کیس استادی: پژمان جمشیدی؛ چگونه جامعه به جنگ با راوی می‌پردازد

[Raha~]

مجرم که دزد نبوده بگید مالیه که رفته فقط فحشش میدم، متجاوز بوده، و قربانیش یه پسربچه . همچین ادمی مریضه و موضوع دیگه صرفا قربانی نیست، چی باعث میشه فکر کنید وقتی همچین آدمی که به خاطر این حجم از ناکارآمدی سیستم قضایی ایران تبرئه میشه راست راست توی خیابون بچرخه، تهدیدی برای بقیه نیست؟ و محدود شده به تجربه شخصی شما که بخواید با یک فحش تمومش کنید برای خودتون و بخواید اسم انتقام شخصی بزارید روی سزای عملش؟

سزای عملش انتقام شخصی بوده چرا می‌خوای اسم دیگه‌ای روش بذاری؟
بذارید من این موضوع رو کامل توضیح بدم (بخشید بابت اسپم ایلیا) و بعد اگر خواست بحثی صورت بگیره لطفا تاپیک جدید بزنید و پست‌ها رو انتقال بدید که این تاپیک از موضوع اصلی خودش خارج نشه.
اول یک نکته رو روشن کنیم: هیچ‌کس منکر وحشیانه بودن تجاوز به اون پسربچه نیست اما بحث سر اینه که: آیا راه حل، کشتن فرد متجاوز با شکنجه‌ای وحشیانه‌تر هست؟
کودک تجاوزدیده به حمایت روانی، درمان و عدالت نیاز داره. دیدن اینکه خونواده‌ش به جای گرفتن وکیل، دست به قتل می‌زنن چه اثری روی روانش گذاشته؟ الان هم قربانی تجاوزه، هم قربانی خشونتی که خونواده‌ش در اسم «انتقام» انجام دادن
تو میگی که اگر متجاوز آزاد بشه، تهدید برای بقیه‌ست. درسته. ولی وقتی یک‌سری ادم خودسرانه کسیو می‌کشن، حالا دیگه هیچ متهمی (حتی بی‌گناه) امنیت نداره. اگر امروز به بهانه «خطرناک بودن» کسی رو بدون محاکمه بکشیم، فردا پس‌فردا هرکسی می‌تونه خودسرانه کسیو «خطرناک» بخونه و بکشه. یا ممکنه آدمی که نفوذ زیادی داره به خاطر یک اختلاف شخصی، کسی رو متهم به تجاوز کنه، بکشه و بعد هم بگه اتهام درست بود ما هم براش دست بزنیم. کی جلوی این سیکل خشونت رو می‌گیره؟
توی ایران نمیشه به دادگاه اعتماد کرد. خب چی‌کار کنیم؟ دادگاه باید اصلاح بشه، شواهد پزشکی قانونی پذیرفته بشه، قانون تغییر کنه. اینکه نمی‌کنه و نمیشه از بدبختی ماست با مکان متولد شدنمون ولی اصلا دلیل نمیشه به‌جای حل مشکل جامعه رو به سمت قانون جنگل ببریم.
و اینکه دفاع از خود در حین ارتکاب جرم کلا موضوع جدایی از انتقام‌گیری بعد از انجامش هست. (نمونه ریحانه جباری که ناعادلانه بهش حکم داده شد)

 

[Mohammadreza128]

قضیه اینه که حتی اگه مقاومت کنی و متجاوز رو بکشی هم جرم محسوب میشه 👩‍🦯

واقعا راست گفتن ایران بهشت دزدها و متجاوزها

کشتن متجاوز حین دفاع مشروع اینطوریه ک حتی دیه هم لازم نیست بدی....

بحث سختش اثباتش هست...

 

[Mohammadreza128]

بله یکی از کسانی که نمونه واضح این جریانه و من خیلی دوستش دارم ریحانه جباری هست.
ماجرای ریحانه بین سال ۸۰ تا ۹۰ رخ می ده، جایی که برای دفاع مشروع از خودش، متجاوزش رو با چاقو می کشه.

