تا ز جان و دل من نام و نشان خواهد بود
تو خود شعری و چون سحر و پری افسانه را مانی
اگر تخت یابی اگر تاج و گنج
دل زود باورم را به کرشمه ای ربودی
من از روییدن خار سر دیوار دانستم
وقت سحر است خیز ای طرفه پسر
یک نگاه از تو و در باختن جان از من
نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی
یک شب از عشاق جا ماندیم وبس
سیل دریا دیده هرگز برنمی گردد به جوی
دیدار یار غائب دیگر نه شور دارد
در طالع من نیست که نزدیک تو باشم
