• اگر سمپادی هستی همین الان عضو شو :

    ثبت نام عضویت

جانا! سخن از زبان ما می‌گویی :-"

  • شروع کننده موضوع شروع کننده موضوع 11300
  • تاریخ شروع تاریخ شروع
در جهانی که زندگی می کنیم،کلمات بیشتر از گلوله ها آدم کشتن...!
مهران مدیری

گاهی اوقات با یه قطره،یه لیوان لبریز میشه...
گاهی اوقات با یه اخم،دلی میشکنه...
گاهی اوقات با یه توهین،یه فردی می رنجه و میره...
گاهی اوقات با یه تهدید،امنیت رو برای یه فردی به هم می ریزیم...
آدم ها با لحظه ها پیر نمیشن،آدمها رو آدمها پیر میکنن...
دکتر انوشه
 
آخرین ویرایش:
هر روز به خودمان می‌گوییم امروز کمی مهربان‌تر می‌شوم، کمی بیشتر می‌خندم، کمی بیشتر محبت می‌کنم، و عمیق‌تر عشق می‌ورزم. هر روز می‌گوییم و هرگز نمی‌شود! غرور، تعصب، خجالت، و ترس قویترند. جهان این روزها پُر است از آغوش‌های امن به تعویق افتاده …
 
+آرتور، من نمیتوانم درد تو را ببینم!
-آرتور مرد، پدر مقدس. این خرمگس است که درد کشیده جلوی تو افتاده. این خود ایتالیاست پدر. این خود ایتالیاست...
+این ایتالیا نیست آرتور! این بدن پاره پاره پسر جوانیست که امیدی به آینده اش داشتم!
-هه! پس‌ خود ایتالیاست پدر...



پ.ن: اینجا باشه بخش های حالب بیاد بالا پاکش میکنم
 
مواظبِ حس های مخصوصِ سنِ خودتون باشید، یه حسای قشنگی هست که فقط توی یه دوره ی سنی میشه بهش رسید و از اون سن به بعد دیگه هیچ جوره نمیشه به دستش آورد، یعنی دیگه از یه سنیم به بعد جذابیت خاصی برات نداره ، به طور مثال بچه ای که با یه ماشین شارژی ، به اندازه ی آدم بالغی که بهش یه لامبورگینی دادن کیف میکنه...
اما قیمت اون کجا و این کجا ، ولی ذوق و خوشحالیاش به یه اندازس ، ببین پس چقدر حسا با ارزشن ، حس و لحظاتِ زندگی یه آدمو با هیچ پولی نمیشه خرید برگردوند ، حتی همین لحظه ای که گذشت و در حالِ خوندنِ این متن بودی بخشی از عمرت بود، قدرشو بدون...

#امیر_مازندرانی
 
وای از آن روزی که تو عاشق شوی و من معشوق
پدری از تو درارم که خدا میداند...

افشین واعظی

من همانم که شروعش کردی
نکند دل بکنی دل ندهی
بی سر و سامان بشوم...

فائزه شبانی
 
به برگ گل نوشتم من
یکی را دوست مي دارم
ولي افسوس او گل را
به زلف کودکي آويخت که او را بخنداند
____________________________________________
به مهتاب گفتم اي مهتاب
سر راهت به کوي او
سلام من رسان و گو
تو را من دوست مي دارم
ولي افسوس چون مهتاب به روي بسترش لغزيد
يکي ابر سيه آمد که روي ماه تابان را بپوشانيد
 
چه کرده ای تو با دلم
که از تو پیش دیگران گلایه هم میکنم شعر محسوب میشود...

کاظم بهمنی
 
عادت،
بی‌رحم‌ترین زهر زندگی‌ست.
زیرا آهسته وارد می‌شود،
در سکوت، کم‌کم رشد می‌کند و
ازبی‌خبری ما سیراب می‌شود
و وقتی کشف می‌کنیم که چطور
مسموم ِ آن شده‌ایم،
می‌‌بینیم که هر ذرهٔ بدن‌مان با آن
عجین شده است،
می‌بینیم که هر حرکت ما تابع شرایط اوست و هیچ دارویی هم درمانش نمی‌کند

#اوریانا_فالاچی
 
با یقین امده بودیم و مردد رفتیم...
 
انسان، آزاد به دنیا می‌آید؛
او هیچ سرنوشتی ندارد.
اگر سرنوشتی وجود داشت،
آزادی انسان از بین می‌رفت و
او تبدیل به یك دستگاه می‌شد.

همه چیز تغییر می‌یابد و هیچ چیز حتی
برای یك لحظه ثابت نمی‌ماند.
اگر تو از این نكته آگاه شوی،
میل و اشتیاق تا ابد ثابت نگاه داشتن امور
در تو فروكش می‌كند
و آنگاه آزاد و رها می‌شوی...
 
تو حق نداری
عاشقِ کسی بمانی که سالهاست رفته
تو مالِ کسی نیستی که نیست
تو حق نداری اسمِ دردهای مزمنت را عشق بگذاری
می‌توانی مدیونِ زخم‌هایت باشی اما
محتاجِ آنکه زخمیَت کرده نه!
دست بردار از این افسانه‌های بی‌ سر و ته که به نامِ عشق
فرصتِ عشق را از تو می‌گیرد...
آنکه تو را زخمیِ خود می‌خواهد
آدمِ تو نیست
آدم نیست و تو سال هاست حوای بی آدمی ...
حواست نیست!
 
تو کل این دنیا زورت به من رسید فقط
اگه نیای بخدا میگم که نگذره ازت
بهش میگم دوستت دارم شاید اون باور کنه
شاید یه کاری کنه توی مریضو آدم کنه
دلم ازت واقعا پره
دلت مث آهن شده
اول تویی آخر خودت...

علی یاسینی
 
آنقدر از کودکی بکن نکن‌های بی‌ دلیل و بیجا شنیده ایم و آنقدر ما را با خودمان بیگانه بار آورده اند که در بزرگسالی‌ قادر نیستیم واقعیت خود را، همانی که هستیم را، صادقانه، و از صمیمِ قلب، به دیگران نشان دهیم. شده ایم تمثالِ مجسمِ خشکسالی در یک سرزمینِ ممنوعه. آنقدر کوچه پس کوچه‌های تنگ و تاریک داریم که هم خودمان گم می‌شویم هم دیگران ...
چنان درگیرِ حفظِ اغراق آمیزِ ظواهر شده ایم که هیچ کس از خودش نمی‌پرسد این خود آزاری بی‌ انتهای جنون آمیز تا به کی‌ ؟ این ترسِ کشنده ی " از دست دادن‌های مکرّر" تا به کی‌؟؟

نيكى فيروزكوهی
 
من گفتم برو...
ولی قرار نبود حرف
حرف من باشه...
 
You must log in or register to reply here.
Back
بالا