اولا در سیستم قضایی ایران، دیه زن، نصف دیه مرد هست. در حقوق بشر، فرد موظفه برای نجات خودش در مقابل متجاوز و قاتل دست به دفاع بزنه.
فقط همین کیس نیست کیس های زیادی هستن حتی آندراِیج که ج.ا اعدام کرده و از طرف نهاد های حقوق بشری اعتراض وارد شده

ببینید بحث دفاع مشروع حین ارتکاب جرم یک چیزه
بحث انتقام بعد از ماجرا چیز دیگه ای...
فکر نمیکنم هیچ سیستم قضایی اجازه بده و اصلا درست باشه اجازه بده کسی ک مورد تجاوز قرار گرفته خودش بعدن بره متجاوز رو تنبیه کنه

ریحانه جباری توی دادگاه متن smsش ب دوستش اورده شده بود ک گفته بود میخواد کسی رو بکشه...(من راست و دروغش رو تایید یا تکذیب نمیکنم اطلاعاتی بود ک از ماجرا بیرون دادن)

 

[زهرا]

مجرم که دزد نبوده بگید مالیه که رفته فقط فحشش میدم، متجاوز بوده، و قربانیش یه پسربچه . همچین ادمی مریضه و موضوع دیگه صرفا قربانی نیست، چی باعث میشه فکر کنید وقتی همچین آدمی که به خاطر این حجم از ناکارآمدی سیستم قضایی ایران تبرئه میشه راست راست توی خیابون بچرخه، تهدیدی برای بقیه نیست؟ و محدود شده به تجربه شخصی شما که بخواید با یک فحش تمومش کنید برای خودتون و بخواید اسم انتقام شخصی بزارید روی سزای عملش؟

خب قضیه این‌جاست که جامعه‌ی متمدن برای هر فردی، نقش تعیین‌کرده و این تعیین نقش دقیقاً برای اینه‌که به این پروسه [پروسه‌ی درمان، پروسه‌ی قضاوت و غیره] اعتماد بشه و هرج و مرج پیش نیاد. ناکارآمدی سیستم قضاوت یه‌چیزه، صلاحیت آدم‌ها برای تغییرش [توی نقشی که بازی می‌کنن] یه‌چیز دیگه. روی کاغذ، کسی‌که در حقش تعرضی صورت گرفته، حق این رو نداره که بخواد پروسه‌ی جبران این خطا رو بچینه. چون خیلی ناخودآگاه مسئله براش بی‌طرفانه نیست و اکت‌هاش برخاسته از خشم و انتقامه. چنین احساساتی برای چنین قضاوت‌ها و حکم‌های مهمی معتبر نیستند.
کار این خونواده از روی خشم و انتقام بوده که قابل درکه، این‌که پرونده توی ایران به‌جایی نمی‌رسید هم واضحه، اما نباید قبح چنین کاری هم از بین بره، چون به‌وضوح راهش این نیست و آسیبش بیش‌تر از منفعتشه. سیستم باید اصلاح بشه، و این کار کلا تیشه به ریشه‌ی سیستم می‌زنه به‌جای اصلاح.

 

[نون]

خب من یه سوال دارم این وسط.
سیستم که می‌دونیم ایراد داره و پیگیر نیست، تغییر هم به نظر نمی‌آد توش اتفاق بیفته؛ تا زمانیکه ما نزدیک بشیم به این آرمانشهر، تکلیفمون با متجاوزان مخصوصا پدوفیل‌ها چیه؟؟؟
تکرار می‌کنم داریم درباره این کشور با همین سیستم قضایی حرف می‌زنیم که یکی از بزرگترین پرونده‌های این چنینیش سعید طوسی بوده!

 

[زهرا]

خب من یه سوال دارم این وسط.
سیستم که می‌دونیم ایراد داره و پیگیر نیست، تغییر هم به نظر نمی‌آد توش اتفاق بیفته؛ تا زمانیکه ما نزدیک بشیم به این آرمانشهر، تکلیفمون با متجاوزان مخصوصا پدوفیل‌ها چیه؟؟؟
تکرار می‌کنم داریم درباره این کشور با همین سیستم قضایی حرف می‌زنیم که یکی از بزرگترین پرونده‌های این چنینیش سعید طوسی بوده!

