اسيد آبسزيك موجب خواب دانه ها مي شود:
اسيد آبسزيك در خواب دانه و پاسخ گياه به تنش محيطي دخالت مي كند. اين اسيد به عنوان يك هورمون تنش محيطي تغييرات خاصي را در بافت گياهي در معرض تنش كمبود آب به وجود مي آورد. ( به خاطر داريد كه اتيلن در پاسخ هاي گياه به برخي عوامل تنش زا مثل تنش هاي مكانيكي و زخم موثر است.)
گياه شناسان به خوبي اثر آبسزيك اسيد را به روي گياهان در هنگام تنش كم آبي شناسايي كرده اند. سطح اسيد آبسزيك در برگ هاي گياهي كه در معرض خشكي شديد هستند، به طور ناگهاني افزايش مي يابد. همچنين فرآيند پيام رساني را فعال مي كند كه منتهي به بستن روزنه ها مي شود.
با فرا رسيدن زمستان، تنش ديگري براي گياهان به وجود مي آيد، يك نقش سازش پذيري زمستانه ي اسيد آبسزيك، خواب دانه هاست.
اسيد آبسزيك تنها هورمون موثر در خواب دانه ها نيست. براي مثال افزودن جيبرلين اثرات خواب دانه را برعكس مي كند. در دانه ها طي زمستان سطح اسيد آبسزيك دياد و سطح جيبرلين كم مي شود. سيتوكنين ها نيز در شكستن خواب دانه شركت دارند. در اينجا مجددا مي بينيد كه يك فعاليت فيزيولوژيكي واحد همچون خواب دانه در گياهان توسط بر هم كنش و تعامل چند هورمون كنترل مي شود.شايد تغيير نسبت چند هورمون و نه اثر هر يك از هورمون ها به تنهايي در پاسخ گياه نقش داشته باشد.
