یادم نمیرود که در آن شامگاه سرد
وقتی که باد توی هوا زوزه میکشید
یکدم به روی پنجره نقشی کشیدی از
دستان سرد من که به دستت نمیرسید
از پشتِ نقشِ دست، تو را لمس میکنم
ای کاش شیشه فاصلهمان را نمیبرید
ای کاش قلب من به دلت راهِ وصل داشت
ای کاش دست تو، دل من را نمیدَرید
تو حرف میزدی، دل من آب شد مدام
چشمم چه پرولع پی لبهای تو دوید
یک آه روی شیشه کشیدی دوباره تو
نقشی جدید، دست تو بر شیشه میکشید
با شوق، چشم من، پیِ نقشِ تو میدود
نقشی ز دست من که به دستت نمیرسید
پ.ن:ایراد قافیه داره چون یهو ایدهش اومد.😅
