منم گفتم میدونستی دروغ گفتن خیلی کار زشتیه؟ ماموره بهش برخورد و گفت بهش تهمت زدم و برای این که ثابت کنه دروغگو نیست گذاشت برم مامورا هم گفتن شما کشف حجاب کردی. گوشیت رو میدی به ما و خودتم میری تو ون. یکی من رو به سمت ون میکشید و یکی گوشیم رو از دستم. من هم التماس که باشه باشه تو رو خدا بذاریم برم دیگه کشف حجاب نمیکنم. اونها هم میگفتن دیگه کاریه که کردی و باید سزاش رو ببینی. یه مرد در نقش پلیس خوب و مهربان در این صحنهی کشاکش ظهور کرد و به مامورهای زن گفت قول میده دیگه تکرار نکنه بذارین بره. و ولم کردن. اون قهوهی زهرمار بدون این که متوجه تلخیش بشم تموم شد و فهمیدم چیزی از زن بودن تو این مملکت تلختر نیست.
دلم خواست گریه کنم.پای من به اون جهنم ترسناک وزرا باز نشده ولی به کلانتری محل چرا. وقتی هنوز یک ماه به ۱۷ سالگیم مونده بود، از اردوی مدرسه برمیگشتم که در حدفاصل اتوبوس مدرسه و خونه مامور گشت با شگرد «خانم یه لحظه بیا کارت دارم» هلم داد تو ون. گفتن قانون مملکت رو زیر پا گذاشتی، گوشیمون رو گرفتن، بردنمون کلانتری و پلاکارد زرد زندانیها رو دستمون دادن و ازمون عکس گرفتن. من تو اون سن میخواستم یاغی و طغیانگر و مبارز باشم. این جور چیزها برام ارزش بود. اونجا دیدم که تنهام، ضعیف و آسیبپذیر و بیقدرتم و هیچ زوری ندارم تا از خودم در مقابل تحقیر اینچنینی دفاع کنم. تصورم از خودم شکست.
تو اون سن با خانواده هم سر حجاب خیییلی مشکل و دعوا داشتم ولی در کمال تعجب، کسی تو خونه برخورد بدی باهام نداشت. اتفاقا بعد از این که بابام از کلانتری درم آورد، رفتیم پیش مامورهای تو خیابون و باهاشون دعوا کرد.
چند سال پیش خسته و کوفته از کتابخونه برمیگشتم. ماموره با همون شگرد «خانم یه لحظه بیا کارت دارم» میخواست گولم بزنه که گفتم اگه کاری داری همینجا بگو. ماموره میگفت نه بیا کارت دارم نمیخوایم بگیریمت
دفعهی بعد، اوایل امسال بود که با یکی رفته بودم دیت اول. تا پسره رو دیدم و حالا یه دستی دادیم و یه بغل شلی به نشانهی سلام علیک کردیم، ده تا مامور منو کشیدن کنار دیوار و دورهم کردن. این بکش، اون بکش. این فحش بده اون فحش بده. در نهایت مجبورم کردن بگم غلط کردم و ولم کردن برم. شما تو دیت اول قهوه میخورین ولی من ولو شدم رو صندلی اولین کافهی سر راه و در حالی که سر تا پام میلرزید برام آبقند آوردن.
بار بعدی، صبحی بود که با آیسآمریکانوی زهرمار در یک دست و گوشی با گوگل مپ باز در دست دیگر، به سمت ادارهای پیش میرفتم تا مدارکی که لازم داشتم رو پیگیری کنم. صدام زدن. منم با آرامشی که واقعا نمیدونم از کجا اومده بود گوشی و لیوان قهوه رو گذاشتم رو یه بلندی و روسریم رو سرم کردم. بعد با همون آرامش قهوه و گوشیم رو برداشتم و گفتم بله؟
دلم میخواد اینو قاب کنم بزنم دیوار هر کی از پرسید. ایران چجوریه بگم بفرمایید مطالعه کنیدپای من به اون جهنم ترسناک وزرا باز نشده ولی به کلانتری محل چرا. وقتی هنوز یک ماه به ۱۷ سالگیم مونده بود، از اردوی مدرسه برمیگشتم که در حدفاصل اتوبوس مدرسه و خونه مامور گشت با شگرد «خانم یه لحظه بیا کارت دارم» هلم داد تو ون. گفتن قانون مملکت رو زیر پا گذاشتی، گوشیمون رو گرفتن، بردنمون کلانتری و پلاکارد زرد زندانیها رو دستمون دادن و ازمون عکس گرفتن. من تو اون سن میخواستم یاغی و طغیانگر و مبارز باشم. این جور چیزها برام ارزش بود. اونجا دیدم که تنهام، ضعیف و آسیبپذیر و بیقدرتم و هیچ زوری ندارم تا از خودم در مقابل تحقیر اینچنینی دفاع کنم. تصورم از خودم شکست.
