مهتاب به نور دامن شب بشکافت
از آتش سودایت ،دارم من و دارد دل
تو نباشی و نمانی دل من می ماند
دل دیوانه از آن شد که نصیحت شنود
مرا دردیست اندر دل که گر گویم زبان سوزد
دیار من آن سوی بیابان هاست
مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست
دلفریبان نباتی همه زیور بستند،
دل را به رنج هجر سپردم، ولی چه سوددلفریبان نباتی همه زیور بستند،
دلبر ماست که با حسن خداداد آمد.
حافظ
پ.ن: چرا تاپیک انقدر خلوت شده؟
دل بردی و تن زدی همین بود،
مدامم مست میدارد نسیم جعد گیسویتدل بردی و تن زدی همین بود،
من با تو بسی شمار دارم،
دشنام همی دهی به سعدی؟
من با دولب تو کار دارم.
(سعدی)
پ.ن: واو... زیبا بود.
تا کی غم آن خورم که دارم یا نهمدامم مست میدارد نسیم جعد گیسویت
خرابم میکند هر دم فریب چشم جادویت
و گر رسم فنا خواهی که از عالم براندازی
برافشان تا فروریزد هزاران جان ز هر مویت
پ.ن: شکر میون مشاعره تون !
هر سحر میجهد از پرتو خورشید ز خوابتا کی غم آن خورم که دارم یا نه
وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه
پرکن قدح باده که معلومم نیست
کاین دم که فرو برم برآرم یا نه...
پ.ن : فک کنم با این شعر جوابتو دادم دیگه
