اشعار عاشقانه

[hanifi135]

پاسخ : اشعار عاشقانه

امروز در اقلیم سپیدی و سیاهی

از روز من و زلف تو آشفته تری نیست

 

[کاربر حذف شده 8031]

پاسخ : اشعار عاشقانه

دل بر سر سایه گل بستن عشق است
در رخ غم عشق دیدن عشق است
دست در دست باد تا ناکجاآباد
در گذرگاه درد در بوی گل ,شکفتن ,عشق است

 

[کاربر حذف شده 8031]

پاسخ : اشعار عاشقانه

خداحافظ ای نگار نازنینم
دگر شاید تو را هرگز نبینم
خداحافظ ای تمام هستی من
زعشق توست تمام مستی من
​

 

[کاربر حذف شده 8031]

پاسخ : اشعار عاشقانه

می روم شاید فراموشت کنم
من پذیرفتم شکست خویش را

پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

می روم شاید فراموشت کنم

با فراموشی هم آغوشت کنم

می روم از رفتنم دل شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

گرچه تو تنهاتراز ما می روی

آرزو دارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را

تلخی برخوردهای سرد را​

 

[bahari]

پاسخ : اشعار عاشقانه

ای بی خبر از محنت روز افزونم
دانم که ندانی از جدایی چونم
باز آی که سرگشته تر از فرهادم
دریاب که دیوانه تر از مجنونم​

 

[hanifi135]

پاسخ : اشعار عاشقانه

در قیر شب


دیر گاھی است در این تنھایی
رنگ خاموشی در طرح لب است.
بانگی از دور مرا می خواند،
لیک پاھایم در قیر شب است.
رخنه ای نیست در این تاریکی:
در و دیوار بھم پیوسته.
سایه ای لغزد اگر روی زمین
نقش وھمی است ز بندی رسته.
نفس آدم ھا
سر بسر افسرده است.
روزگاری است در این گوشه پژمرده ھوا
ھر نشاطی مرده است.
دست جادویی شب
در به روی من و غم می بندد.
می کنم ھر چه تلاش ،
او به من می خندد.
نقش ھایی که کشیدم در روز،
شب ز راه آمد و با دود اندود.
طرح ھایی که فکندم در شب،
روز پیدا شد و با پنبه زدود.
دیر گاھی است که چون من ھمه را
رنگ خاموشی در طرح لب است.
جنبشی نیست در این خاموشی:
دست ھا ، پاھا در قیر شب است


سهراب سپهری کتاب مرگ رنگ​

 

[کاربر حذف شده 8031]

پاسخ : اشعار عاشقانه

یاد اون روز ها که شروع آشنایی بود ... شروع آشنایی همیشه جالبه ولی


زود گذره ...


گفتمش : دل می خری ؟


پرسید چند ؟


گفتمش دل مال تو تنها بخند !


خنده کرده و دل زدستانم ربود


تا به خود باز آمدم او رفته بود


دل ز دستش روی خاک افتاده بود


جای پایش روی دل جا مانده بود ...


اما همیشه هر شروعی پایانی هم داره ... پایانه تلخی که هر روزش بدتر از


مرگه ...


می روم خسته و افسرده و زار


سوی منزلگه ویرانه خویش


بخدا می برم از شهر شما


دل شوریده و دیوانه خویش


می برم تا در آن نقطه دور


شستشویش دهم از رنگ گناه


شستشویش دهم از لکه عشق


زین همه خواهش بیجا و تباه


همه چیز تموم می شه و سه تا چیز باقی


تجربه و خاطر و گذر عمر


وقتی به خودم فکر می کنم می بینم این ترانه چقدر باهام صادقه


مثل پروانه در مشت


چه آسون می شه مارو کشت


اما خیلی وقته تصمیم گرفتم که به راحتی کشته نشم


به خاطر همین دیگه بوی خاطراتمو روبه روی نقاش نمی ز ارم


تا به آرامی آغاز به مردن کنم


منبع : سايت چپق

 

