مشاعره

[طوطو]

لیلی وش من به حال زارم بنگر
مجنون زمانه از برای تو شدم

مگو راز دلت با هرکسی باز
که در دنیا نیایی محرم راز

 

[majn0_0n]

زبان بسیار سر بر باد داده است
زبان را سر عدوی خانه زاد است

تا دل نشودعاشق دیوانه نمی گردد
تانگذرد از تن جان جانانه نمی گردد

 

[KEYROSH]

تا دل نشودعاشق دیوانه نمی گردد
تانگذرد از تن جان جانانه نمی گردد

دست از طلب ندارم تا کام من برآید
یا تن رسد به جانان یا جان ز تن درآید

 

[طوطو]

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و پیمانه زدند

درد دارد که خودت علت لبخند شوی
و دلت در همه حالات پر از غم باشد

 

[طوطو]

در مدرسه تحصیل محبت نتوان کرد

کاین مسئله علمی است که آموختنی نیست

تو را جانم صدا کردم ولیکن برتر از جانی
مگر جان بی تو میماند در این تندیس انسانی

 

[KEYROSH]

یک قصه بیش نیست غم عشق و این عجب
کز هر زبان که می شنوم نامکرر است

تو را با غیر میبینم صدایم در نمی آید
تحمل می رود اما شب غم سر نمی آید

 

[majn0_0n]

تو را با غیر میبینم صدایم در نمی آید
تحمل می رود اما شب غم سر نمی آید

دوستان به که ز وی یاد کنند
دل بی دوست دلی غمگین است

 

[St. Gerrard]

دوستان به که ز وی یاد کنند
دل بی دوست دلی غمگین است

تا عهد تو بربستم عهد همه بشکستم
بعد ار تو روا باشد نقض همه پیمانها

 

[طوطو]

تا عهد تو بربستم عهد همه بشکستم
بعد ار تو روا باشد نقض همه پیمانها

آرزو دارم ز لعلش تا به لب جام مدام
وز سرم بیرون نخواهد رفتن این سودای خام

 

[Sariii_m]

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی
عهد نابستن از آن بِه که ببندی و نپایی

یک روز ز بند عالم ازاد نیم
یک دم زدن از وجود خود شاد نیم
شاگردی روزگار کردم بسیار
در کار جهان هنوز استاد نیم

 

[طوطو]

یوسف به این رها شدن از چاه دل نبند
این بار می برند که زندانی ات کنند

دل به هرکس می سپارم با دلم بد می کند
در جواب خوبی ام او ظلم بی حد می کند

 

[St. Gerrard]

آنان که محیط فضل و آداب شدند
در جمع کمال شمع اصحاب شدند

ره زین شب تاریک نبردند برون
گفتند فسانه‌ای و در خواب شدند

وقتی در آبی تا میان دستی و پایی می‌زدم
اکنون همان پنداشتم دریای بی‌پایاب را

امروز حالا غرقه‌ام تا با کناری اوفتم
آنگه حکایت گویمت درد دل غرقاب را

 

[NeurosurgeonToBe]

آنان که محیط فضل و آداب شدند
در جمع کمال شمع اصحاب شدند

ره زین شب تاریک نبردند برون
گفتند فسانه‌ای و در خواب شدند

در همه لوح ضمیرم هیچ نقشی جز تو نیست
گر نداری باور از آیینه‌ی جانم بپرس

 

[NeurosurgeonToBe]

مرا رضای تو باید نه زندگانی خویش
اگر مُراد تو قتل است، وارَهان ای دوست

سعدی

 

[KEYROSH]

تو عشق آموختی در شهر ما را
بیا تا شرح آن هم بر تو خوانم
سخن‌ها دارم از دست تو در دل
ولیکن در حضورت بی زبانم

منم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کرد
غزل و عاطفه و روح هنرمندش را

منم آن شیخ سیه روز که در آخر عمر
لای موهای تو گم کرد خداوندش را

 

[طوطو]

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را
بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت
کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را

ای دل غم این جهان فرسوده مخور
بیهوده نه‌ای غمان بیهوده مخور

 

[KEYROSH]

رسم دو رنگی آیین ما نیست
یکرنگ باشد روز و شب من

نترسم که با دیگری خو کنی
تو با من چه کردی که با او کنی

 

[طوطو]

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
باز آید و برهاندم از بند ملامت

تو را با غیر می‌بینم صدایم در نمی‌آید
دلم می‌سوزد و کاری ز دستم بر نمی‌آید

 

[طوطو]

در این درگَه که گَه گَه کَه کُه و کُه کَه نشود ناگه
مشو غره به امروزت که از فردا نهی آگه

همچون انار، خون دل از خویش میخوریم
غم پروریم؛ حوصله شرح قصه نیست

 

[Hriend]

تا جهان باقی و آیین محبت باقی است
شعر حافظ همه جا ورد زبان خواهد بود

دیدم سحر آن شاه را بر شاهراه هل اتی
در خواب غفلت بی‌خبر زو بوالعلی و بوالعلا