آلبوم موسیقی - پرنیا [Pan]

[swimbird]

خب بالاخره تصمیم گرفتم این تاپیکو بزنم که توش راجع به موزیکال‌ها حرف بزنم. (و احتمالا بعضا از جاز و شاید بعضی آهنگای به خصوص ولی بیشتر همین موزیکال‌ها )

+ از اونجایی که کلا از لیست کردن خوشم میاد بعد فرستادن نظراتم راجع به هرچیز ویرایش می‌کنم دونه دونه به لیست اضافه می‌کنم و احتمالا اون چیزایی که مطمئنم ازشون خواهم نوشت

+ ترکیبی از توضیح دربارشون و نظر خودم و نکاتی که برام جالب بودند.

 

[swimbird]

[1/4]

جعبه متن مخفی: پیش‌گفتار

اگه هنگام خوندن این پست حس کردید دچار دژاوو شدید به خاطر اینه که این پست رو قبلا خوندید. یا حداقل یه پست مشابهش رو. سال‌ها پیش راجع به این موزیکال یه پست طولانی نوشته بودم و چون حس کردم «به اندازه کافی جذابیت و خفنیشو نتونستم برسونم و باید دوباره بنویسم» پاکش کردم و البته یه جا نگه داشته بودم متنشو ولی انقدر سال گذشت و ننوشتم اون متن رو گم کردم و ایده‌ای ندارم کجا ذخیره کرده بودمش. پس در واقع دارم کل متن رو از اول مینویسم و شاید دچار دژاوو نشید اصلا. :‌)) امیدوارم باز به سرم نزنه که این متن هم به اندازه کافی خوب نیست و پاک کنم دوباره چون قطعا دیگه بار سوم حال ندارم بشینم بنویسم. :‌))

+ اگه دوست دارید داستان براتون اسپویل نشه اول هر ترک رو گوش بدید و بعد متن زیرشو بخونید یا هم اول کل موزیکالو گوش بدید. چون احتمالا اتفاقی که میوفته رو توضیح دادم و بخشی از لیریک هم گذاشتم. (شاید بیشتر از بخشی:‌))) هرچند با توجه به موضوع این موزیکال اسپویل به نظرم چندان اهمیتی نداره ولی باز هم تجربه کردنش برای بار اول چیز قشنگی میتونه باشه. (شاید هم صرفا برای من این موزیکال دیوونه‌کنندس و اصلا خوشتون نیومد:‌)))

+ دوست داشتم عکس هم بذارم یه چندتا ولی تو این وضعیت نت ممکن نیست. در آینده اگه وصل شده بودیم شاید بیام ادیت کنم و یه سری عکس اضافه کنم. شاید این طوری بدون عکس بهتره البته. میتونم رو خود آهنگا تمرکز کنم.

+ همچنین یه سری اطلاعاتم رو از قبل داشتم و الان بیشترشو با ai دارم فکت چک می‌کنم لذا اگه اشتباهی در جایی دیدید راجع به هرچیزی بهم بگید که ادیت کنم.

+ اگه اکانتی در فایلز دارید با پلن غیر رایگان می‌تونید کل آلبوم رو اینجا دانلود کنید. اگه نه لینک ترک‌ها به صورت جداگونه تو تیتر هر کدوم هست و می‌تونید همونجا گوش بدید یا دانلود کنید. اسم ترک‌ها شماره ترکشون رو نداره ولی تو متادیتاشون هست اگه با پلیر گوش بدید. در هر صورت آهنگ‌ها تو متن به ترتیبن. یه bootleg خوب هم از موزیکالش داشتم ولی فکر کنم تو هاردمه، هاردمم تهرانه و در هر صورت هم تو این نت نمیشد چیز با حجم بالا آپلود کرد پس ایشالا در آینده. :‌))

Hadestown​

Road to Hell

Once upon a time there was a railroad line
Don't ask where, brother, don't ask when
It was the road to Hell, it was hard times
It was a world of gods...and men!​

چه جایی بهتر برای شروع به جز آهنگ اول که خود موزیکال تمام شخصیت‌هایی که لازم داریم بدونیم رو معرفی میکنه. از خداهای داستان شروع می‌کنیم. اولین اشخاصی که معرفی می‌شن: سه پیرزن با لباس‌های مشابه که همیشه تو پس‌زمینه مغزت آواز می‌خونن. the fates یا سه الهه یا بهتره بگیم مجسم‌شده‌ها یا نمادهای جسمانی تقدیر و سرنوشت. و چه کسی بهتر برای اولین معرفی مگر نه اینکه سرنوشت ما از پیش نوشته شده پس باید اول داستانمون باشن. بعدش پرسیفونه رو داریم. الهه‌ی فصل‌ها و دختر دمتر و همونطور که راوی می‌گه با چمدونی پر از تابستان. بعد هم خدایی که اسم موزیکال از اون گرفته شده: هادس. هادس خدای زیرزمین، خدای مردگان و مهم‌تر از همه همونطور که تو آهنگ بهش اشاره میشه، خدای معادن و سنگ و جواهر ارزشمند. یکی دیگه از خداها هم در آخر معرفی میشه: هرمس، خدای مسافرها و پیام‌ها و در واقع راوی اصلی داستانمون که شعر رو داره میخونه. با بازی و خوانندگی فوق‌العاده‌ی André De Shields.