تو اون سن با خانواده هم سر حجاب خیییلی مشکل و دعوا داشتم ولی در کمال تعجب، کسی تو خونه برخورد بدی باهام نداشت. اتفاقا بعد از این که بابام از کلانتری درم آورد، رفتیم پیش مامورهای تو خیابون و باهاشون دعوا کرد.
چند سال پیش خسته و کوفته از کتابخونه برمیگشتم. ماموره با همون شگرد «خانم یه لحظه بیا کارت دارم» میخواست گولم بزنه که گفتم اگه کاری داری همینجا بگو. ماموره میگفت نه بیا کارت دارم نمیخوایم بگیریمت
دفعهی بعد، اوایل امسال بود که با یکی رفته بودم دیت اول. تا پسره رو دیدم و حالا یه دستی دادیم و یه بغل شلی به نشانهی سلام علیک کردیم، ده تا مامور منو کشیدن کنار دیوار و دورهم کردن. این بکش، اون بکش. این فحش بده اون فحش بده. در نهایت مجبورم کردن بگم غلط کردم و ولم کردن برم. شما تو دیت اول قهوه میخورین ولی من ولو شدم رو صندلی اولین کافهی سر راه و در حالی که سر تا پام میلرزید برام آبقند آوردن.
بار بعدی، صبحی بود که با آیسآمریکانوی زهرمار در یک دست و گوشی با گوگل مپ باز در دست دیگر، به سمت ادارهای پیش میرفتم تا مدارکی که لازم داشتم رو پیگیری کنم. صدام زدن. منم با آرامشی که واقعا نمیدونم از کجا اومده بود گوشی و لیوان قهوه رو گذاشتم رو یه بلندی و روسریم رو سرم کردم. بعد با همون آرامش قهوه و گوشیم رو برداشتم و گفتم بله؟
مخصوصا چند سال پیش که این شلوار ها مد بود. خلاصه میگن پوششت مناسب نیست و برو داخل بعد دوستمم اومده فرار کنه میدوئن دنبالش میپره وسط خیابون از کنار پیاده رو که فرار کنه ولی وی ورزشش از ابتدا ضعیف بود و کار از جایی پیش نبرد نفسش بند اومد خلاصه بشر آرتیستیه برا خودش توجه محله جلب شد کسبه محل دیگه دیدنش گفتن ولش کنین دختر مردمو و خلاصه جمعیتی طرفدارش شدن اون وسط پسره هی میگفته آقا اصلا منو ببرید دوستمم میگفته بابا کیومرث به خاطر حجاب میخوان ببرن تو چی میگی؟ بعد پسره میگه خب منم ببرید با خودتون اون وسط آدمایی که اونجا بودن گفتن دختر جون اصلا نمیترسی بابات بفهمه؟ بعد پسره همکار بابای دوستم بوده از اینایی که مثل فیلم هالیودیا میان دنبال طرفو با باباش خوش بش میکنن آی خودا پسره کلا خیلی کیوت وخنگ بود من هعی میگفتم با این رل بزنbut she likes bad boys خلاصه میبرنش و پسره هم دنبالش میره کلانتری وآدما هی اعتراض می کردن و مامور هاشون ماشالله اصلا حوصله بحث نداشتن میگن که ما ماموریم و معذور چیزی نمیدونیم و دوستم اونجا التماس می کنه به بابام زنگ نزنید نه به خاطر پسره چون که باباش واقعا ناراحت میشه که دخترش که هیچ خلافی نداره تو حالت مجرم دیده بشه واقعا قلب هر پدری به درد میاد زنگ میزنن به باباش میگن لباسای گشاد براش بیارهو پسره هم دیگه خجالت زده میره خونه یه وضع واقعا گریه داری دوستم میره لباس عوض می کنه به پهنای صورت اشک میریخته و باباشم آخی 
چهره محزون کلا شب افتضاحی بوده دیگه
تهران خط مقدم جنگه رسما.
در ادامه ی اینا، هرچند حرفام توضیح واضحاته، بزار یکم حرصمون رو تخلیه کنم.هرزه های چادری
رو دلم میموند اگر این لقبو براشون به کار نمیبردم
پ.ن : نه که چادری ها همه * هستن، این ها * هایی هستن که چادری اند
