همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
ای همه خوبی تو را پس تو کرایی که را
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
(مصراع دوم فککنم آشنایانه)
اندر این دنیا کسی بر کس ندارد برتری
من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی
یا گل نورسته شو یا بلبل شوریده باش
آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است
آخر این ناله سوزنده اثرها دارد
دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
دلم گرفته دوباره در این هوای مزخرف
فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
شب، همه بی تو کار من شکوه به ماه کردن است
تو همان قایق بیرحم که ساحل ننشاند
دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
از پای فتادیم چو آمد غم هجران
تا نقش خیال دوست با ماست
تا رفت مرا از نظر آن چشم جهانبین
در نگاه خلق ، از دیوانگان کم نیستم