خب این واقعاً بن‌بسته و دقیقاً به‌همین خاطر ج‌ا خیلی چیزها رو از افراد سلب می‌کنه، حتی قضاوت درست رو. :)‌)
مثلاً می‌خواستم بگم علنی‌سازی قضیه، ولی خب قضیه اگر علنی بشه، تا با در نظرگیری سایدهای مختلف، افرادی‌که دانش کافی دارن بتونن تصمیم بگیرن و دخالت کنن، اگر بخوان حکمه رو اجرا کنن، از این ور حکومت وارد می‌شه و نمیذاره. چون علنی شده و قابل ردیابی و فلان.
اگر هم بخوان ساکت و بی‌دردسر کارشون رو بکنن، و از فرد مطلع بی‌طرف بپرسن که چیکار باید بکنن، قضیه یکم زیادی فانتزی و رویایی می‌شه، چون اگر بخوان خودشون کاری بکنن توی این قضیه، پاشون گیره و باید هزینه بدن، و کی حاضر میشه این‌همه پروسه طی کنه بخاطر حقانیت طرف مقابل توی مسئله‌ای که بخاطرش چنین رنج بزرگی بهش تحمیل شده؟

 

[نون]

خب این واقعاً بن‌بسته و دقیقاً به‌همین خاطر ج‌ا خیلی چیزها رو از افراد سلب می‌کنه، حتی قضاوت درست رو. :)‌)
مثلاً می‌خواستم بگم علنی‌سازی قضیه، ولی خب قضیه اگر علنی بشه، تا با در نظرگیری سایدهای مختلف، افرادی‌که دانش کافی دارن بتونن تصمیم بگیرن و دخالت کنن، اگر بخوان حکمه رو اجرا کنن، از این ور حکومت وارد می‌شه و نمیذاره. چون علنی شده و قابل ردیابی و فلان.
اگر هم بخوان ساکت و بی‌دردسر کارشون رو بکنن، و از فرد مطلع بی‌طرف بپرسن که چیکار باید بکنن، قضیه یکم زیادی فانتزی و رویایی می‌شه، چون اگر بخوان خودشون کاری بکنن توی این قضیه، پاشون گیره و باید هزینه بدن، و کی حاضر میشه این‌همه پروسه طی کنه بخاطر حقانیت طرف مقابل توی مسئله‌ای که بخاطرش چنین رنج بزرگی بهش تحمیل شده؟

آفرین
تو همچین تو همچین فضایی پایه مبل (نه از نظر انسانی و اخلاقی بلکه از نظر موقعیتی) می‌تونه یه واکنش مشروع باشه. چون راه‌های منطقی و انسانی و غیره جوابگو نیستن

 

[ili]

حالا فارغ از این که سیستم قضایی ایران کثافت محضه، در مورد این می شه حرف زد که نقش ماهایی که توی جامعه هستیم چیه
چی کار باید بکنیم چه واکنشی باید نشون بدیم و امثالهم
فکر کنم تاپیک مشخصه. دسته بندی تاپیک هم توی بخش جامعه شناسیه نه سیاسی.

 

[Mighty Niu]

