من مانده ام مهجور از او ، بیچاره و رنجور از او
دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود
دنيا به روي سينه ي من دست رد گذاشت
تا توانی در جهان با مردمان یکرنگ باش
تو همچو صبحی من شمع خلوت سحرم
من آن مورم که در پایم بمالند
دلا خو کن ز تنهایی که از تنها بلا خیزد
ديدي اي دل كه غم عشق دگر بار چه كرد
در این درگه که گه گه که که و که که شود ناگه
😁این شعره
هر چيز که بشکند ز بها افتد و ليک
دل را بها و قدر بود تا شکسته است
در دلم بود كه بي دوست نباشم هرگز
به به آرمان مشاعره بلدی؟؟؟
تاب بنفشه میدهد طرهی مشکسای تو
وقف کردیم بر این باده جان کاسه سر
من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
