این عمر به ابر نوبهران ماند
دیری ست که دل آن دل دلتنگ شدن ها
ای زندگی تن و توانم همه تو
وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی
یک وعده خواهم از تو که باشم در انتظار
شاید اون یکی دیگه رو دوس داره
دیرگاهیست که افتاده ام از خویش به دور
من و دست بسته تو و قلب خسته
هر نفس آواز عشق میرسد از چپ و راست
تو همانی که دلم لک زده لبخندش را
آنچه معشوق است صورت نیست
یک نفر آمد صدایم کرد و رفت
تا کی به تمنای وصال تو یگانه
(فکر کنم درستش همه عمر باشه)
تو از اول سلامت پاسخ بدرود با خود داشت
میخواهمت چنان که شب خسته خواب را
آفتاب از کوه سر بر میزند