بعدش میریم سراغ آدم‌ها. اول chorus و band معرفی می و بعد اولین آدم رو به اسم می‌شناسیم که شاید بشه گفت مهم‌ترین شخصیت داستانه: اورفئوس موزیسین. لا لالا لا لا لا لا... ببخشید حواسم پرت شد یه لحظه. و البته یه نفر دیگه هم در این داستان هست. شخصی که باهاش داستان اورفئوس تکمیل میشه. ائورودیکه. (خدایی هرکی فهمید چرا در فارسی Eurydice این ترجمه شده بهم بگه) تا اینجای کار کسایی که با داستان‌های اساطیر یونانی آشنایی داشته باشن اینم ممکنه بشناسن. دلیل اینکه میگم اسپویل براش معنا نداره هم همینه.

البته که از نظر من Hadestown رو نمیشه تقلیل داد به صرفا اقتباس داستان اورفئوس و ائورودیکه حتی اگر در ظاهر قضیه همین باشه. یه تاریخچه‌ای از موزیکال بخوام بدم: خالق اصلی این اثر Anaïs Mitchellعه. سال ۲۰۰۶ اولین نسخه‌ش به صورت محدود در بعضی جاها پخش شده نه به صورت یه تئاتر موزیکال کامل، بیشتر به صورت یه folk opera کوچیک و با اجرای ساده‌‌ در سالن‌های کوچیک. بعد از اون میچل آهنگ‌هارو بازنویسی میکنه و آهنگ‌های جدید مینویسه و می‌رسیم به ۲۰۱۰ که کانسپت آلبوم Hadestown رو منتشر می‌کنه و از این نقطه معروفیت بیشتری پیدا میکنه. کانسپت آلبوم هم قشنگه ولی موضوع بحث الان نیست و یک آهنگشو (در یه بخش دیگه پست گذاشتمش) بیشتر ندارم وگرنه اونم کلشو آپلود می‌کردم. اون آلبوم بیشتر صداش حالت folk و indie داره با اصرار بیشتری روی indie حداقل در گوش من اینجوری به نظر میاد. بعد موفقیت آلبوم بعدش هم به طور پراکنده اجراهایی بود از موزیکال با تغییرات و تکامل‌های مختلف که در نهایت به ۲۰۱۹ به نسخه تکمیلی broadwayاش رسید که الان راجع به cast recordingاش می‌نویسم.

 

[swimbird]

[2/4]

Any Way the Wind Blows

The weather ain't the way it was before
Ain't no spring or fall at all anymore
It's either blazing hot or freezing cold
Any way the wind blows
​

آهنگ دوم آهنگ ائورودیکه‌ست. اولین چیزی که تو این آهنگ نظرمو جلب می‌کنه تفاوت سبکیش با آهنگ قبلیه. آهنگ اول با فاز جز موزیکال مواجه میشیم که با کانسپت آلبوم متفاوته ولی وارد ترک دوم که میشیم میشه متوجه شد که از سبک indie folk هم دور نشده موزیکال، شاید این بار با تمرکز بیشتر رو بخش folkش. این موزیکال رو میشه کنار نسل جدیدی از موزیکال‌ها قرار داد که از سبک موسیقیایی کلاسیک تئاترهای پیشینشون با سنت‌شکنی یه ذره فاصله گرفتن و موزیکال رو با سبک‌های متفاوتی ترکیب کردن. موزیکال‌های دیگه‌ای که تو این دسته داریم میشه مثلا به همیلتون که با هیپ‌هاپ تلفیق شده، the great comet که حالت الکترو داره با فولک روسی و six که پاپ مدرنه اشاره کرد.

