هله نومید نباشی که تو را یار براند
تن من قایق لنگر زده در طوفان است
دوستان همدلم ساز مخالف می زنند
تو آن بتی که پرستیدنت خطایی نیست
دل که با صد رشته ی جادو نمی گیرد قرار
آن ترک پری چهر که دوش از بر ما رفت
تیم بایرن، قهرمان میدان
راز حافظ بعد ازین ناگفته ماند
دست از طلب ندارم تا کام من برآید
در دلم آرزوى آمدنت مى ميرد
دل میرود ز دستم صاحب دلان خدا را
روغن لادن سروده خودم.
روز وصل دوستدران یاد باد
دختر دروازه غار و دختر دریا کنار
انکه را خیمه به صحرای قناعت زده است
نیست در شهر نگاری که دل ما ببردتا تو در ذهن منی جایی برای درس نیست
کمتر اینجا سر بزن این ترم مشروطم نکن
دوستان عیب من بی دل حیران مکنید
