یک دم غریق بحر خدا شو گمان مبر
یک سینه پر از قصه هجران است ولیکن
من جلد تو هستم بر بام تو هستم
مغرب همه اندوه اندوه غروبت
میسوزم و نالم چون آتش نمرود
تا کی به تمنای وصال تو یگانه
تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید؟
ز دست دیده و دل هر دو فریاد
دی پیر میفروش که ذکرش به خیر باد
دلش از نفرت و بیزاری ریش
شبیه نوح اگر هیچکس به دینِ تو نیست
تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را
اگر هفت کشور به شاهی توراست
تو مغز عالمی زان در میانی
یک لحظه داغم میکشی یک دم به باغم میکشی
نمیخواهم که از خوبان شکایت بر زبان رانم
ای نای گلویت همچون نی داوود
مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود
یار مرا غار مرا عشق جگر خوار مرا
