دوش مرغی به صبح مینالید
شما را چو باور به یزدان بود
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
تو دستگیر شو ای خضر پیخجسته که من
ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون
ای همه جان من رونق دکان من
نغز گفت آن بت ترسا بچه باده فروش
دانی که چرا راز نهان با تو نگویم
یـکی زشـب گرفتگــان چـراغ بـر نمی کند
دل به دل ز تو تا تو آمدم
وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد
یکی از بزرگان اهل تمیز
زود میگیرد به دندان ندامت پشت دست
شنیدستم که شهبازی کهنسال
لغزش ایمان بود زاییدهی فقر و نیاز
تو زن و جفت نداری تو خور و خفت نداری
یک آن شد این عاشق شدن
دولتی را که نباشد غم از آسیب زوال
تا عهد تو بربستم عهد همه بشکستم
امروز مستیم ای پدر توبه شکستیم ای پدر
