واقعا با آموزش میشه اون قدری تغییر ایجاد کرد؟ یک فرد سایکوپث به خاطر محیطشه عدم همدلیش یا به خاطر ژنتیکش؟
سوالی که پیش میاد اینه که خب آیا میشه «ذات» رو تغییر داد؟ و با چند درصد موفقیت و چجوری؟
قبل از تشکیل هستهی اصلی شخصیت که عمدتاً مربوط میشه به سنینِ کودکی میشه این مهارت رو به مغز آموزش داد. کلاً در هر سنی با ایجاد کردن مسیرهای عصبی جدید فرآیند یادگیری اتفاق میافته. یه مبحثی در این مورد هست در سطحِ نورون به اسم نوروپلاستیسیتی. امّا در مورد اونچیزی که شاکلهی شخصیته که تو سنین کودکی تثبیت میشه، فرآیند یادگیریِ همدلی مثل یک مهارت کاملاً ممکنه.[ در یک فرد نرمال]
چطور میشه که زمینهی عدم وجودِ همدلی در بدو تولد وجود داشته باشه؟ علتش عدم وجود نورونهای خاصی میشه یا نوروترانسمیترهای خاصی یا چی؟
آدم عادی چی تعریف میشه؟ چون فکر میکنم این همدلی و عدمش یک طیف محسوب میشه. از کجا به بعد اسمش عادیه و از کجا بیمار؟
بیماریهای روان معمولاً در سطح ژنتیک بررسی میشن. مثل ژنِ افسردگی، بایپولار و...که این بقیهی روند رو هدایت میکنه به سمت بروز بیماری.
آره یک طیفه، به نظرم تا وقتی که قصد آسیب رسوندن به بقیه در اون شخص به وجود نیاد، هنوز یه انسان عادیه.
به نظرم چون انجمن مباحث علمیه، بهتره از تِرمهای علمی استفاده بشه. «ذات» در روش علمی چی معنا میشه؟ در قدم اول باید مفاهیم این چنینی تعریف داشته باشه.
راجع به ژن افسردگی، بایپولار و... میتونی بیشتر توضیح بدی؟ به چه علت اسمشون رو بیماری گذاشتیم؟
الان به رفرنسها و مقالاتی که در این مورد هست دسترسی ندارم که برات بفرستم مطالعه کنی امّا در این حدش که به بحثمون مرتبط میشه به طور خلاصه؛ این که توی بررسیهای انجامشده در سطح مولکولی[ژنها] ردّپای ارتباط وراثت با بیماریهای روان دیده میشه. در واقع همون عدمِ فانکشن درست مغز نتیجهش میشه افسردگی و غیره. این از بُعد زیستشناسی قضیهست. امّا چطور یک فرد به عنوان بیمار روان diagnosis میشه؟ این برمیگرده به تعاریف کتابهای روانپزشکی مثلِ DSM-5 که در اون یک سری از ویژگیها برای تشخیص بیماریهای روان و دستهبندیش وجود داره.
اگه دسترسی پیدا کردی ممکنه بفرستیشون<:؟
آره حتماً.
