تلخ کنی دهان من، قند به دیگران دهی
یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور
روزها رفتند و من
من اون عشقم که با هرکس سر سفره نمی شینه
ما را برای رونق بازار میخواهی
تو را آن به که روی خود ز مشتاقان بپوشانی
یک بار به اصرار تو عاشق شدم ای دل
این بار اگر اصرار کنی، وای به حالت
فاضل نظری
در پرده اسرار کسی را ره نیست
تاریک شد از مهر دل افروزم روز
زلف او دام است و خالش دانه ی آن دام و من
تـمـنـای وصـالـم نـیـسـت عـشـق مـن مـگـیر از من
در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
دلق و سجاده حافظ ببرد باده فروش
تو گه سرگشتهٔ جهلی و گه گم گشتهٔ غفلت
آتش زهر و ریا خرمن دین خواهد سوخت
تا توانی در جهان یک رنگ باش
