مرو جانا به بالینم نشین این لحظه آخر
دل به تمنا رهایی عشق طلب عافیت داشت
تو خود دردی و درمانی تو خود سختی و آسانی
یار من! یک بار دیدم روی زیبایت عیان
نوای بلبل عاشق به گوش لاله رسان ، دل!
دل گر نوای بلبل عاشق بیاورد ز نهان
نوگلی بشکفت از باغ خیال
لال شدم تا که بدیدم رخ مهوار تو
وصل تو از پس یک هجر برایم قند است
تو را به سان مه تیرهشب مثال کنند
مرا از نو به دردت آشنا کن
نرود یاد تو از دل که تو خود ریشه دوانی
