مشاعره واژه‌نما

[ElEnA_f7]

دیدار

قافیه‌اندیشم و دلدار من
گویدم مندیش جز دیدار من

دلدار
دیر است که دلدار پیامی نفرستاد

ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد
حافظ

 

[مهسـا]

دلدار
دیر است که دلدار پیامی نفرستاد

ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد
حافظ

دلدار
عشقبازی را تحمل باید ای دل پای دار
گر ملالی بود بود و گر خطایی رفت رفت

گر دلی از غمزه دلدار باری برد برد
ور میان جان و جانان ماجرایی رفت رفت

 

[saba.hjm]

دلدار
عشقبازی را تحمل باید ای دل پای دار
گر ملالی بود بود و گر خطایی رفت رفت

گر دلی از غمزه دلدار باری برد برد
ور میان جان و جانان ماجرایی رفت رفت

عشقبازی

شعر من وقتی که با تو عشق بازی می کند
در تنور داغ آغوشت ، چه نازی می کند

در تو می پیچد تمام واژه های پیکرش
در میان بوسه هایت یکه تازی می کند

 

[مهسـا]

عشقبازی

شعر من وقتی که با تو عشق بازی می کند
در تنور داغ آغوشت ، چه نازی می کند

در تو می پیچد تمام واژه های پیکرش
در میان بوسه هایت یکه تازی می کند

آغوش
مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم
کنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد

شراب لعل و جای امن و یار مهربان ساقی
دلا کی به شود کارت اگر اکنون نخواهد شد

 

[saba.hjm]

اکنون

بجز آزار شما
هوایی در سر ندارم!
اکنون که زیر ستاره‌ی دور
بر بام بلند
مرغ تاریک است
که می‌خواند،
اکنون که جدایی گرفته سیم از سنگ و حقیقت از رؤیا،
و پناه از توفان را
بردگان فراری
حلقه بر دروازه‌ی سنگین زندان اربابان خویش
بازکوفته‌اند،
و آفتابگردان‌های دو رنگ
ظلمت‌گردان شب شده‌اند،
و مردی و مردمی را
همچون خرما و عدس به ترازو می‌سنجند

احمد شاملو

جدایی

ای آنکه ز هجر تو ندیدیم رهایی
باز آی، که دل خسته شد از بار جدایی

هر چند مرا هیچ نخوانی که: بیایم
این نامه نبشتم که: بخوانی و بیایی

 

[f.hn]

جدایی

ای آنکه ز هجر تو ندیدیم رهایی
باز آی، که دل خسته شد از بار جدایی

هر چند مرا هیچ نخوانی که: بیایم
این نامه نبشتم که: بخوانی و بیایی

نامه

تا گشودم نامه اش را سوختم از انتظار
کاش قاصد میگشود این نامه سربسته را

 

[saba.hjm]

نامه

تا گشودم نامه اش را سوختم از انتظار
کاش قاصد میگشود این نامه سربسته را

نامه

صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم
یا راه نمیدانی یا نامه نمیخوانی

 

[مهسـا]

نامه

صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم
یا راه نمیدانی یا نامه نمیخوانی

راه
به می سجّاده رنگین کن گرت پیرِ مُغان گوید
که سالِک بی‌خبر نبود ز راه و رسمِ منزل‌ها

 

[saba.hjm]

راه
به می سجّاده رنگین کن گرت پیرِ مُغان گوید
که سالِک بی‌خبر نبود ز راه و رسمِ منزل‌ها

خبر

خبرت هست که دلتنگ نگاهت شده ام
بی قرار تو و چشمان خمارت شده ام

 

[Hecate]

خبر

خبرت هست که دلتنگ نگاهت شده ام
بی قرار تو و چشمان خمارت شده ام

دلتنگ

هرچند که دلتنگتر از تنگ بلورم
با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم
اندوه من انبوه تر از دامن الوند
بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

 

[saba.hjm]

دلتنگ

هرچند که دلتنگتر از تنگ بلورم
با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم
اندوه من انبوه تر از دامن الوند
بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

غرور

گرچه ای دوست غرور دلت احساس مرا درک نکرد
آفرین برغم عشقت که مرا ترک نکرد

 

[Hecate]

غرور

گرچه ای دوست غرور دلت احساس مرا درک نکرد
آفرین برغم عشقت که مرا ترک نکرد

عشق

گفتم از عشق تو دلخون شده ام، خندیدی
نازپرورده ای و درد نمی دانی چیست

 

[متین.]

