دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود
دارم من از فراقش در دیده صد علامت
هر نفس آواز عشق میرسد از چپ و راست
تو را عزت همیباید که آن فرعون را شاید
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا
ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست
تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم
مست شدم تا به خرابات دوش
شب برود بیا به گه تا شنوی حدیث شه
این چنین زیر و زبر عالم نمیماند مدام
نبد این خلق و تو بودی نبود خلق و تو باشی
یک عمر گنه کردم و شرمنده که در حشر
یک چند خواب راحت بر خود حرام گردان
نغزی و خوبی و فرش آتش تیز نظرش
ای ساربان آهسته ران، کآرام جانم میرود
دریا گواه ماست که فرعون نماندنی است
من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش
تا درون آمد غمش، از سینه بیرون شد نفس
آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست
شه پر منش را خوش آمد سخن
