من سکوت خویش را گم کرده ام!
نشود رام سر زلف دل آرامم دل
ای جان جان جانم تو جان جان جانی
یادگاران بود واز یاران دیرین یادها
دکتر این بار برایم نمِ باران بنویس
در زمانه کار، کار عشق توست
تو خود شعری و چون سحر و پری افسانه را مانی
یک بار به من قرعه عاشق شدن افتاد
مهر کردم این زبان اما نگاهم فاش گفت
نمی داند دل تنها میان جمع هم تنهاست
ترسم که قلم شعله کشد صفحه بسوزد
ما رخ ز شکر افروخته با موج و بحر آموخته
یک قطره چشیدیدم زمینای محبت
تو را نادیده ما غم نباشد
تا پرستندت به جان، از خود پرستی دور باش
ما سیر باغ و راغ به یاران گذاشتیم