عشق

گفتم از عشق تو دلخون شده ام، خندیدی
نازپرورده ای و درد نمی دانی چیست

درد

شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید
مگر مساحت رنج مرا حساب کنید

 

[Hecate]

درد

شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید
مگر مساحت رنج مرا حساب کنید

درد
تا شدم حلقه به گوش در میخانه ی عشق
هردم آید دمی از نو به مبارک بادم

 

[مهسـا]

دم

ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم
وین یک دم عمر را غنیمت شمریم
فردا که ازین دیرِ فنا درگذریم
با هفت‌هزارسالگان سربه‌سریم

خیام

غنیمت
امشب غنیمت دارمت باشم غلام و چاکرت
فردا ملک بی‌هش شود هم عرش بشکافد قبا

ناگه برآید صرصری نی بام ماند نه دری
زین پشگان پر کی زند چونک ندارد پیل پا

 

[مهسـا]

امشب

باز امشب ای ستاره تابان نیامدی
باز ای سپیده شب هجران نیامدی
شمعم شکفته بود که خندد به روی تو
افسوس ای شکوفه خندان نیامدی
زندانی تو بودم و مهتاب من چرا
باز امشب از دریچه زندان نیامدی

شهریار

زندان

امروز خندان آمدی مفتاح زندان آمدی
بر مستمندان آمدی چون بخشش و فضل خدا

خورشید را حاجب تویی اومید را واجب تویی
مطلب تویی طالب تویی هم منتها هم مبتدا

 

[مهسـا]

آمدی

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا
نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا

شهریار

سنگدل
ابروی دوست کی شود دستکش خیال من
کس نزده‌ست از این کمان تیر مراد بر هدف

چند به ناز پرورم مهر بتان سنگدل
یاد پدر نمی‌کنند این پسران ناخلف

 

[مهسـا]

پدر

نیم ساعت پیش

خدا را دیدم قوز کرده با پالتوی مشکی بلندش

سرفه‌کنان در حیاط از کنار دو سرو سیاه گذشت

و رو به ایوانی که من ایستاده بودم آمد،

آواز که خواند تازه فهمیدم،

پدرم را با او اشتباهی گرفته‌ام

حسین پناهی

آواز
نتوان ز من به عشرت روی زمین گرفت
گردی که بر جبین من از کوی یار ماند

صائب ز اهل درد هم آواز من بس است
کوه غمی که بر دلم از روزگار ماند

 

[saba.hjm]

جبین

دلم را داغ عشقی بر جبین نه
زبانم را بیانی آتشین ده
سخن کز سوز دل تابی ندارد
چکد گر آب ازو، آبی ندارد
دلی افسرده دارم سخت بی نور
چراغی زو به غایت روشنی دور
بده گرمی دل افسرده‌ام را
فروزان کن چراغ مرده‌ام را

وحشی بافقی

افسرده

عشق ما پرتو ندارد ما چراغ مرده‌ایم
گرم کن هنگامهٔ دیگر که ما افسرده‌ایم
گر همه مرهم شوی ما را نباشی سودمند
کز تو پر آزردگی داریم و بس آزرده‌ایم

 

[saba.hjm]

افسرده، این شعر رو باید کامل بذارم تا معنا بده

دخترک خنده کنان گفت که چیست
راز این حلقه زر
راز این حلقه که انگشت مرا
این چنین تنگ گرفته است به بر
راز این حلقه که در چهره او
اینهمه تابش و رخشندگی است
مرد حیران شد و گفت
حلقه خوشبختی است حلقه زندگی است
همه گفتند : مبارک باشد
دخترک گفت : دریغا که مرا
باز در معنی آن شک باشد
سالها رفت و شبی
زنی افسرده نظر کرد بر آن حلقه زر
دید در نقش فروزنده او
روزهایی که به امید وفای شوهر
به هدر رفته هدر
زن
پریشان شد و نالید که وای
وای این حلقه که در چهره او
باز هم تابش و رخشندگی است
حلقه بردگی و بندگی است

فروغ فرخزاد

افسرده

عشق ما پرتو ندارد ما چراغ مرده ایم
گرم کن هنگامهٔ دیگر که ما افسرده ایم

گر همه مرهم شوی ما را نباشی سودمند
کز تو پر آزردگی داریم و بس آزرده ایم