تو Hadestown هم می‌شه می‌تونیم دو سبکی که بیشتری تاثیر رو روش گذاشتن رو ببینیم. indie folk و یه جز new orleansای. سبک جز تنها چیزی نیست موزیکال از new orleans قرض میگیره. احتمالا تو آهنگ قبلی به این فکر کردید که ایستگاه قطار چی میگه این وسط. خود ایستگاه قطار شاید مفهومی نداشته باشه ولی من دوست دارم فکر کنم که یکی از دلایلی که ستینگ رو این انتخاب کردن نشون دادن جریان رفت و آمد و چرخشی داستانه. هم حرکت لیترال بین ایستگاه و hadestown و هم حرکت مبهم‌تری که در فصل‌ها هست. جدا از این، آهنگ قبلی هرمس گفت که زمان و مکان داستان مهم نیست ولی موقع دیدن صحنه‌ی تئاتر یکی از الهام‌های میچل رو میتونیم ببینیم که از دوران great depression آمریکا استفاده کرده و همچین شدت فقری رو به مخاطب میخواد نشون بده.

این ترک هم آب‌و‌هوای بهم ریخته، وضعیت بد دوران و به خصوص خود ائورودیکه رو نشون میده و اخر ترک هم هرمس از طبع ساده اورفئوس حرف میزنه و بی‌تجربگیش رو نسبت به ائورودیکه میتونیم ببینیم.

Come Home with Me

[ORPHEUS & Chorus]
It isn't finished yet
But when it's done and when I sing it
Spring will come again

[EURYDICE, spoken]
Come again?​

تو این آهنگ کوتاه یه مکالمه‌ی playful بین ائورودیکه و اورفئوس رو داریم ولی چندتا بخش مهم داستان رو معرفی کنیم. اولین و مهم‌ترینش رابطه ائورودیکه و اورفئوسه که برای اینکه بتونه مخاطب رو به یه ماجراجویی در این حدود دو ساعت تئاتر و موسیقی ببره لازم داره سریع مخاطب رو جذب این رابطه کنه و کاری کنه که از همین اول رو عشقشون بشه حساب باز کرد. به نظرم در این کار هم کاملا موفق شده. یه چیز دیگه هم که میفهمیم اینه که اورفئوس داره رو یه آهنگ کار میکنه که قراره بهار بیاره و جهانو درست کنه! این آهنگ قراره یه بخش مهم موزیکال تا آخرش باشه.

Wedding Song

ادامه‌ی صحبت‌های قبلی اورفئوس سعی میکنه به ائورودیکه ثابت کنه که آهنگی که قراره بسازه میتونه امنیت خونه و غذا و زندگی رو براش تأمین کنه و در وسط آهنگ بالاخره یه قسمت از ملودی‌ای که اورفئوس روش کار میکنه رو می‌شنویم. ملودی ائورودیکه رو متأثر می‌کنه جوری که داره کم کم راضی میشه که شاید به اورفئوس یه فرصتی بده.

Epic I

The lady loved him and the kingdom they shared
But without her above, not one flower would grow
So King Hades agreed that for half of each year
She would stay with him there in his world down below
But the other half, she could walk in the sun
And the sun, in turn, burned twice as bright​

ملودی اورفئوس رو یه نفر دیگه هم تأثیر می‌ذاره. هرمس از شنیدن ملودی تعجب می‌کنه و می‌پرسه اینو از کجا شنیدی این یه آهنگ قدیمیه. آهنگ عشق قدیم هادس و پرسیفونه. عشقی که جهان رو ‌می‌گردوند. اینجا می‌فهمیم که داستان اساطیر یونانی رو به طور دقیق دنبال نمی‌کنه و با آزادی در اقتباس داره عمل می‌کنه و لزوما قرار نیست داستان قابل پیشبینی باشه برامون.

بعد حرفاشون اورفئوس شروع می‌کنه به خوندن آهنگ epic که شاید بشه گفت مهمترین آهنگ موزیکال از نظر داستانیه و فکر می‌کنم شاید مهم‌ترین آهنگ برای میچل، هرچند اساس و مدرکی برای حرفم ندارم.

Livin' it Up on Top

[PERSEPHONE]
Who's doing the best she can?
Persephone, that's who​

قطار داره میاد صدای بوقشو می‌شنویم و می‌بینیم که پرسیفونه بهار آورده. موسیقی به طرز عالی شادی و خوشبختی و روزهای خوب بهاری رو تداعی می‌کنه با ریتمش. بهار اومده و رزق و روزی راحت‌تر پیدا میشه پس چرا ائورودیکه نمونه پیش اورفئوس؟

[ORPHEUS, spoken]
And we will always raise them up
To the world we dream about, and the one we live in now​

All I've Ever Known ("In spite of herself...") [Intro]
All I've Ever Known

[HERMES, spoken]
Orpheus was a poor boy,
But he had a gift to give.
He could make you see how the world could be:

(sung)
In spite of the way that it is​

توی آلبوم کست ریکوردینگ یه سری اینترو و اوتروهایی هم اضافه کردن که خودشون ترک نیستن لزوما ولی به فهمیده شدن داستان فقط با آلبوم و مجزا از تئاتر کمک می‌کنن. قبل از آهنگ All I've Ever Known هرمس عاشق شدن ائورودیکه رو اذعان می‌کنه ولی حتی اگر نمی‌کرد، خود آهنگ اذعان عاشقی اورفئوس و ائورودیکه‌ست.

