به لاله دوش نسرین گفت برخیزیم مستانه
بیا که قصر امل سخت سست بنیاد است
آن قصر که با چرخ همی زد پهلو
چرخ بر هم زنم ار غیر مرادم گردد
چرخ فلک با همه کار و کیا گرد خدا گردد چون آسیا
...
یک روز میاید و بماند که چه دیر است
همجو نرگس تا گشودم چشم پیوستم به خاک گل دو روزی بیشتر مهمان گلشن نیست نیست
شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل
نیست رنگی که بگوید با من
به شمع و ماه حاجت نیست بزم عاشقانت را
ما پلنگیم مگو لکه به پیراهنِ ماست
به تیر طعنه یعقوب حزین چاک گریبان دوخت
من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش
شبی مجنون به لیلی گفت کای محبوب بیهمتا
آسیمه سر، آسیمه دل، پای خرد مانده به گل
ای خوب تر از لیلی بیم است که چون مجنون
آن سرو که گویند به بالای تو ماند
