یاد باد آنکه سر کوی تو ام منزل بود
نازم آن آموزگاری را که در یک نیمه روز
دل را به نگاه یغما بردی باشد از آن شما امایاد باد آنکه سر کوی تو ام منزل بود
دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود
نازم آن آموزگاری را که در یک نیمه روز
دانش آموزان عالم را همه دانا کند
ابتدا قانون آزادی نویسد بر زمین
بعد از با خون هفتاد و دو تن امضا کند
------------------------
جفتش د بود. د بدین بیاد
ما عاشق و رند و مست و عالَمسوزیم
یا دور بشو از من و از خویش برانم
مرا میبینی و هر دم زیادت میکنی دردم
مرا محتاج رحم این و آن کردی ملالی نیست
تو را خبر ز دل بیبیقرار باید و نیست
تا توانستم ندانستم چه سود
دلا سخت است اگر مانند یک فرمانده عاشق
یار مگو که من منم این نه منم نه من منم
من از گیسوش فهمیدم به وقت مرگ نزدیکم
یک روز به شیدایی در زلف تو آویزم
میخانه اگر ساقی صاحبنظری داشت
تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق
من آن خزان زده برگم که باغبان طبیعت
من مانده ام مهجور از او، بیچاره و رنجور از او
دل میرود ز دستم، صاحبدلان خدا را
آشنایی نه غریب است که دلسوز من است
تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم
من پریشان تر از آنم که تو میپنداری