[ORPHEUS & EURYDICE]
All I know is you’re someone I have always known
And I don't even know you

Now I wanna hold you, hold you close
I don't wanna ever have to let you go

[EURYDICE]
Suddenly the sunlight, bright and warm

[ORPHEUS]
Suddenly I'm holding the world in my arms​

عشق عشق عشق. از اول تا آخر موزیکال مضمون اصلی عشق می‌مونه. ائورودیکه ترس‌هاش و بی‌اعتمادی‌هاش رو به اورفئوس می‌گه ولی میگه آماده‌ست که این ماندن با اورفئوس رو امتحان کنه و نمی‌خواد به تنهایی برگرده. اورفئوس عشقش رو اینجوری تعریف می‌کنه که «انگار همیشه می‌شناختمت».

Way Down Hadestown

Hound dog howl and the whistle blow
Train come a-rollin, clickety-clack
Everybody tryin' to get a ticket to go
But those who go they don’t come back​

به نظر میرسه زمستون زودتر از موعدش فرا رسیده و هادس اومده دنبال پرسیفونه برش گردونه به hadestown که از این به بعد بهش میگم شهر هادس که راحت‌تر باشه. پرسیفونه از ناراحتی اومدن هادس سوگ داره و میگه هیچ کاری نیست اون پایین بکنم. یه چیزی که خوندم اینه که آهنگ و مخصوصا صحنه‌ای که در تئاتر هست در این لحظه، عزاداری‌های جاز نیو اورلینز رو تداعی می‌کنه. قبل از این یه چیزایی از شهر هادس شنیده بودیم ولی تو آهنگ یه تصویر مشخص‌تر ازش رو بالاخره می‌گیریم. به نظر میاد شهر هادس یه شهر معدنی دور از فقر روی زمینه که همه می‌خوان برای کار کردن به اونجا برن. هادس یه پادشاهه، یه رئیسه و به نظر میرسه صاحب اکثر چیزاست. یه لحظه‌ی کوچیک وجود داره تو آهنگ که ائورودیکه در حسرت موقعیت هادس میگه:

Kind of makes you wonder how it feels​

A Gathering Storm

[ORPHEUS, spoken]
He came too soon
He came for her too soon
It's not supposed to be like this​

با رفتن پرسیفونه جهان داره به سرما و سختی‌های خودش برمیگرده. اورفئوس رو می‌بینیم که داره بیشتر و بیشتر غرق میشه در نوشتن ترانه‌ای که قراره جهان رو درست کنه و ائورودیکه که به فکر غذا و آذوقه‌ست.

Epic II

But for half of the year with Persephone gone
His loneliness moves in him, crude and black
He thinks of his wife in the arms of the sun
And jealousy fuels him and feeds him and fills him
With doubt that she'll ever come
Dread that she'll never come
Doubt that his lover will ever come back​

موزیکال hadestown بازنویسی‌های بسیاری داشته و احتمالا بشه گفت یکی از آهنگ‌هایی که برای خود میچل بیشترین بازنویسی‌هارو داشتن آهنگ epic هستش که اورفئوس هم همواره مشغول بازنویسیش برای رسیدن به بهترینشه. به آهنگی که قراره دنیارو درست کنه. تو ذهن من epic و سیر آهنگاش همیشه مثل یه مینی hadestown بوده. آهنگ و موزیکالی که بارها و بارها بازنویسی شدن تا مبارزه کنن. مبارزه با ناامیدی. اون تک آهنگی که اشاره کردم که از کانسپ آلبوم ۲۰۱۰ دارم هم یکی از نسخه‌های epicعه که زیباست واقعا. شاید اون بهترین ورژن اپیک باشه نمیدونم. فقط میدونم همه‌ی این نسخه‌ها باید نوشته میشد و خونده میشد. Epic Pt. 2

Chant

Every year, it's getting worse
Hadestown, hell on Earth!
Did you think I'd be impressed
With this neon necropolis?
Lover, what have you become?
Coal cars and oil drums
Warehouse walls and factory floors
I don't know you anymore
And in the meantime up above
The harvest dies and people starve
Oceans rise and overflow
It ain't right and it ain't natural​

تو این آهنگ نظرهای اجتماعی که از اول ریز بهش اشاره میشد مشخص‌تر از همه جاست و دقیقا مثل یک chant می‌مونه. یک تم مهم موزیکال راجع به گرمایش جهانیه. و بر اساس نقدها و برداشت‌های بقیه پیام‌های انتقادی راجع به کاپیتالیسم. هرچند من خودم لزوما یک موضع مشخص سیاسی در موزیکال نمی‌بینم. بیشتر یک تم کلی‌تر «صنعت بد؛ طبیعت [و عشق] خوب» رو توش می‌بینم مشابه چیزی مثل ارباب‌ حلقه‌های تالکین. اینجوری قشنگ‌تره برام.

