اپ مشورپ
خیلی وحشتناک هست. امیدوارم واسه هیچکس اتفاق نیوفته. توی بیداری بهش فکر نکن تا از سرت بیوفته. من از این تجربه ها داشتهام. حقیقت دنیا اینه که همه چیز رو زمان باخودش ازبین میبره حتی چیزهایی که باور حذفش سخته
اصلا بهش فکر نمیکنم، ینی فکر کردن بهش فقط صیح همون روز هست، ولی مدام می بینمشون. به شکلای مختلف. با مامانم صحبت کردم، باهاش وقت گذروندم و توی بیداری بهش فکر نکردم، ولی بازم سراغم میاد
برای دختر ها طبیعیه این مدل تفکرات توی سالهای بلوغ . اگر بهش فکر نکنی بعد ی مدت دیگه فراموش میشه زیاد هم جدی نگیر اگر بهش فکر نمیکنی. مگه کنکور داری امسال ؟
منم وقتایی که افکار مشابهی میاد سراغم، واسه دفع بلا صدقه میدم و واقعا به صدقه و کمک به نیازمندان اعتقاد دارم.
فکر کنم یجور درگیری ذهنی باشه نه بلا که برای دفعش صدقه بدم
پس برای سنی که تو توش هستی زیاد تعجب نداره این اتفاقات
خب همین، ذهن منم درگیر میشه و وقتی صدقه میدم فکر میکنم که دیگه این اتفاق نخواهد افتاد و ذهنم آزاد میشه.
من روان شناس نیستم در حد چن تا کتاب میتونم بهت بگم
این احساسات و حالت هارو من دقیقا داشتم و دارم از اون موقعی که یادم میاد .. همیشه همه بهم می گفتن چقد اعتماد بنفست پایینه تقریبا 3 ماه پیش یه کتاب خوندم در این باره که نیم تمام ولش کردم چون هر چقدر جلو تر می رفتم عصبی می شدم اسم کتاب" زندگی خود را بیافرینید " بود و در مورد تله های زندگی صحبت می کرد ...من خودم همیشه احساس شرم می کنم وقتی تو بحث ها در مورد خودم حرف می زنم وقتی از یه کاری لذت می برم و یه حس درونی بهم می گه مثلا چقدر احمقی چقدر بی خاصیتی و حتی بعضی مواقع اینقدر شدت بالا می ره که باعث می شه گریه کنم ..اما وقتی کتابو شروع کردم به خوندن چیزای باحالی دیدم این که چجوری رفتار پدر و مادر ناخوداگاهانه روی بچه تاثیر می زاره .. و بعد نگاه کردم و رفتار های مامان و بابامو انالیز کردم دیدم وقتایی که مامانم بچه بودم منو با همه مقایسه کرد یا جلوی همه مسخره م می کرد یا بابام سرزنشم می کرد به شدت روی من تاثیر داشته و حتی دعواهامون ... ( خب من یکن نافرمانی می کردم و ازین پسرای سر به مطیع نبودم ) و واقعا درست بود حرف کتاب چون من داشتم ناخوداگاهانه و بدون این که خودم متوجه شم رفتارهای پدر و مادرمو کپی می کردم بدون هیچ رحمی ..حالا نمی دونم دقیقا شما هم همین روحیه سرزنش گر که همیشه می زنه تو سرتون رو دارین یا نه ولی درمانش اصلا راحت نیست و فقط با تراپی ممکنه پ.ن: اینقدر خجالتی بودم که وقتی می رفتم جایی اولین کلمه ای که می گفتم ببخشید بود پ.ن2: البته همین الانم که اینو دارم می نویسم یه حسی داره بهم می گه خیلی مزخرف دارم می نویسم و به درد هیچ کسم نمی خوره نهایتم ادمینا دیلیتش می کنن ولی خب من که کم نمیارم ..امیدوارم مفید باشه
