تو زن و جفت نداری تو خور و خفت نداری
این کهنهجهان به کس نماند باقی
دیده بگشود و به هر سو نگریست
تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز
دست از مس وجود چو مردان ره بشوی
یک دست جام باده و یک دست جعد یار
تاریخ ما همه مدح حماسه هاست
درد عشقی کشیدهام که نپرس
سوسن با صد زبان از تو نشانم نداد
ای نام تو بهترین سرآغاز
ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق
یک لحظه داغم میکشی
یا تو به دم صبح سلامی نسپردی
دل از من برد و روی از من نهان کرد
دیگری نیست که مهر تو در او شاید بست
یک مو مباد از سر او کم ، که عمر ما
وحی آمد کاین چه فکر باطل است
تا به چشمان سیه سرمه درانداختهای
یک دسته گل کو اگر آن باغ بدیدید
در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست
