آبروی خوبی، در چاه عشق توست
دوست دارم که خودم را ز خودم دور کنم
یوسف گم گشته باز اید به کنعان غم مخور
یاران در دیاری که در او نیست کسی،
رنجها به پایان میرسند، روزی خوشی آید،
روزگاریست که سودای بتان دین منست
تنگی زبان در دهان باز بستهاست
توبه کردم که نبوسم لب ساقی و کنون
مستم از عشق و ز نازش نمیگذرم
تویی که در دل، راز عشق را میپروری
دریای عشق تو، بیکران خواهد بود
سایهاش بر دل من، عشق را جان میدهد
یاد تو در دل من، همیشه زنده است
دلتنگیام، ز عشق تو بیپایان است
تا کی به تمنای وصال تو یگانه
هجران تو، دل را به آتش میکشد
دوستان عیب من بی دل حیران مکنید
مگذارید در این حیرت بیپایان بمانم
من ترک عشق و شاهد و ساغر نمیکنم