در آهنگ علاوه بر chantای که داره می‌کنه کلی اتفاق در پس‌زمینه‌ی داستان هم داره میوفته. هادس و پرسیفونه دعوا می‌کنن. طوفان عظیمی داره روی زمین شکل می‌گیره. اورفئوس غرق شده در فرآیند نوشتن آهنگ و توجه به اطرافش نداره در حالی که ائورودیکه و هرمس برای جلب توجهش فریاد می‌زنن. ائورودیکه دنبال پناهگاهی برای خودش و اورفئوسه در حالی که fates همون چیزهایی کمی که داره رو هم ازش می‌گیرن. آخر آهنگ هادس به ناقناعتی و ناشکری پرسیفونه اعتراض می‌کنه و میره دنبال کسی که قدر شهر هادس رو بدونه.

Someone who could love these walls
That hold her close and keep her safe
And think of them as my embrace​

 

[swimbird]

[3/4]


Hey, Little Songbird

[EURYDICE]
Strange is the call of this strange man
I wanna fly down and feed at his hand
I want a nice, soft place to land
I wanna lie down forever​

در حالی که اورفئوس مشغول ترانه‌سراییه. هادس از شهرش بیرون میاد و با یکی از قشنگ‌ترین آهنگ‌های کل موزیکال ائورودیکه رو وسوسه می‌کنه به یه جای بهتر. یه زندگی راحت‌تر. هادس با صدای bass خفن Patrick Page کار سختی در قانع کردن ائورودیکه و مخاطب نداره.

یه نکته جالب راجع به داستان اورفئوس و ائورودیکه اینه که در اکثر روایت‌ها از این آهنگ ائورودیکه رو مار نیش میزنه و از این طریق میمیره و به جهان زیرین میره! فکر می‌کنم این تغییر میچل برای Hadestown تغییر مهمیه. اینکه بر خلاف تمام سختی‌های کنونی خارج از کنترل، این تصمیم رو خود ائورودیکه بدون دست سرنوشت بگیره. تشبیه هادس به rattlesnake در اینتروی آهنگ بعدی هم احتمالا اشاره به اینه.

When the Chips are Down ("Songbird vs. rattlesnake...") [Intro]
When the Chips are Down

And the first shall be first
And the last shall be last
Cast your eyes to heaven
You get a knife in the back
Nobody's righteous
Nobody's proud
Nobody's innocent
Now that the chips are down​

شاید تصمیم نهایی با ائورودیکه باشه ولی صداهای پس‌زمینه مغزشم دخیل در این تصمیمن.

Gone, I'm Gone

Go ahead and lay the blame, talk of virtue, talk of sin
Wouldn't you have done the same in her shoes, in her skin?
You can have your principle
When you've got a belly full​

Wait For Me ("Hey, the big artiste...") [Intro]
Wait For Me

[ORPHEUS]
Another way?

[HERMES, spoken]
Around the back
But that ain't easy walkin', Jack
It ain't for the sensitive of soul
So do you really wanna go?

[ORPHEUS]
With all my heart

[HERMES, spoken]
With all your heart?
Well, that's a start​

اورفئوس بالاخره به خودش میاد و می‌بینه ائورودیکه نیست و از هرمس می‌پرسه که کجاست. بعد از کمی استخاره هرمس بالاخره راهی که خودش به شهر هادس رو داره رو می‌کنه و به اورفئوس هشدار مسیر خطرناک پیشروش رو میده.

I'm comin', wait for me
I hear the walls repeating
The fallin' of my feet and
It sounds like drummin'
And I am not alone
I hear the rocks and stones
Echoin' my song​

شاید اورفئوس قوی‌تر از چیزیه که ازش انتظار میره یا شایدم عاشق‌تر. به هر حال که Reeve Carney در ایفای نقش اورفئوس عاشق عالی عمل می‌کنه.

