مشاعره

[riri]

در خرابات مغان نور خدا می‌بینم
این عجب بین که چه نوری ز کجا می‌بینم
جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو
خانه می‌بینی و من خانه خدا می‌بینم

...
مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت
گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان
...

 

[2025/8/8]

...
مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت
گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان
...

نه دل مفتون دلبندی نه جان مدهوش دلخواهی
نه بر مژگان من اشکی نه بر لب‌های من آهی
نه جان بی‌نصیبم را پیامی از دلارامی
نه شام بی‌فروغم را نشانی از سحرگاهی
نیابد محفلم گرمی نه از شمعی نه از جمعی
ندارد خاطرم الفت نه با مهری نه با ماهی
به دیدار اجل باشد اگر شادی کنم روزی
به بخت واژگون باشد اگر خندان شوم گاهی
کیم من؟ آرزو گم کرده‌ای تنها و سرگردان
نه آرامی نه امیدی نه همدردی نه همراهی
گهی افتان و خیزان چون غباری در بیابانی
گهی خاموش و حیران چون نگاهی بر نظرگاهی
رهی تا چند سوزم در دل شب‌ها چو کوکب‌ها
به اقبال شرر نازم که دارد عمر کوتاهی

 

[.Amir.]

نه دل مفتون دلبندی نه جان مدهوش دلخواهی
نه بر مژگان من اشکی نه بر لب‌های من آهی
نه جان بی‌نصیبم را پیامی از دلارامی
نه شام بی‌فروغم را نشانی از سحرگاهی
نیابد محفلم گرمی نه از شمعی نه از جمعی
ندارد خاطرم الفت نه با مهری نه با ماهی
به دیدار اجل باشد اگر شادی کنم روزی
به بخت واژگون باشد اگر خندان شوم گاهی
کیم من؟ آرزو گم کرده‌ای تنها و سرگردان
نه آرامی نه امیدی نه همدردی نه همراهی
گهی افتان و خیزان چون غباری در بیابانی
گهی خاموش و حیران چون نگاهی بر نظرگاهی
رهی تا چند سوزم در دل شب‌ها چو کوکب‌ها
به اقبال شرر نازم که دارد عمر کوتاهی

یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد
به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

 

[2025/8/8]

یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد
به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدند
گِلِ آدم بسرشتَند و به پیمانه زدند
ساکنانِ حرمِ سِتر و عفافِ ملکوت
با منِ راه‌نشین، بادهٔ مستانه زدند
آسمان بارِ امانت نتوانست کشید
قرعهٔ کار به نامِ منِ دیوانه زدند
جنگِ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه
چون ندیدند حقیقت رهِ افسانه زدند
شُکرِ ایزد که میانِ من و او صلح افتاد
صوفیان رقص‌کنان ساغرِ شکرانه زدند
آتش آن نیست که از شعلهٔ او خندد شمع
آتش آن است که در خرمنِ پروانه زدند
کس چو حافظ نَگُشاد از رخِ اندیشه نقاب
تا سرِ زلفِ سخن را به قلم شانه زدند

 

[صآبا]

دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدند
گِلِ آدم بسرشتَند و به پیمانه زدند

دلا دیدی که خورشید از شب سرد
چو آتش سر ز خاکستر برون کرد

 

[2025/8/8]

دلا دیدی که خورشید از شب سرد
چو آتش سر ز خاکستر برون کرد

دیدنِ رویِ تو را دیدهٔ جان‌بین باید
وین کجا مرتبهٔ چشمِ جهان‌بینِ من است؟
یارِ من باش که زیبِ فلک و زینتِ دهر
از مه روی تو و اشکِ چو پروینِ من است

 

[صآبا]

دیدنِ رویِ تو را دیدهٔ جان‌بین باید
وین کجا مرتبهٔ چشمِ جهان‌بینِ من است؟

تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم
گاهی از کوچه معشوقه خود می‌گذرم

 

[2025/8/8]

تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم
گاهی از کوچه معشوقه خود می‌گذرم

ما را زِ خیالِ تو چه پروایِ شراب است؟
خُم گو سر خود گیر، که خُمخانه خراب است

 

[صآبا]

ما را زِ خیالِ تو چه پروایِ شراب است؟
خُم گو سر خود گیر، که خُمخانه خراب است

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
وجود نازکت آزرده گزند مباد

 

[2025/8/8]

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
وجود نازکت آزرده گزند مباد

دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود
تعبیر رفت و کار به دولت حواله بود

 

[صآبا]

دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود
تعبیر رفت و کار به دولت حواله بود

دردی است غیر مردن، کان را دوا نباشد
پس من چگونه گویم، این درد را دوا کن

 

[2025/8/8]

دردی است غیر مردن، کان را دوا نباشد
پس من چگونه گویم، این درد را دوا کن

نیست در سودایِ زلفش کار من جز بی قراری
ای پریشان طرّه ! تا چندَم پریشان می گذاری؟

 

[صآبا]

نیست در سودایِ زلفش کار من جز بی قراری
ای پریشان طرّه ! تا چندَم پریشان می گذاری؟

یاد باد آن صحبت شب‌ها که با نوشین‌لبان
بحث سر عشق و ذکر حلقه عشاق بود

 

[riri]

یاد باد آن صحبت شب‌ها که با نوشین‌لبان
بحث سر عشق و ذکر حلقه عشاق بود

دل بیچاره مفتون شد، خرد افتاد و مجنون شد
به دست اوست آن دانه، چه گرد دام می گردد ؟

 

[صآبا]

دل بیچاره مفتون شد، خرد افتاد و مجنون شد
به دست اوست آن دانه، چه گرد دام می گردد ؟

در هوایت بی‌قرارم، بی‌قرارم روز و شب
سر ز کویت برندارم، برندارم روز و شب

 

[🌜 comes up]

در هوایت بی‌قرارم، بی‌قرارم روز و شب
سر ز کویت برندارم، برندارم روز و شب

بگفت از دل شدی عاشق بدین سان ؟
بگفت از دل تو می گویی ، من از جان
《 نظامی 》

 

[صآبا]

بگفت از دل شدی عاشق بدین سان ؟
بگفت از دل تو می گویی ، من از جان
《 نظامی 》

نه چشم دل به سویی، نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی، به یاد آشنا من

 

[🌜 comes up]

نه چشم دل به سویی، نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی، به یاد آشنا من

نی ، حریف هر که از یاری برید
پرده هایش پرده های ما درید
《 مولوی 》

 

[صآبا]

نی ، حریف هر که از یاری برید
پرده هایش پرده های ما درید
《 مولوی 》

در کلبه ما رونق اگر نیست، صفا هست
هر جا که صفا هست، در آن نور خدا هست

 

[🌜 comes up]

در کلبه ما رونق اگر نیست، صفا هست
هر جا که صفا هست، در آن نور خدا هست

تا خبر دارم از او بی خبر از خویشتنم
با وجودش ز من آواز نیاید که منم