معرفت نیست در حرف و زبان،
کاری که نه زو امید داری
شکرشکن شوند همه طوطیان هند
من ماندهام مهجور از او بیچاره و رنجور از او
دوباره میسازمت وطن!
معشوقه به رنگ روزگارست
از صدای سخن عشق تو دم میزنم
لب و دندان سنایی همه توحید تو گوید
همه عزی و جلالی همه علمی و یقینی
جان و جهان،جان و جهان گم کرده ام
آسمان بار امانت نتوانست کشید کشید
دیوانه چو دیوانه ببیند خوشش آید