Why We Build the Wall
Why We Build the Wall ("Behind closed doors...") [Outro]

[COMPANY]
Because we have and they have not
Because they want what we have got
The enemy is poverty
And the wall keeps out the enemy
And we build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free​

اگر کسی باشید که در ۲۰۱۶ سیاست‌ آمریکا رو دنبال می‌کردید احتمالا با اسم این ترک شاخک‌هاتون تیز شده. احتمالا فکر می‌کنید این آهنگ در نقد و جواب به شعار کمپین دونالد ترامپ برای ساخت دیوار بین مکزیک و آمریکا برای جلوگیری از مهاجرت غیرقانونی باشه. بذارید خیالتون رو راحت کنم. نسخه اولیه این آهنگ در سال ۲۰۰۶ نوشته شده و جز آهنگ‌هاییه که کمترین تغییر مضمون رو داشته از اولین ورژن hadestown. کسی که تکراری و unoriginalعه ترامپ و سیاست‌های ترس‌پراکنیشن. ترس‌پراکنی‌ای که مثل همه آدمای مثلشه. مثل بوش که این آهنگ با الهام از اون نوشته شده.

معمولا این آهنگ جر کمترین‌هاییه که گوش میدم چون زیاد خوشم نمیاد. از این خوشم نمیاد که انقدر بدون ظرافته ولی شاید این بولد بودن و در چشم بودن و ساده‌انگار بودن نکته‌ی اصلی آهنگ باشه. آهنگی که متنش انقدر ساده ولی ایده‌ی ذهنی قوی‌ای رو تداعی میکنه که ۱۰ سال بعد از نوشته شدنش شعار نامزد ریاست جمهوری آمریکا به قدری شبیهشه که کسی ندونه فکر میکنه از روی اون نوشته شده. Irony ساختن دیواری برای آزاد موندن هم خالی از لطف نیست.

راستی... ائورودیکه قرارداد هادس رو امضا می‌کنه.

Our Lady of the Underground

Wipe away your tears, brother
Brother, I know how you feel
I can see you're blinded by the sadness of it all
But look a little closer and
Everything will be revealed
Look a little closer and
There's a crack in the wall!​

از پرسیفونه و جز چه خبر؟ وقتی حواس سرکارگر پرته چیزایی که قاچاق از بالا آورده رو با کارگرا به اشتراک می‌ذاره! به نظرم از بین ۴ شخصیت اصلی یعنی اورفئوس و ائورودیکه و هادس و پرسیفونه، پرسیفونه کمترین نقش رو روی متن داستان رو داره. با این حال در موسیقی بولد بودنش کاملا حس میشه. اینکه شخصیت مورد علاقه منه و بازی جذاب Amber Gray رو داره هم بی‌تأثیر نیست.

برگشتیم به جاز. جاز در داستان‌ها در جایگاه «مرگ» زیاد هست. نمیدونم دقیقا دلیلی تاریخی این چیه. در مورد Hadestown هم احتمالا این بخشی از دلیل اینه که جاز در موزیکال استفاده شده. یه اشاره به یه سری آداب و رسوم نیو اورلینز هم داره دوباره. من خودم دوست دارم اینجوری بهش فکر کنم که جاز موسیقی خدایانه و ما mere mortals ایندی فولک رو داریم!

اگه آهنگ رو گوش داده باشید می‌شنوید که یه جا پرسیفونه بند موزیکال رو به اسم معرفی میکنه. شاید براتون سوال پیش بیاد که این کار توی تئاتر موزیکال رایجه؟ جواب اینه که نه اصلا در تئاتر موزیکال کلاسیک رایج نیست. در عوض جایی که رایجه در پرفورمنس‌های جاز در کلاب‌های جازه. موزیکال خودش صلاح دیده این افراد معرفی باشن من کی باشم که اسمشونو نیارم:

Ladies and Gentlemen, Brian Drye on the trombone!
Marika Hughes on the cello!
Dana Lyn on the violin!
Ben Perowsky on the drums!
Robinson Morse on the bass!
Michael Chorney on the guitar!
And Liam Robinson on the keys!​

Way Down Hadestown (Reprise)

[EURYDICE, spoken]
What do you mean I'll look like that?

[FATE, spoken]
That's what it looks like to forget

[EURYDICE, spoken]
Forget what?

[FATE, spoken]
Who you are

[FATE, spoken]
And everything that came before​

حالا این دنیای زیرین، این شهر هادسی که ازش حرف میزنیم کجا هست؟ دنیای پس از مرگ؟ هادس خدای مردگانه مگه نه؟ به هر حال توی آهنگ‌ها هم مدام به چیزهایی مثل hell - underworld - six feet under و حتی خود dead بودن اشاره میشه. ولی مشابه همون حرف هرمس در اول موزیکال که میگفت «نپرس کی و کجا» به نظر میرسه شهر هادس هم اونقدرها هم دقیقا دنیای زیرینی که در اساطیر یونان داریم نیست. هادس هم به نظر میرسه بیشتر خدای معدن باشه تا خدای مرگ.

