• اگر سمپادی هستی همین الان عضو شو :

    ثبت نام عضویت

کافه گیم

گیمینگ رو چی میدونید؟


  • رای‌دهندگان
    163
با رسیدن تابستون..خب فک میکنم بالاخره میتونم درباره گیم یه ذره حرف بزنم😂😂
بنظر من در طول این چند سالی که من گیم میزنم...در نوع بتل رویال کال اف وارزون بهترین گیم برای کساییه که میخوان بتل رویال پلی بدن ولی خب... اینم در نظر داشته باشید که وین توی وارزون بسیار سخته ولی کیفیت..گان ها و ... از خیلی از بتل رویال های دیگه مث ایپکس و فورتنایت بهتره(فورتنایت فنا تروخدا دیسلایک نکنید😂😂) مپ گسترده و تنوع تفنگ از مزایای وارزونه و بزرگترین عیب وارزون اپدیت های سنگینیه که میده که اگر یه نت نامحدود شبانه بگیرید اوکیه و من این گیم رو بهتون پیشنهاد میکنم...و خدا رو شکر تعداد چیترا تو وارزون به شدت پایین اومده بخاطر انتی چیت و اینکه حس میکنم من و بیشتر وارزون فنا وردانسک رو بیشتر دوس داشتن تا کالدرا 🥲💔
 
فرضیۀ من اینه که تروفی platinum توی بازی‌ها ناشی از insecure بودن و کمبود اعتماد به نفس سازنده‌هاست. سعی می‌کنن یه‌جوری به‌زور مخاطب رو پای بازی نگه دارن. «باید بازی رو تو بیست تا درجۀ سختی مختلف تموم کنی تا تروفی رو بگیری»، «تو رو خدا بیا دویست ساعت توی بازی بگرد تا بهت تروفی gold بدم»، «اگه شونصد بار هدشات بزنی این تروفی رو برنده می‌شی»، «برو مثل سگ شکاری سی‌صد تا collectible پیدا کن»، «دوستم داری؟ اگه راست میگی پس باید بهم ثابت کنی». واقعاً برام سؤاله که آدم برای پلات کردن بازی‌ها چه انگیزه‌ای به جز ارضای حس وسواس و کمال‌گراییش می‌تونه داشته باشه؟
ببینید بعضی وقت‌ها پلات کردن بازی کار لذت‌بخشیه؛ چون لازم نیست کار دور از منطقی انجام بدی. مثلاً پلات کردن بلادبورن برای من فقط یه walk-through زمان برد اونم پروسه‌ش این‌جوری بود که بازی عملاً داشت می‌گفت ببین ما کلی باس‌فایت و سلاح جالب توی دنیا پخش کردیم تو اگه همه‌شون رو پیدا کنی تروفی platinum هم خودش میاد. الآن که دارم الدن رینگ بازی می‌کنم همین روند برقراره؛ دنبال چیزای جالب می‌گردم و تروفی‌ها خودشون کسب می‌شن :)) ولی امّا؛ مگه چند تا بازی رو می‌شه این طوری پلات کرد؟ کم. واقعاً خیلی کم. من چند بار سعی کردم لست آو آس رو پلات کنم بعد هر بار این‌طوری شدم که «تا کِی باید دنبال این کارت‌های به‌دردنخور و مسخره بگردم؟» :))
 
World of Warcraft: Battle for Azeroth Cinematic Trailer

من خیلی سینماتیک تریلرها رو دوست دارم. یه پکیج هیجان‌انگیز در حد 3-4 دقیقه‌ست که به‌اندازۀ ساعت‌ها ویدئوی گیم‌پلی محتوای خفن داره و خیلی راحت ترغیبم می‌کنه تا بیشتر دنبال بازی برم.
 
یاد ایام بخیر ...
ما یه زمانی با پسرای فامیل جمع میشدیم جنگ های صلیبی 3 و جی تی ای سن آندرس بازی میکردیم
جنگ های صلیبی خیلی باحاله
 
امروز Demon of Hatred و Owl(father) و Isshin the Sword Saint رو زدم.
which means I've finally defeated every single boss-fight in every FromSoftware souls-like game
 
  • لایک
امتیازات: Pan
من از هر نوع نوشته و textـی توی بازی‌ها بیزارم. به‌نظرم تنبل‌ترین و سطحی‌ترین شکل آموزش مکانیک‌ها و روایت قصه توی ویدئوگیم همین نوشته‌هاست. دوست دارم item descriptionها تا جای ممکن کوتاه و مختصر باشن، بتونم HUDها رو غیرفعال کنم، و البته tutorial بدون توضیح باشه. ولی اغلب بازی‌هایی که این روزها سراغشون می‌رم، انگار فراموش کردن که این حجم از توضیح و explanationهای مستقیم فقط به درد بچه‌های 8 ساله می‌خوره و خیلی از این آموزش‌ها جاشون تو قسمت‌های مربوط به accessibility برای آدم‌های ناتوان یا تازه‌کاره. بازی تا وقتی که یاد نگیره چطور باید به هوش و توانایی‌های گیمر اعتماد کنه، نمی‌تونه immersive و باورپذیر باشه. دوست ندارم همه چیز رو مثل کتاب درسی بهم یاد بده؛ دلم می‌خواد خودم با مکانیک‌ها آشنا بشم. بعد این موضوع راجع به روایت و قصه‌گویی بازی‌ها هم خیلی تأثیرگذاره. لزوماً با خوندن نامه‌ها و نوشته‌ها توی بازی مشکلی ندارم ولی خیلی وقت‌ها با خودم فکر می‌کنم که الآن بازی کردن چه مزیتی نسبت به کتاب خوندن داره که دارم وقتم رو برای این صرف می‌کنم؟ یا تو شرایطی که گیم‌پلی در جریان نیست، فکر می‌کنم خب اگه این داستان رو توی فیلم و سریال پیاده می‌کردن که خیلی بیشتر جواب می‌داد اصلاً چرا دارم بازی می‌کنم؟ بهترین بازی‌ها اون‌هایی هستن که همۀ مکانیک‌ها و قصه‌ها رو در جریان گیم‎‌پلی و اتفاقات قابل‌مشاهدۀ ساده تحویل میدن. اگه چیزی غیر از این بخوام، ترجیح می‌دم کتاب بخونم یا فیلم تماشا کنم. تصمیم گرفتم دیگه این نوشته‌های توی بازی‌ها رو تا جای ممکن نخونم؛ چون ترجیح میدم 70 درصد محتوا گیرم بیاد و بتونم تو دنیای بازی غرق بشم تا این‌که 100 درصد محتوا رو بفهمم ولی در عوض حسِ چک‌لیست تیک زدن و الکی جلو رفتن داشته باشم.
 
Back
بالا