سزای عملش انتقام شخصی بوده چرا می‌خوای اسم دیگه‌ای روش بذاری؟
بذارید من این موضوع رو کامل توضیح بدم (بخشید بابت اسپم ایلیا) و بعد اگر خواست بحثی صورت بگیره لطفا تاپیک جدید بزنید و پست‌ها رو انتقال بدید که این تاپیک از موضوع اصلی خودش خارج نشه.
اول یک نکته رو روشن کنیم: هیچ‌کس منکر وحشیانه بودن تجاوز به اون پسربچه نیست اما بحث سر اینه که: آیا راه حل، کشتن فرد متجاوز با شکنجه‌ای وحشیانه‌تر هست؟
کودک تجاوزدیده به حمایت روانی، درمان و عدالت نیاز داره. دیدن اینکه خونواده‌ش به جای گرفتن وکیل، دست به قتل می‌زنن چه اثری روی روانش گذاشته؟ الان هم قربانی تجاوزه، هم قربانی خشونتی که خونواده‌ش در اسم «انتقام» انجام دادن
تو میگی که اگر متجاوز آزاد بشه، تهدید برای بقیه‌ست. درسته. ولی وقتی یک‌سری ادم خودسرانه کسیو می‌کشن، حالا دیگه هیچ متهمی (حتی بی‌گناه) امنیت نداره. اگر امروز به بهانه «خطرناک بودن» کسی رو بدون محاکمه بکشیم، فردا پس‌فردا هرکسی می‌تونه خودسرانه کسیو «خطرناک» بخونه و بکشه. یا ممکنه آدمی که نفوذ زیادی داره به خاطر یک اختلاف شخصی، کسی رو متهم به تجاوز کنه، بکشه و بعد هم بگه اتهام درست بود ما هم براش دست بزنیم. کی جلوی این سیکل خشونت رو می‌گیره؟
توی ایران نمیشه به دادگاه اعتماد کرد. خب چی‌کار کنیم؟ دادگاه باید اصلاح بشه، شواهد پزشکی قانونی پذیرفته بشه، قانون تغییر کنه. اینکه نمی‌کنه و نمیشه از بدبختی ماست با مکان متولد شدنمون ولی اصلا دلیل نمیشه به‌جای حل مشکل جامعه رو به سمت قانون جنگل ببریم.
و اینکه دفاع از خود در حین ارتکاب جرم کلا موضوع جدایی از انتقام‌گیری بعد از انجامش هست. (نمونه ریحانه جباری که ناعادلانه بهش حکم داده شد)

من با تمام حرف‌هاتون موافقم، ولی سوالی که دارم و یکی از دوستان هم گفتن همچنان پابرجاست. قانون فعلی اینطوره و درسته که اگر تغییر پیدا نکنه تمام اتفاقاتی که در ادامش میوفتن یه سیکل معیوب میشه، ولی تا زمانی که این تغییر هنوز اتفاق نیوفته چی؟اجازه بدیم همچین افرادی توی جامعه بدون اینکه کسی حتی بدونه چیکار کردن آزادانه بچرخن درحالی که این ادم خارج از ایران گذشته از تجاوز به خاطر پدوفیلیا حتی از نزدیک مدارس هم نمیتونه بشه طبق قانون؟ من نمیگم که کار اون خانواده درست بوده یا نه، اساس حرفم اینه که نمیشه جامعه چشم روی همچین موضوعاتی ببنده چون دولت و سیستم قضایی چشم روش بسته، خوشحال میشم نظرتونو در این مورد بشنوم.

 

[505]

تو یه موردی مثل تجاوز به همسر قانونی بعید میدونم از همون اول بشه امیدی به حکم قاضی و دادگاه داشت به خاطر همین انتقام شخصی تنها آپشن حساب میشه.
و اینکه قدرت و روابط متجاوز هم تو خیلی دادگاه ها میتونه تاثیر گذار باشه و خب اگه متجاوز با قدرتی که داره(مثلا شغل رده بالای دولتی/ یا همین سلبریتی بودن) بتونه نتیجه دادگاه رو تغییر بده یا حداقل حکم کمتری نسبت به حالتی که اگه این جایگاه رو نداشت میگرفت بگیره، آیا این اجازه رو به قربانی یا خانواده اش نمیده که اوناهم به نوعی قانون رو زیر پا بزارن و حکم خودشون رو صادر کنن ؟


فک کنم این بحث ها یه تاپیک دیگه نیاز داشته باشن ببخشید اگه مربوط نیست ...