پس شهر هادس کجاست؟ یه شهر صنعتی که آدمای توش کار، کار، کار می‌کنن تا بمیرن. شهری که دقیقا بعد مرگ باشه نیست ولی جاییه که وقتی بری دیگه برنمیگردی. ائورودیکه بالاخره با این قضیه مواجه میشه وقتی هرمس و fates براش شهر رو وصف میکنن. ظاهرا حتی قرار نیست بعد یه مدت خودشو گذشته‌شو حتی یادش بیاد. مانند مردگانی که از آب رودخانه Lethe نوشیدن. هرمس میگه ائورودیکه دیگه گشنه نیست، الان مرده. Dead to the world anyway.

Flowers

You, the one I left behind
If you ever walk this way
Come and find me lying in the bed I made​

آهنگ‌های جز خداها رو خیلی دوست دارم و به نظرم موسیقی و خوانندگی فوق‌العاده‌ای دارن. ولی به آهنگ‌های اورفئوس و مخصوصا ائورودیکه هم خیلی برمیگردم. Eva Noblezada صدای محشری داره و خواننده‌ی قهاریه ولی چیزی که همیشه منو جذب بخش‌های ائورودیکه می‌کنه بازیگری زیباشه. ایفای نقشش در آهنگ‌هاش برام جادوییه. صدای نفس گرفتن‌هاش و احساسات بی‌پروا و خامی که منتقل می‌کنه.

Come Home with Me (Reprise)

[EURYDICE]
How'd you get beyond the wall?

[ORPHEUS]
I sang a song
So beautiful
Stones wept and they let me in
And I can sing us home again​

یه reprise دیگه داریم. ریپرایز یا ریپریزها در موزیکال‌های میان یه آهنگ قبلی رو با یه سری تغییرات موسیقیایی و داستانی تکرار می‌کنن. توی hadestown به طور دراماتیک آهنگ‌های ریپرایز اکت اول تو اکت دوم خیلی استفاده شدن.

Papers ("You're not from around here, son...") [Intro]
Papers

As for you...
Everybody gather 'round!
Everybody look and see:
What becomes of trespassers with no respect for property!​

هادس میاد یقه اورفئوس رو برای اومدن به شهرش بدون مدرک می‌گیره و تهدیدش می‌کنه. من همیشه اینجا برام سوال بود که چه اتفاقی برای اورفئوس میوفته چون دقیق مشخص نیست. به گفته‌ی چت‌جی‌پی‌تی این مبهم بودن پوینت داستانه و اتفاقی که برای اورفئوس میوفته دقیقا یه چیزی مثل همین «دیده» شدن و مضحکه شدنه نه یه خشونت مشخص.

Nothing Changes

[FATES]
Nothing changes, nothing changes
Anyhow​

ظاهرا خود مسئولای سرنوشت معتقدن چیزی عوض نمیشه پس اصن چرا برای چیز بهتر تلاش کرد و دست دراز کرد.

If it's True

[ORPHEUS, spoken]
Is this how the world is?

[ORPHEUS]
To be beaten and betrayed and then be told that nothing changes?
It'll always be like this?
If it's true what they say
I'll be on my way

[HERMES, spoken]
And the boy turned to go
'Cause he thought no one could hear
But everybody knows that walls have ears​

اورفئوس از سوگ شرایطی که توشه شروع به آواز خوندن می‌کنه. همون طوری که موقع اومدن با آوازش سنگ‌ها گریه کردن و راه رو براش باز کردن، این بار آوازش راجع به تحول کارگران شهر هادس میشن که همه چی رو فراموش کرده بودن رو متحول کنه و به اعتراض و ایستادن بیانگیزه. Reeve Carney می‌پرسه واقعا جهان اینطوریه و من هم می‌خوام جواب بدم که نه نه نه.

 

[swimbird]

[4/4]

How Long?

Hades my husband, Hades my light
Hades my darkness
If you had heard how he sang tonight
You'd pity poor Orpheus

All of the sorrow won't fit in his chest
It just burns like a fire in the pit of his chest
And his heart is a bird on a spit in his chest
How long? How long? How long?​

نمیشه از احساس و عاشقی حرف زد بدون اینکه به عشق قدیمی و شکسته و عمیق بین هادس و پرسیفونه اشاره کرد. مخصوصا در این آهنگ که پرسیفونه از هادس درخواست می‌کنه که بذاره اورفئوس و ائورودیکه برن و عشقشون رو با عشق قدیم خودشون مقایسه می‌کنه. از قشنگ‌ترین لیریک‌های موزیکال در این ترانه‌ست به نظرم. (البته ممکنه راجع به کل موزیکال همین رو بگم:‌)))

Chant (Reprise)

[WORKERS]
Why do we turn away when our brother is bleeding?
Why do we build the wall and then call it freedom?
If we're free, tell me why
I can't look in my brother's eye​

وسط صحبت‌های پرسیفونه و هادس، یه دفعه صدای آواز می‌شنون و میان می‌بینن اورفئوس با آهنگش داره بین کارگرا ناآرامی و خیزش به وجود میاره. در حالی که اورفئوس مشغول این آهنگه هادس شروع می‌کنه به نصیحت کردنش.