[کاربر حذف شده 8031]

پاسخ : اشعار عاشقانه

نمی دانم چه می خواھم خدایا
به دنبال چه می گردم شب و روز
چه می جوید نگاه خسته من
چرا افسرده است این قلب پر سوز
ز جمع آشنایان میگریزم
به کنجی می خزم آرام و خاموش
نگاھم غوطه ور در تیرگیھا
به بیمار دل خود می دھم گوش
گریزانم از این مردم که با من
به ظاھر ھمدم ویکرنگ ھستند
ولی در باطن از فرط حقارت
به دامانم دو صد پیرایه بستند
از این مردم که تا شعرم شنیدند
به رویم چون گلی خوشبو شکفتند
ولی آن دم که در خلوت نشستند
مرا دیوانه ای بد نام گفتند
دل من ای دل دیوانه من
که می سوزی از این بیگانگی ھا
مکن دیگر ز دست غیر فریاد
خدا را بس کن این دیوانگی ھا​

 

[کاربر حذف شده 8031]

پاسخ : اشعار عاشقانه

رویا


باز من ماندم و خلوتی سرد
خاطراتی ز بگذشته ای دور
یاد عشقی که با حسرت و درد
رفت و خاموش شد در دل گور
روی ویرانه ھای امیدم
دست افسونگری شمعی افروخت
مرده ای چشم پر آتشش را
از دل گور بر چشم من دوخت
ناله کردم که ای وای این اوست
در دلم از نگاھش ھراسی
خنده ای بر لبانش گذر کرد
کای ھوسران مرا میشناسی
قلبم از فرط اندوه لرزید
وای بر من که دیوانه بودم
وای بر من که من کشتم او را
وه که با او چه بیگانه بودم
او به من دل سپرد و به جز رنج
کی شد از عشق من حاصل او
با غروری که چشم مرا بست
پا نھادم به روی دل او
من به او رنج و اندوه دادم
من به خاک سیاھش نشاندم
وای بر من خدایا خدایا
من به آغوش گورش کشاندم
در سکوت لبم ناله پیچید
شعله شمع مستانه لرزید
چشم من از دل تیرگیھا
قطره اشکی در آن چشمھا دید
ھمچو طفلی پشیمان دویدم
تا که در پایش افتم به خواری
تا بگویم که دیوانه بودم
می توانی به من رحمت آری
دامنم شمع را سرنگون کرد
چشم ھا در سیاھی فرو رفت
ناله کردم مرو، صبر کن، صبر
لیکن او رفت بی گفتگو رفت
وای برمن که دیوانه بودم
من به خاک سیاھش نشاندم
وای بر من که من کشتم او را
من به آغوش گورش کشاندم
​

 

[کاربر حذف شده 8031]

پاسخ : اشعار عاشقانه

باز در چھره خاموش خیال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسه ھستی سوزت
باز من ماندم و یک مشت ھوس
باز من ماندم و یک مشت امید
یاد آن پرتو سوزنده عشق
که ز چشمت به دل من تابید
باز در خلوت من دست خیال
صورت شاد تو را نقش نمود
بر لبانت ھوس مستی ریخت
در نگاھت عطش طوفان بود
یاد آن شب که تو را دیدم و گفت
دل من با دلت افسانه عشق
چشم من دید در آن چشم سیاه
نگھی تشنه و دیوانه عشق
یاد آن بوسه که ھنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت
یاد آن خنده بیرنگ و خموش
که سراپای وجودم را سوخت
رفتی و در دل من ماند به جای
عشقی آلوده به نومیدی و درد
نگھی گمشده در پرده اشک
حسرتی یخ زده در خنده سرد
آه اگر باز بسویم آیی
دیگر از کف ندھم آسانت
ترسم این شعله سوزنده عشق
آخر آتش فکند بر جانت
​