ایبابانه متاسفانه روتین شده برای خیلی از مطبهای خصوصی. اینجورین که میگن اول نقشه مغز رو بگیرین با جواب نقشه برین پیش دکتر توی اولین ویزیت
چقدر عجیب شده
دقیقا من خودم با یکی از افراد خانواده رفتم روانپزشک و خب چون خودم از تکستبوک میدونستم و با اتندهای روانمون هم صحبت کرده بودم، جلسه اول نقشه مغزی رو پیچوندیم. اما گفتن، حتما حتما حتما باید جلسه بعدی نقشه مغز با دستگاههای خودمون بگیرین وگرنه دکتر ویزیت نمیکنه -_- ما هم با دکتر خداحافظی کردیم.ایبابا
به ما هم همین رو گفت
والا هیچ کدوم از اینایی که شما فرمودید رو نگرفتن راستشیعنی رفتی پیش روان پزشک گفتی افسردگی داری برات دارو تجویز کرد؟
معمولا نقشه مغز یا حتی نوار میگیرن و طبق اون تجویز میکنن
تشخیص اینکه یه نفر به دارو نیاز داره یا نه بر عهده پزشکه...صحبت سر نوع دارو نیست...
این حرفای احمقانه چیه, من صرفا نظر شخصیمو گفتم
اره این اوکیه دکتر, ولی جایی که ارجاع میدن به روانپزشک مگه برای این نیست که ایشون بررسی کنن شخص دارو لازم داره یا نه؟!
خب نظر شخصی کسی برای کس دیگه عموما اهمیتی نداره, تا وقتی که یکی شیطنتش گل کنه و ریپلای کنه و چرت و پرت ببافه و تیکه بندازه
تو وظیفه ای نداری, ولی باید بدونی اگر وظیفه ای نداری بهتره ریپلای نکنی که با لحن بد و طرز صحبت مزخرفت سعی کنی یه نفرو دست بندازی, میتونستی صاف بگی نه اینجوری نیست روند اینه,یا اصلا میتونستی ایگنور کنی. ولی اینکه از اول تیکه بندازی مشخصا برای اینه که بگی آره من بلدم تو نه واقعا مسخره اس, موضع بالات هم صرفا توهم خودته نه چیز دیگه
جفتشون دکترن (phd vs md)
فکر کنم از زمان گرفتن مدرک کارشناسی بهشون عنوان روانشناس اطلاق میشهها. در واقع هر روانشناسی لزوما دکتر نیست.
فکر نکنم برای روانشناسی بالینی نیازی به دکتری باشه یعنی حداقل من خودم رفتم هم پیش کسی که دکتری داره هم کسی که فوق داشته. ولی کلا کلمه دکتر هم تو ایران هم تو کل جهان بیشتر عامیانه به معنای همون پزشک استفاده میشه من به جز استادایی که دانشجو دکتر بهشون نگه فیوز میندازن لزومی نمیبینم کسی که مدرک دکتری داره دکتر خطاب بشه اصن:)) ولی حالا این بحثش اصن مربوط به تاپیک نیست اسپم میشه ادامهش.
طبیعیه که هیچکس این انتظارو نداره اللخصوص من !ولی اگه وظیفه ای نداری انتظار نداشته باش مثل خودت باهات صحبت نکنم،مشکل من با تیکه صحبت کردنته،اونجایی که روندو توضیح دادی چیز بدی نبود
خب من مشکلی با قسمتی که روال درستشو گفتی ندارم،از اول هم دارم میگم،کاملا اوکیه که توضیح دادی و گفتی ماجرا چیه و من اشتباه میکنم و من مشکلی ندارم کسی اشتباه منو اصلاح کنه،مشکل من از جایی شروع میشه که تو تصمیم میگیری اشتباه منو اصلاح کنی چارتا حرف اضافه هم پشت بندش تلاوت کنی،وگرنه من همیشه از یاد گرفتن از بقیه لذت بردم.خب تو اشتباه گفتی، من روال درستش رو گفتم، چرا نباید بگم؟
مشکل اینه که مهم نیست چی میگی،مهم اینه چجوری رفتار میکنی
خب پس یا عادی صحبت میکنی یا بد صحبت میکنی و بد هم بهت جواب میدن،خیلی منطقیه
منظور اینه که اون توهم بالا و پایین و این موضوعات رو اقرار کردی که نداری ولیخب قطعا مشخصه دارییعنی چی که مهم نیست چی میگی مهم اینه که چجوری رفتار میکنی؟ داریم براساس متن نوشتاری با هم ارتباط برقرار میکنیم، کدوم رفتارِ خلاف گفتار؟
لحن من تا جایی که میبینم قبل از تیکه انداختن اوکی بوده
من خیلی وقته گذر کردم از وقتی که اشتباهمو نپذیرم, اینم شاید باید به اون توهمه اضافه اش کنیم
من قبل از این شامورتی بازیایی که به پا کردی پذیرفتم, یه نفر دیگه هم اشاره کردن منم نوشتم براشون که اره من اشتباه گفتم, ولیخب شما یه مقدار شیطنتت اجازه نداد که بیخیال بشی و نگی آره دیدی من درست گفتم تو اشتباه چارتا ایموجی هم بزاری جلوش که نشون بدی همه چیز اوکیه
