دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
دل بریدم تا نبینم دوست با من دشمن است
ترسم تو را ببیند و شرمندگی کشد
همای اوج سعادت به دام ما افتد
در کارگه کوزهگری رفتم دوش
شکوهای نیست ز طوفان حوادث ما را
دارم من از فراقش در دیده صد علامت
هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد
دگرم مگو که خواهم که ز درگهت برانم
من نیم در خور این مهمانی
یک عمر اگر سوختم و کاستمت
تو آن بت مغرور پیمبر شکنی داغ ندیدی
معشوق تو همسایه و دیوار به دیوار
دائم گل این بستان شاداب نمیماند
یا رب تو کریمی و کریمی کرم است
دل فروشی میکنی گویا گمان کردی که باز
همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
ای همه خوبی تو را پس تو کرایی که را
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
