تا دهن بسته ام از نوش لبان میبرم آزار
تا کی چو باد سربدوانی به وادیم
من از بیگانگان هرگز ننالم...
یار مرا غار مرا عشق جگر خوار مرا
دانی که چیست حاصل انجام عاشقی؟!
یک نفر نیست صدایم بزند برگردم؟
ای پادشه خوبان، داد از غم تنهایی
یاران موافق همه از دست شدند
دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ
دود اگر بالا نشیند کسر شان شعله نیست...
در باغ چو شد باد صبا دایهٔ گل
لحظه ی دیدنت انگار که یک حادثه بود...
