تا تو نگاه می کنی کار من آه کردن است
تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بین
تا من تو را بدیدم، دیگر جهان ندیدم
یادش رود،آن بت تراشیده در دل نمیرود
دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد
دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس
ساده کن لوح دل روشن خود را از نقش
تو آن نه ای که چو غایب شوی ز دل بروی
نه قوتی که توانم کناره جُستن از او
من از گیسوش فهمیدم به وقت مرگ نزدیکم
دل در کف بیداد تو جز داد ندارد
درد ما را در جهان درمان مبادا بیشما
آنان که اسب داشتند غبارشان فرو نشست
دیر آمدهای مرو شتابان، ای رفتن تو چو رفتن جان
نه آن تعمیدی رودم نه آن مریمترین مریم
مایهی خوشدلی آنجاست که دلدار آنجاست
ما بیخبر از نظاره بودیم
ای صاحب کرامت شکرانهی سلامت
این منم در آینه، یا تویی برابرم ؟
از شایعه رفتن تو شهر بههم ریخت
