من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشاآهوی دارم خوشگله فرار کرده ز دستم
دوریش برایم مشکله کاشکی اونو میبستم ( تبعیض قائل نشین بالاخره شعره)
می برم منزل به منزل چوب دار خویش را
اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد
تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم
در دیاری که در او نیست کسی یار کسی
یاسمن کز ناز خود را برتر از آلاله دید
در من انگار کسی در پی انکار من است
تاک را گرچه یکی میوه چونان قند و عسل
لازمه ی عاشقیست دیدن و رفتن ز دو
تیزپا رودی بدیدم کز صدای غرشش
وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی
یوسفی در این بازار، در دلت چونان یعقوب
ای عشق از آتش اصل و نسب داری
دمنه به کلیه گفت: یارا! زنهار ز هم صحبتی شه
هرکه در کارها شتاب کند
دل سپاری و ستانی نیست کاری که به آنی
دولت و ملک نه آن را که سخنور بهتر
رک بگویم از همه رنجیده ام
من عاشقم و دلم بدو گشته تباه
