گر می نخوری طعنه مزن مستان را
الا ای پیر فرزانه مکن عیبم ز میخانه
منی که لفظ شراب از کتاب میشستم
در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم
من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی
یارب این نوگل خندان که سپردی به منش
امروز کسی محرم اسرار کسی نیست
مژده بده مژده بده یار پسندید مرا
آن تلخوش که صوفی امالخبائثش خواند
الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها
دلا ز نور هدایت گر اگهی یابی
من که با عشق نراندم به جوانی هوسی
تو از آن دگری، رو که مرا یاد تو بس
ای که هم دردی و هم درمان منباز هم م
مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم
جرس فریاد می دارد که بربندید محمل ها
حافظ
در درگه خلق بندگی ما را کشت
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
مُردم درین فراق و در آن پرده راه نیست
دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت
دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید
