مشاعره واژه‌نما

[AshiMashi]

هر که در سینه دلی داشت به دلداری داد

دل نفرین شده ماست که تنهاست هنوز

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی

 

[دختربهار]

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی

و من تنهای تنها مانده‌ام اینجا
نه طوفان است
و نه غربت
نمی‌گویم که شب تاریک
نمی‌گویم زمستان است
من اینجا در میان روشنی‌ها مانده‌ام تنها
من اینجا از غم ناباوری‌ها مانده‌ام تنها
من اینجا از غریبی در کنار آشناها مانده‌ام تنها

 

[hastiN]

و من تنهای تنها مانده‌ام اینجا
نه طوفان است
و نه غربت
نمی‌گویم که شب تاریک
نمی‌گویم زمستان است
من اینجا در میان روشنی‌ها مانده‌ام تنها
من اینجا از غم ناباوری‌ها مانده‌ام تنها
من اینجا از غریبی در کنار آشناها مانده‌ام تنها

طوفان به من رسید ولی چون درخت زرد
چیزی نداشتم که بخواهم زیان کنم

 

[دختربهار]

طوفان به من رسید ولی چون درخت زرد
چیزی نداشتم که بخواهم زیان کنم

تک درختی سبز بودم ، برگ و باری داشتم من

پیش چشم اهل معنا ، اعتباری داشتم من

 

[AshiMashi]

تک درختی سبز بودم ، برگ و باری داشتم من

پیش چشم اهل معنا ، اعتباری داشتم من

برگ درختان سبز در نظر هوشیار
هر ورقش دفتریست معرفت کردگار

 

[دختربهار]

برگ درختان سبز در نظر هوشیار
هر ورقش دفتریست معرفت کردگار

معرفت نیست در حرف و زبان،

در عمل می‌درخشد چون جان.

دست گیر و دلت پر ز نور کن،

این‌ست معرفت، ای خوب‌جهان

 

[AshiMashi]

معرفت نیست در حرف و زبان،

در عمل می‌درخشد چون جان.

دست گیر و دلت پر ز نور کن،

این‌ست معرفت، ای خوب‌جهان

سعدیا گر چه سخندان و مصالح‌گویی
به عمل کار برآید به سخندانی نیست

 

[دختربهار]

سعدیا گر چه سخندان و مصالح‌گویی
به عمل کار برآید به سخندانی نیست

کاری که نه زو امید داری

باشد سبب امیدواری

در نومیدی بسی امید است

پایان شب سیه سپید است

 

[AshiMashi]

کاری که نه زو امید داری

باشد سبب امیدواری

در نومیدی بسی امید است

پایان شب سیه سپید است

بسی رنج بردم در این سال سی
عجم زنده کردم بدین پارسی

 

[hastiN]

بسی رنج بردم در این سال سی
عجم زنده کردم بدین پارسی

شکرشکن شوند همه طوطیان هند
زین قند پارسی که به بنگاله می‌رود

 

[AshiMashi]

شکرشکن شوند همه طوطیان هند
زین قند پارسی که به بنگاله می‌رود

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود
وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

 

[hastiN]

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود
وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

من مانده‌ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او در استخوانم می‌رود

 

[دختربهار]

من مانده‌ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او در استخوانم می‌رود

دوباره می‌سازمت وطن!
اگر چه با خشت جان خویش
ستون به سقف تو می زنم،
اگر چه با استخوان خویش

 

[AshiMashi]

دوباره می‌سازمت وطن!
اگر چه با خشت جان خویش
ستون به سقف تو می زنم،
اگر چه با استخوان خویش

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش
باز جوید روزگار وصل خویش

 

[دختربهار]

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش
باز جوید روزگار وصل خویش

معشوقه به رنگ روزگارست

با گردش روزگار یارست

برگشت چو روزگار و آن نیز

نوعی ز جفای روزگارست

 

[AshiMashi]

معشوقه به رنگ روزگارست

با گردش روزگار یارست

برگشت چو روزگار و آن نیز

نوعی ز جفای روزگارست

آن دوست که من دارم وان یار که من دانم
شیرین دهنی دارد دور از لب و دندانم

 

[دختربهار]

آن دوست که من دارم وان یار که من دانم
شیرین دهنی دارد دور از لب و دندانم

از صدای سخن عشق تو دم میزنم
شیرین تویی، که از دم خود جان فزایی

 

[AshiMashi]

از صدای سخن عشق تو دم میزنم
شیرین تویی، که از دم خود جان فزایی

همه غیبی تو بدانی همه عیبی تو بپوشی
همه بیشی تو بکاهی همه کمی تو فزایی

 

[hastiN]

همه غیبی تو بدانی همه عیبی تو بپوشی
همه بیشی تو بکاهی همه کمی تو فزایی

لب و دندان سنایی همه توحید تو گوید
مگر از آتش دوزخ بودش روی رهایی

 

[AshiMashi]

لب و دندان سنایی همه توحید تو گوید
مگر از آتش دوزخ بودش روی رهایی

همه درگاه تو جویم همه از فضل تو پویم
همه توحید تو گویم که به توحید سزایی