مشاعره

[Ayda-kz]

از دست و زبان که برآید
کز عهده شکرش به درآید

دلبری از تو بعید است تو خود زیبایی
که روا نیست پس از معجزه جادو کردن ...

 

[NeurosurgeonToBe]

دلبری از تو بعید است تو خود زیبایی
که روا نیست پس از معجزه جادو کردن ...

نشاید گفتن آن کس را دلی هست
که ننهد بر چنین صورت دل از دست

 

[Setaaa]

نشاید گفتن آن کس را دلی هست
که ننهد بر چنین صورت دل از دست

تو که باشی عالمی با بودنت معنا شود
غیر تو هر قصه ای افسانه ای تنها شود

 

[NeurosurgeonToBe]

تو که باشی عالمی با بودنت معنا شود
غیر تو هر قصه ای افسانه ای تنها شود

دل می رود ز دستم صاحبدلان خدا را
دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

 

[hastiN]

دل می رود ز دستم صاحبدلان خدا را
دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

شده با یاد کسی تا به سحر گریه کنی؟
با خدا درد و دل و پیش همه شکوه کنی؟

 

[Fatemeh.g]

شده با یاد کسی تا به سحر گریه کنی؟
با خدا درد و دل و پیش همه شکوه کنی؟

یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد
به وداعی دل غم‌ دیده ما شاد نکرد

 

[AshiMashi]

یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد
به وداعی دل غم‌ دیده ما شاد نکرد

در دفتر زمانه فتد نامش از قلم
هر ملتی که مردم صاحب‌قلم نداشت

 

[کاهو جون]

در دفتر زمانه فتد نامش از قلم
هر ملتی که مردم صاحب‌قلم نداشت

توبه که دل خویش چو آهن کرده است
در کشتن بنده چشم روشن کرده است

 

[Deleted]

توبه که دل خویش چو آهن کرده است
در کشتن بنده چشم روشن کرده است

تو غره بدان مشو که می می‌نخوری
صد لقمه خوری که می غلام‌ست آن را

 

[کاهو جون]

تو غره بدان مشو که می می‌نخوری
صد لقمه خوری که می غلام‌ست آن را

اگر هزار غمست از جفای او بر دل
هنوز بنده اویم که غمگسار منست

 

[Deleted]

اگر هزار غمست از جفای او بر دل
هنوز بنده اویم که غمگسار منست

تا که بر هم زد وصالت غمزه‌ای
کرد صبح آغاز غمازی مرا

چو ز تو آواز می‌ندهد فرید
تا دهی قرب هم آوازی مرا

 

[Fatemeh.g]

تا که بر هم زد وصالت غمزه‌ای
کرد صبح آغاز غمازی مرا

چو ز تو آواز می‌ندهد فرید
تا دهی قرب هم آوازی مرا

ارنی کسی بگوید که تو را ندیده باشد
تو که با منی همیشه چه لنی‌ چه لن‌ترانی؟

 

[NiloofarM]

ارنی کسی بگوید که تو را ندیده باشد
تو که با منی همیشه چه لنی‌ چه لن‌ترانی؟

یک روز به شیدایی در زلف تو آویزم
زان دو لب شیرینت صد شور برانگیزم

 

[Setaaa]

یک روز به شیدایی در زلف تو آویزم
زان دو لب شیرینت صد شور برانگیزم

ما زبالاییم و بالا میرویم
ما ز دریاییم و دریا میرویم

 

[NiloofarM]

ما زبالاییم و بالا میرویم
ما ز دریاییم و دریا میرویم

مکنید دردمندان گله از شب جدایی
که من این صباح روشن ز شب سیاه دارم

 

[Setaaa]

مکنید دردمندان گله از شب جدایی
که من این صباح روشن ز شب سیاه دارم

متصل است او معتدل است او
شمع دلست او پیش کشیدش

 

[NiloofarM]

متصل است او معتدل است او
شمع دلست او پیش کشیدش

شبی را تا شبی با لشکری خرد
ز تن ها سر، ز سرها خود افکند

چو لشکر گرد بر گردش گرفتند
چو کشتی بادپا در رود افکند

 

[Setaaa]

شبی را تا شبی با لشکری خرد
ز تن ها سر، ز سرها خود افکند

چو لشکر گرد بر گردش گرفتند
چو کشتی بادپا در رود افکند

در کارگه کوزه گری رفتم دوش
دیدم دوهزار کوزه گویا و خموش

 

[NiloofarM]

در کارگه کوزه گری رفتم دوش
دیدم دوهزار کوزه گویا و خموش

شد آن زمانه که شعرش همه جهان بنوشت
شد آن زمانه که او شاعر خراسان بود

 

[Nocturne]

شد آن زمانه که شعرش همه جهان بنوشت
شد آن زمانه که او شاعر خراسان بود

دلا دیدی که آن فرزانه فرزند
چه دید اندر خم این طاق رنگین

 

[NiloofarM]

دلا دیدی که آن فرزانه فرزند
چه دید اندر خم این طاق رنگین

نوگل نازنین من تا تو نگاه می کنی
لطف بهار عارفان در تو نگاه کردن است