مشاعره

[Melishanka]

دل گرچه مدامم هوس خط تو دارد
لیک از تو خوشم با کرم گاه به گاهی
تقدیر الهی چو پی سوختن ماست
مانیز بسازیم به تقدیر الهی

 

[.Amir.]

دل گرچه مدامم هوس خط تو دارد
لیک از تو خوشم با کرم گاه به گاهی
تقدیر الهی چو پی سوختن ماست
مانیز بسازیم به تقدیر الهی

یا رب، نگاه کس، به کسی آشنا مکن ......... گر میکنی، کرم کن و از هم جدا مکن

 

[.Amir.]

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد
عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد

حافظ

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد

جز غم که هزار آفرین بر غم باد

 

[.Amir.]

دنیا طلبان ز حرص مستند همه
موسی کش و فرعون پرستند همه
هر عهد که با خدای بستند همه
از دوستی حرص شکستند همه
ابوسعید ابوالخیر

هر کس از جام ازل گر چه به نوعی مست است

چشم مست تو گواه است که پیمانه یکیست​

 

[Maia]

هر کس از جام ازل گر چه به نوعی مست است

چشم مست تو گواه است که پیمانه یکیست​

تا بکاهم ز پریشانی خود می گریم
گاه و بی گاه ولی از سر بی حوصلگی
من هم ای عمر شبیه دگران می مانم
با تو همراه ولی از سر بی حوصلگی
فاضل نظری

 

[.Amir.]

تا بکاهم ز پریشانی خود می گریم
گاه و بی گاه ولی از سر بی حوصلگی
من هم ای عمر شبیه دگران می مانم
با تو همراه ولی از سر بی حوصلگی
فاضل نظری

یوسف فروختن به زر ناب هم خطاست
نفرین به من اگر تورا به زر ناب دهم

 

[.Amir.]

یوسف فروختن به زر ناب هم خطاست
نفرین به من اگر تورا به زر ناب دهم

مردم از فتنه گریزند و ندانند که ما ........ به تمنای تو در حسرت رستاخیزیم

 

[^N^]

مردم از فتنه گریزند و ندانند که ما ........ به تمنای تو در حسرت رستاخیزیم

من بد کنم و تو بد مکافات دهی پس فرق میان من و تو چیست بگو

 

[:-|]

من بد کنم و تو بد مکافات دهی پس فرق میان من و تو چیست بگو

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما عاشقی است رنجیدن

 

[.Amir.]

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما عاشقی است رنجیدن

نگارینا دل و جانم تو داری
غم پیدا و پنهانم تو داری
نمیدونم که این درد از که دارم
همی دونم که درمونم تو داری

 

[Ali.D7]

نگارینا دل و جانم تو داری
غم پیدا و پنهانم تو داری
نمیدونم که این درد از که دارم
همی دونم که درمونم تو داری

یاران موافق همه از دست شدند
در پای اجل یکان یکان پست شدند
خوردیم ز یک شراب در مجلس عمر
دوری دو سه پیشتر ز ما مست شدند
خیام

 

[.Amir.]

یاران موافق همه از دست شدند
در پای اجل یکان یکان پست شدند
خوردیم ز یک شراب در مجلس عمر
دوری دو سه پیشتر ز ما مست شدند
خیام

دلفریبان نباتی همه زیور بستند

دلبرماست که باحسن خداداد آمد

حافظ

 

[Ali.D7]

دلفریبان نباتی همه زیور بستند

دلبرماست که باحسن خداداد آمد

حافظ

دلم ز پرده برون شد کجایی ای مطرب
بنال هان که از این پرده کار ما به نواست
حافظ

 

[.Amir.]

دلم ز پرده برون شد کجایی ای مطرب
بنال هان که از این پرده کار ما به نواست
حافظ

تو سراب موج گندم، تو شراب سیب داری
تو سر فریب - آری! تو سر فریب داری
لب بی‌وفای او کِی به تو شهد می‌چشاند؟!
چه توقعی‌ست آخر که از این طبیب داری ...
شب دل‌بریدن ماست چه اتفاق خوبی!
چمدان ببند بی من سفری غریب داری
پس از این مگو خیانت به حکایت یهودا
که مسیح نیست آن کس که تو بر صلیب داری
چه شکایتی است از من که چرا به غم دچارم؟
تو که از سروده‌های دل من نصیب داری!
)ببخشید طولانی شد(​

 

[Sahaʀ]

تو سراب موج گندم، تو شراب سیب داری
تو سر فریب - آری! تو سر فریب داری
لب بی‌وفای او کِی به تو شهد می‌چشاند؟!
چه توقعی‌ست آخر که از این طبیب داری ...
شب دل‌بریدن ماست چه اتفاق خوبی!
چمدان ببند بی من سفری غریب داری
پس از این مگو خیانت به حکایت یهودا
که مسیح نیست آن کس که تو بر صلیب داری
چه شکایتی است از من که چرا به غم دچارم؟
تو که از سروده‌های دل من نصیب داری!​

یک شب آتش در نیستانی فتاد
سوخت چون اشکی که بر جانی فتاد
شعله تا سرگرم کار خویش شد
هر نی ای شمع مزار خویش شد
نی به آتش گفت کاین آشوب چیست؟
مر تو را زین سوختن مطلوب چیست؟
گفت آتش بی سبب نه افروختم
دعوی بی معنیت را سوختم
زانکه می گفتی نی ام با صد نمود
همچنان در بند خود بودی که بود
مرد را دردی اگر باشد خوش است
درد بی دردی علاجش آتش است
- مجذوب علیشاه

 

[.Amir.]

یک شب آتش در نیستانی فتاد
سوخت چون اشکی که بر جانی فتاد
شعله تا سرگرم کار خویش شد
هر نی ای شمع مزار خویش شد
نی به آتش گفت کاین آشوب چیست؟
مر تو را زین سوختن مطلوب چیست؟
گفت آتش بی سبب نه افروختم
دعوی بی معنیت را سوختم
زانکه می گفتی نی ام با صد نمود
همچنان در بند خود بودی که بود
مرد را دردی اگر باشد خوش است
درد بی دردی علاجش آتش است
- مجذوب علیشاه

تو ز عشق خود نپرسی که چه خوب و دلربایی
دو جهان به هم برآید چو جمال خود نمایی
حافظ فک کنم

 

[iparvai]

تو ز عشق خود نپرسی که چه خوب و دلربایی
دو جهان به هم برآید چو جمال خود نمایی
حافظ فک کنم

من که همی لاف عشق در سخنم میزنم
وای بر احوال من گر که شوم روسیاه

 

[.Amir.]

من که همی لاف عشق در سخنم میزنم
وای بر احوال من گر که شوم روسیاه

همه خفتند به غیر از من و پروانه و شمع
قصه ما دو سه دیوانه دراز است هنوز

​

 

[.Amir.]

زان می که حیات جاودانیست بخور
سرمایه‌ی لذت جوانی است بخور

خیام

راستی گویم به سروی ماند این بالای تو
در عبارت می نیاید چهره ی زیبای تو

حافظ​

 

[.Amir.]

وَر عدل بُدی بکارها در گردون
کی خاطر اهل فضل رنجیده بُدی
خیام

یاد روزی که به عشق تو گرفتار شدم ...... از سر خویش گذر کرده سوی یار شدم

خمینی