انگار خنده کرد.
تو را من دوست میدارم به رغم هر چه در عالم
مگر به تیغ اجل خیمه برکنم ور نی
تا گشودم نامه اش را سوختم در انتظار
اگر چه عرض هنر پیش یار بیادبیست
تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق
میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق
دیر است که دلدار پیامی نفرستاد
درود بر تو و صد بدرود
دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد
دی بر سر هر مرده دوصد گریان بود
دلی که غیب نمای است و جام جم دارد
دردم از عشقست و درمان نیز هم
میندیش میندیش که اندیشه گریها
ای دل غم این جهان فرسوده مخور
رانده از باغ عدم گشته به زندان وجود
تبه کردم جوانی تا کنم خوش زندگانی را