 

[زهرا]

آفرین
تو همچین تو همچین فضایی پایه مبل (نه از نظر انسانی و اخلاقی بلکه از نظر موقعیتی) می‌تونه یه واکنش مشروع باشه. چون راه‌های منطقی و انسانی و غیره جوابگو نیستن

ترم یک که دانشجو بودم یکی از افراد کلاس توی گروه، از کلمات زشتی برام استفاده کرد. خب کل مکالمه توی گروه بود و همه دیدند، قبل از اینکه من کاری کنم، چند تا از بچه‌های کلاسمون در حمایت ازم همه رو بردن نشون عوامل دانشگاه دادن و کار پسره به کمیته انضباطی کشید و غیره‌.
من هم میتونستم اون اسکرین‌ها رو نشون بدم. راستش شاید هم واقعاً توی اون موقعیت دلم می‌خواست و می‌تونستم دروغ‌های بیشتری سر هم کنم و حرف‌هایی هن زده بود یارو که باور هم می‌کردن و شاید کارش به اخراج هم می‌کشید. اما بعدا فکر کردم این "اقدام" از جانب من برای قضاوت و انتقام درست نبوده، و از دوست‌هام [که هیچ وقت نفهمیدم کی بودند] ممنونم.
شاید اینکه یه آدم‌هایی بیان و برای این مسئله جداگانه اقدام کنن، درست باشه، اما موضع کسی‌که در حقش بی‌انصافی شده، برای اینکه بخواد برای طرف مقابل تصمیم بگیره، اصلا مناسب نیست. چون هر چی باشه، انتقام و خشم جلوی "درست" بودنش رو میگیره.

 

[maleck :)]

شاید اینکه یه آدم‌هایی بیان و برای این مسئله جداگانه اقدام کنن، درست باشه

یعنی یک سیستم کوچک‌تر و مستقل از سیستم قضایی موجود؟ یا یه گروه انتقام‌گیرنده دیگه؟

 

[نون]

شاید اینکه یه آدم‌هایی بیان و برای این مسئله جداگانه اقدام کنن، درست باشه، اما موضع کسی‌که در حقش بی‌انصافی شده، برای اینکه بخواد برای طرف مقابل تصمیم بگیره،

چی کار باید بکنیم چه واکنشی باید نشون بدیم و امثالهم

اینجا رسیدیم به همون چیزی که مدنظر ایلیاست. نقش بقیه/ما

من خودم توی واکنش دادن خیلی تردید دارم چون پارت درست بودنش همیشه برام سواله. مخصوصا وقتی مثل این کیس، دور و مجازی و همه‌چی رو هوا باشه

 

[ili]

ببینید بحث دفاع مشروع حین ارتکاب جرم یک چیزه
بحث انتقام بعد از ماجرا چیز دیگه ای...
فکر نمیکنم هیچ سیستم قضایی اجازه بده و اصلا درست باشه اجازه بده کسی ک مورد تجاوز قرار گرفته خودش بعدن بره متجاوز رو تنبیه کنه

ریحانه جباری توی دادگاه متن smsش ب دوستش اورده شده بود ک گفته بود میخواد کسی رو بکشه...(من راست و دروغش رو تایید یا تکذیب نمیکنم اطلاعاتی بود ک از ماجرا بیرون دادن

من کیسو قبلا خونده بودم، اون چیزی که شما می گید نوشته شده درسته. حدودی یادمه که مکالمه ی کامل در مورد چیز دیگری بود اما این وسط انگار قاضی این یک جمله رو گرفته بود و پرچم عثمان کرده بود که ریحانه قتل درجه یک انجام داده!
اطلاعات بیش تر از قبل پیدا کردم می زارم همینجا

 

[زهرا]

یعنی یک سیستم کوچک‌تر و مستقل از سیستم قضایی موجود؟ یا یه گروه انتقام‌گیرنده دیگه؟

اولی.
ولی خب ورود سیستم کوچیک‌تر و بی‌طرف‌ نیازمند علنی شدن موضوعه، وگرنه احتمال دومی بالاتر میره.

