مشاعره واژه‌نما

[baharkh]

ناخورده شراب می‌خروشیم
بنگر چه کنیم اگر بنوشیم

دریای حیات است تو را
جام ممات است تورا
گر طالب عیشی زنهار
دریا بخروش است تورا

رستانه

 

[mani..]

دریای حیات است تو را
جام ممات است تورا
گر طالب عیشی زنهار
دریا بخروش است تورا

رستانه

افتادگی آموز اگر طالب فیضی
هرگز نخورد آب زمینی که بلند است

 

[baharkh]

افتادگی آموز اگر طالب فیضی
هرگز نخورد آب زمینی که بلند است

چهره زدودم ز غم
آب زدم بر رخم
رخت به نو کرده ام
تا برسی
جان من

رستانه

 

[mani..]

چهره زدودم ز غم
آب زدم بر رخم
رخت به نو کرده ام
تا برسی
جان من

رستانه

غم دارم و غمگسار می‌باید و نیست
در دست من آن نگار می‌باید و نیست

 

[baharkh]

غم دارم و غمگسار می‌باید و نیست
در دست من آن نگار می‌باید و نیست

نگار من ز بهر جفا رفته است
ازعیش باده
به خطا رفته است

رستانه

 

[mani..]

نگار من ز بهر جفا رفته است
ازعیش باده
به خطا رفته است

رستانه

عیش است بر کنار سمن‌زار خواب صبح
نی، در کنار یار سمن‌بوی خوش‌ترست.

 

[baharkh]

عیش است بر کنار سمن‌زار خواب صبح
نی، در کنار یار سمن‌بوی خوش‌ترست.

نه میل سخن با یار سمن بو دارم
نه میل طرف چمن با صنم دارم

رستانه

 

[Skyblu.e]

نه میل سخن با یار سمن بو دارم
نه میل طرف چمن با صنم دارم

رستانه

یار من چون بخرامد به تماشای چمن
برسانش ز من ای پیک صبا پیغامی

 

[Skyblu.e]

شادی بدین بهار چو می‌بینی
چون بوستان خسرو صحرا را
برنا کند صبا به فسون اکنون
این پیر گشته صورت دنیا را

از گلستان دل بریدم راهی صحرا شدم
دیدم آنجـا جلوه ای از پرتو دلدار نیست

 

[MRΣZA]

از گلستان دل بریدم راهی صحرا شدم
دیدم آنجـا جلوه ای از پرتو دلدار نیست

دل چو پرگار به هر سو دوَرانی می‌کرد
و اندر آن دایره سرگشته‌‌ی پابرجا بود

 

[Skyblu.e]

دل چو پرگار به هر سو دوَرانی می‌کرد
و اندر آن دایره سرگشته‌‌ی پابرجا بود

سرگشته چو پرگار همه عمر را دویدیم
آخر به همان نقطه که بودیم رسیدیم

 

[طوطو]

سرگشته چو پرگار همه عمر را دویدیم
آخر به همان نقطه که بودیم رسیدیم

هرچه آید به سرم باز بگویم گذرد
وای از این عمر که با میگذرد ، میگذرد

 

[s@rah]

هرچه آید به سرم باز بگویم گذرد
وای از این عمر که با میگذرد ، میگذرد

هنگام سپیده‌دم خروس سحری
دانی که چرا همی کند نوحه‌گری؟
یعنی که نمودند در آیینه‌ی صبح
کز عمر شبی گذشت و تو بی‌خبری

 

[baharkh]

هنگام سپیده‌دم خروس سحری
دانی که چرا همی کند نوحه‌گری؟
یعنی که نمودند در آیینه‌ی صبح
کز عمر شبی گذشت و تو بی‌خبری

آیینه دل به هرکس ننمای
گه دیو شود دل
گه دلدار

رستانه

 

[MRΣZA]

آیینه دل به هرکس ننمای
گه دیو شود دل
گه دلدار

رستانه

آینه کز زنگِ آلایش جداست
پُر شعاعِ نورِ خورشیدِ خداست

رو تو زنگار از رخِ او پاک کن
بعد از آن تو نور را ادراک کن

 

[Skyblu.e]

آینه کز زنگِ آلایش جداست
پُر شعاعِ نورِ خورشیدِ خداست

رو تو زنگار از رخِ او پاک کن
بعد از آن تو نور را ادراک کن

این همه عکس می و نقش نگارین که نمود
یک فروغ رخ ساقیست که در جام افتاد

 

[baharkh]

این همه عکس می و نقش نگارین که نمود
یک فروغ رخ ساقیست که در جام افتاد

فروغ رخ او بود
که بگفتند
غرق خون بود و نمیمرد ز حسرت فرهاد
خواندن افسانه شیرین وبخوابش کردن

 

[Skyblu.e]

فروغ رخ او بود
که بگفتند
غرق خون بود و نمیمرد ز حسرت فرهاد
خواندن افسانه شیرین وبخوابش کردن

عشق، شیرین می‌کند اندوه را
در رخ لیلی نمودم خویش را

 

[baharkh]

عشق شیرین می‌کند اندوه را
در رخ لیلی نمودم خویش را

در ره لیلی مینداز دل را
که فرجامش غم است وخون

رستانه

 

[Skyblu.e]

در ره لیلی مینداز دل را
که فرجامش غم است وخون

رستانه

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت
دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور