بعد مثلا دراز میکشیدم، تو ذهنم به خودم میگفتم بلند شو، بلند شو 
یا اگه میخواستم چیزی رو بردارم، تو ذهنم هی به دستم فرمان میدادم ولی جواب نمیداد تازه کلی هم حرصم درمیومد که چرا بهم دروغ گفتن 
رفتم نشستم پا تلویزینو و شبکه کودک و دو ساعت و نیم تمام کارتوناش رو یکی یکی با لذت دیدم 
))
)یا میرسوندم از این نمی ترسیدم که کسی منو ببینه.نه.ترسم از این بود که ناظم و معلمایی که مراقبن سر جلسه ببینن و به روی خودشون نیارن.بعدش برن به مامان و بابام بگن یا تو کارنامه نمرمو کم کنن)من جلو میشینم.برگشتم ببینم کیا موندن دیدم هم کلاسیم چهارتا صندلی عقب تر از من نشسته.ناظمم جلوی من وایساده بود.همون لحظه برگشت که با یه نفر حرف بزنه.دوستم همون لحظه یکی از سوال هایی که ننوشته بود رو ازم پرسید.(کدوم جنگ بود که ضربه ی نهایی بر پیکر ساسانیان وارد شد؟)جواب بود نهاوند.اصلا امید نداشتم که بگم و دوستم بشنوه.خیلی آروم جوابو گفتم خدا رو شکر اونم فهمید.ناظم هم که... 