 

[Mighty Niu]

حالا فارغ از این که سیستم قضایی ایران کثافت محضه، در مورد این می شه حرف زد که نقش ماهایی که توی جامعه هستیم چیه
چی کار باید بکنیم چه واکنشی باید نشون بدیم و امثالهم
فکر کنم تاپیک مشخصه. دسته بندی تاپیک هم توی بخش جامعه شناسیه نه سیاسی.

به عنوان شخص سوم توی همچین موقعیت‌هایی که نه کاری از دست ما برمیاد و نه صحت حرف هیچکدوم از دو طرف رو میشه اثبات کرد، کاری که از دست مردم برمیاد فرهنگسازیه، هرچند کوچیک. صرفا صحبت در مورد تجاوز همین الان توی خیلی از خانواده‌ها تابو هست همچنان، جدا از صبحت در مورد قربانی تجاوز بودن. باید صرفا در موردش بیشتر و بیشتر صحبت بشه تا جایی که قربانی گناهکار شناخته نشه، نه توسط خانواده و دیگران و نه از نظر خودش. خیلی از همچین پرونده‌هایی اصلا به دادگاه ارجاع داده نمیشن چون قربانی جرئت دفاع از حقوقش رو نداشته و یا خانواده به اسم آبرو و غیره جلوش رو گرفته. ما فقط میتونیم تلاش کنیم که مردم به جایی برسن که پیگیر همچین مسائلی باشن، حتی اگر به جایی نرسه تو دادگاه‌ها.
حس میکنم دارم زیادی حرف میزنم ببخشید😭🙏

 

[mani..]

خب من یه سوال دارم این وسط.
سیستم که می‌دونیم ایراد داره و پیگیر نیست، تغییر هم به نظر نمی‌آد توش اتفاق بیفته؛ تا زمانیکه ما نزدیک بشیم به این آرمانشهر، تکلیفمون با متجاوزان مخصوصا پدوفیل‌ها چیه؟؟؟
تکرار می‌کنم داریم درباره این کشور با همین سیستم قضایی حرف می‌زنیم که یکی از بزرگترین پرونده‌های این چنینیش سعید طوسی بوده!

تا وقتی تجاوز توی زندان برای بازپرسی زندانی‌ها و خانم‌های ویرجین قبل اعدام اتفاق میوفته، به نظرم خیلی نمیشه امیدی به سیستم داشت.

 

[maleck :)]

اولی.
ولی خب ورود سیستم کوچیک‌تر و بی‌طرف‌ نیازمند علنی شدن موضوعه، وگرنه احتمال دومی بالاتر میره.

اولی هم میشه دومی، اگه سازماندهی و سرمایه درست و حسابی نداشته باشه.

 

[سوفی]

حالا فارغ از این که سیستم قضایی ایران کثافت محضه، در مورد این می شه حرف زد که نقش ماهایی که توی جامعه هستیم چیه
چی کار باید بکنیم چه واکنشی باید نشون بدیم و امثالهم
فکر کنم تاپیک مشخصه. دسته بندی تاپیک هم توی بخش جامعه شناسیه نه سیاسی.

