یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود
دریغ مدت عمرم که بر امید وصال
قصد رفتن کرده ای تا باز هم گویم بمان
هر دم از این باغ بری میرسد
در بیابانِ طلب گرچه ز هر سو خطریست
شهپر شاه هوا اوج گرفت
تو قلهی خیالی و تسخیر تو محال
لحظهای چند بر این لوح کبود
دلا گر عاشقی میسوز و میساز
یاد باد آن که صبوحی زده در مجلس انس
دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت
تا توانی میگریز از یار بد
دوست آن دانم که گیرد دست دوست
یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا
اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد
توانا بود هرکه دانا بود
دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم
یا رب کجاست محرم رازی که یک زمان
در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن
دلتنگم و با هیچکسم میل سخن نیست
