ای شده از جفای تو جانب چرخ دود من
نه زورقی و نه سیلی نه سایه ابری
از کرمت من به ناز مینگرم در بقا
ای دل چو زمانه میکند غمناکت
تو جگرگوشه هم از شیر بریدی و هنوز
من حاصل عمر خود ندارم جز غم
میسوزم و نالم چون آتش نمرود
تن رستم شیردل خسته شد
دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای
درین زندان برای خود هوای دیگری دارم
ما به فلک بودهایم یار ملک بودهایم
میترسم از آن که بانگ آید روزی
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
اینجا به می لعل بهشتی می ساز
یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم
منم که گوشه میخانه خانقاه من است
تنم فرسود و عقلم رفت و عشقم همچنان باقی
من که فرعونم ز خلق ای وای من
ترسم که اشک در غم ما پرده در شود