خب من مهم نظر ایلیا که صاحب تاپیک هست هم نظر بقیه عزیزان رو خوندم. من نظرم رو توی چند قسمت میگم
اینکه ما همه میدونیم اگه فردی رضایت کامل نداشته باشه و حالت مستی شدید و بی هوشی داشته داشته باشه تحاوزه انواع تماس جنسی هم میشه دخول و اینترکورال و اینکه توی قانون مدرن هر تماس جنسی تجاوزه ولی قانون ایران نه فقط دخول زنا به عنف هست در مورد اثبات کردنش همون طور که ایلیا و بقیه تون اشاره کردین نیاز به ۴ تا شاهد مرد هست که بعدا اینو باز میکنم مورد دیگه اقرار کردن متهمه که احتمالش خیلی کمه
می رسیم به مورد سوم اثبات پزشکی قانونی که شامل آثار جراحت خراش یا پارگی آثار مقاومت و وجود مایعات هست و یکسری شواهد دیجیتال (حقیقتا من یادمه زمانی که مادرم وکیل بود شواهد دیجیتال رو زیاد قبول نداشتن) حالا در مورد پزشکی قانونی که بعضی وقت ها میگه که شواهدی نبوده یکسری ادم ریتارد فکر میکنن تجاوزی نبوده و فرد قربانی بیشتر سرکوب میشه خب موردهایی که باعث میشه آثار از بین بره رو میگم که اگه خدایی نکرده این اتفاق براتون افتاد انجامش ندین مورد اول شست و شو هستش که باعث میشه دی ان ای پاک بشه
مورد بعدی گذشت زمان هست بعد ۲۴ تا ۷۲ ساعت که احتمال پیدا شدن کم میشه
مورد سوم عدم انزال هست که منی منبع منی قوی هست یعنی امکان داره انزال نباشه ولی تجاوز باشه
مورد چهارم استفاده از کاندومه که احتمال دی ان ای خیلی کمه
یکسری وقت ها هم تماس محدوده و آثاری نمی مونه ولی آثار روانی خیلی.......
خب حالا پیرو سوال ایلیا چکار کنیم توی جامعه؟
اول مدل رفتارمون رو میگم وقتی قربانی رو می بینیم خوب گوش کنیم نه مثل قاضی رفتار کنیم کارآگاه بازی در نیاریم و بعضی وقت ها ممکنه حرف قربانی بخاطر اسیب روانی تناقض داشته باشه سوال پیچش نکنیم لطفا خب حالا ما تو ایران هستیم و تفکر سنتی که اگه بچه شون بهش تجاوز شده باشه از ترس رفتن آبرو پنهانش میکنن و ابرو میشه مهم ترین چیز.بعضی وقت ها هم حتی بچه این موضوع رو پنهان میکنه و برای عادی بودن مجبوره دهن پر خونش رو با خنده پنهان کنه و ببنده و با متجاوز که آشناست عادی رفتار کنه و باید رعایت کنیم اینطوری و امن بمونیم حالا چجوری؟
بچه ها اول اینکه تفکر غلطی که دارید اینه که فرد گی یا لزبین نمیتونه متجاوز باشه لطفا این ذهنتیت رو پاک کنین مورد اول لطفا لطفا لطفا زود اعتماد نکنین.شناخت کامل داشته باشن خیلی از ادم ها بخاطر کمبود محبتی که دارن رو میارن به دختر/پسری که به درد لای جرز دیوار نمیخوره و خیلی راحت سواستفاده میشه ازشون مورد دوم توی دوستی هاتون خط قرمز داشته باشین و صحبتی که خوشتون نمیاد ادامه ندید
وقتی حس بدی دارید تنها نمونید و به حستون اعتماد کنین
مورد چهارم یک ادم امن داشته باشین و بدونه کجا هستید با کی هستید و بهش اعتماد داشته باشین
و اینکه اگه زیر ۱۸ سال هستین رابطه نداشته باشین اگه هم میخواید انجامش بدین با رضایت کامل خط قرمز و شناخت کامل طرف مقابل از همه مهم تر با رعایت پروتکل بهداشتی انجام شه
مثلا من خودم که ۱۶ سالم هست دوست ندارم تو این سن سکس لایف داشته باشم چون خودم رو استیبل نمی بینم
امیدوارم این تجربه تلخ برای هیچ دختر/پسری هیچ وقت اتفاق نیفته

 

[سوفی]

خب من مهم نظر ایلیا که صاحب تاپیک هست هم نظر بقیه عزیزان رو خوندم. من نظرم رو توی چند قسمت میگم
اینکه ما همه میدونیم اگه فردی رضایت کامل نداشته باشه و حالت مستی شدید و بی هوشی داشته داشته باشه تحاوزه انواع تماس جنسی هم میشه دخول و اینترکورال و اینکه توی قانون مدرن هر تماس جنسی تجاوزه ولی قانون ایران نه فقط دخول زنا به عنف هست در مورد اثبات کردنش همون طور که ایلیا و بقیه تون اشاره کردین نیاز به ۴ تا شاهد مرد هست که بعدا اینو باز میکنم مورد دیگه اقرار کردن متهمه که احتمالش خیلی کمه
می رسیم به مورد سوم اثبات پزشکی قانونی که شامل آثار جراحت خراش یا پارگی آثار مقاومت و وجود مایعات هست و یکسری شواهد دیجیتال (حقیقتا من یادمه زمانی که مادرم وکیل بود شواهد دیجیتال رو زیاد قبول نداشتن) حالا در مورد پزشکی قانونی که بعضی وقت ها میگه که شواهدی نبوده یکسری ادم ریتارد فکر میکنن تجاوزی نبوده و فرد قربانی بیشتر سرکوب میشه خب موردهایی که باعث میشه آثار از بین بره رو میگم که اگه خدایی نکرده این اتفاق براتون افتاد انجامش ندین مورد اول شست و شو هستش که باعث میشه دی ان ای پاک بشه
مورد بعدی گذشت زمان هست بعد ۲۴ تا ۷۲ ساعت که احتمال پیدا شدن کم میشه
مورد سوم عدم انزال هست که منی منبع منی قوی هست یعنی امکان داره انزال نباشه ولی تجاوز باشه
مورد چهارم استفاده از کاندومه که احتمال دی ان ای خیلی کمه
یکسری وقت ها هم تماس محدوده و آثاری نمی مونه ولی آثار روانی خیلی.......
خب حالا پیرو سوال ایلیا چکار کنیم توی جامعه؟
اول مدل رفتارمون رو میگم وقتی قربانی رو می بینیم خوب گوش کنیم نه مثل قاضی رفتار کنیم کارآگاه بازی در نیاریم و بعضی وقت ها ممکنه حرف قربانی بخاطر اسیب روانی تناقض داشته باشه سوال پیچش نکنیم لطفا خب حالا ما تو ایران هستیم و تفکر سنتی که اگه بچه شون بهش تجاوز شده باشه از ترس رفتن آبرو پنهانش میکنن و ابرو میشه مهم ترین چیز.بعضی وقت ها هم حتی بچه این موضوع رو پنهان میکنه و برای عادی بودن مجبوره دهن پر خونش رو با خنده پنهان کنه و ببنده و با متجاوز که آشناست عادی رفتار کنه و باید رعایت کنیم اینطوری و امن بمونیم حالا چجوری؟
بچه ها اول اینکه تفکر غلطی که دارید اینه که فرد گی یا لزبین نمیتونه متجاوز باشه لطفا این ذهنتیت رو پاک کنین مورد اول لطفا لطفا لطفا زود اعتماد نکنین.شناخت کامل داشته باشن خیلی از ادم ها بخاطر کمبود محبتی که دارن رو میارن به دختر/پسری که به درد لای جرز دیوار نمیخوره و خیلی راحت سواستفاده میشه ازشون مورد دوم توی دوستی هاتون خط قرمز داشته باشین و صحبتی که خوشتون نمیاد ادامه ندید
وقتی حس بدی دارید تنها نمونید و به حستون اعتماد کنین
مورد چهارم یک ادم امن داشته باشین و بدونه کجا هستید با کی هستید و بهش اعتماد داشته باشین
و اینکه اگه زیر ۱۸ سال هستین رابطه نداشته باشین اگه هم میخواید انجامش بدین با رضایت کامل خط قرمز و شناخت کامل طرف مقابل از همه مهم تر با رعایت پروتکل بهداشتی انجام شه
مثلا من خودم که ۱۶ سالم هست دوست ندارم تو این سن سکس لایف داشته باشم چون خودم رو استیبل نمی بینم
امیدوارم این تجربه تلخ برای هیچ دختر/پسری هیچ وقت اتفاق نیفته

در مورد اون ۴تا شاهد مرد هم سعی میکنم برم از مادرم که فعال بودن تو این حوزه بپرسم اگه خجالتمو بتونم بذارم کنار
اگرم نه خودم میرم تحقیق میکنم