Take it from a man no longer young
If you want to hold a woman, son
Hang a chain around her throat
Made of many karat gold
Shackle her from wrist to wrist
With sterling silver bracelets
Fill her pockets full of stones
Precious ones, diamonds
Bind her with a golden band
Take it from an old man​

شاید حرفم عجیب باشه ولی Hadestown همیشه تو ذهنم یک داستان عاشقانه‌ی مردانه به نظر میومده. ائورودیکه و پرسیفونه هم از عشقشون تو شعراشون می‌گن ولی عشق اصلی‌ای که پایه‌ و اساس داستانه برام عشق جوان و خام اورفئوس و عشق پیر و تلخ‌شده‌ی هادسه. تو این آهنگ هم دقیقا عشق رویایی و آوازه‌خوان اورفئوس مقابل نصیحت‌های عشق بدبینانه و مادی‌گرایانه‌ی هادس قرار می‌گیره.

Epic III
Epic III ("They danced...")

[ORPHEUS]
King of shadows
King of shades
Hades was king of the Underworld

[HADES, spoken]
Oh, it's about me?​

بالاخره هادس به خاطر حرفای پرسیفونه راضی میشه که ترانه‌ای که اورفئوس از اول مشغول نوشتنش بود، ترانه‌ای که قراره دنیا رو تو مسیر درستش قرار بده رو گوش بده. همون‌طور که هادس همون اولش می‌فهمه آهنگ درباره‌ی اونه. و تمام نسخه‌های اپیک هم میشه گفت درباره‌ی عشق هادس هستن.

[ORPHEUS]
And what has become of the heart of that man
Now that the man is king?
What has become of the heart of that man
Now that he has everything?​

عشقی که به ترس و بدبینی تبدیل شده. ترس از دست دادن چیزی که همین الانشم از دست داده. تا اینجا راجع به ملودی آهنگ‌های اپیک و ملودی عشق هادس به پرسیفونه و شاید بشه گفت مهم‌ترین ملودی کل موزیکال حرف نزدم. متنی نداره. فقط میگه لا لا لا لا لا لا لا... لا لا لا لا لا لا لا. ملودی خیلی ساده‌ای که برای هرمس و هادس آشنا بود و اورفئوس میگه که انگار همیشه میدونستم. برای منم آشناست و انگار چیزیه که همیشه شنیدم. آهنگی که موقع عاشقی تو قلب آدم زمزمه میشه و شاید هم در آدم‌های بی‌پرواتر بلند خونده میشه. هادس متأثر از ترانه‌ی اورفئوس شروع میکنه به خوندن لالالا و رقصیدن با پرسیفونه.

And brother, you know what they did?
They danced​

Promises

[ORPHEUS and EURYDICE]
I don't know where this road will end
But I'll walk it with you, hand in hand
I can't promise you fair sky above
Can't promise you kind road below
But I'll walk beside you, love
Any way the wind blows​

این آهنگ به مثابه آهنگ wedding song اول موزیکال چیزهاییه که ائورودیکه و اورفئوس به هم قول میدن ولی واقع‌گرایانه‌تر. کمتر مثل آتش داغ و سوزنده و بیشتر مثل آتش گرم شومینه. یه حالت vows ازدواج‌های خارجی رو داره.

Word to the Wise

[FATE]
If you tell him no

[FATES]
Oh, you're a heartless man
And you're gonna have a martyr on your hands

[FATE]
If you let him go

[FATES]
Oh, you’re a spineless king
And you're never gonna get 'em in line again​

آهنگ اورفئوس هادس رو تو دوراهی سختی قرار داده و به نظر میرسه که حتی خدا و پادشاه نقره و طلا و همه‌ی چیزهای زیر زمین هم در مقابل زمزمه‌های fates در پس مغزش مصون نیست.

His Kiss, the Riot

Nothing makes a man so bold
As a woman's smile and a hand to hold
But all alone his blood runs thin
And doubt comes, doubt comes in​

برای رفع دوراهیش بالاخره نقشه‌ای که اگر داستان اورفئوس رو بدونید باهاش آشنایید رو می‌کشه. اورفئوس و ائورودیکه با هم میتونن برن ولی به شرط و شروطی. شرط اینه که اورفئوس جلوی ائورودیکه حرکت می‌کنه و ائورودیکه پشتش و اورفئوس حق نداره تا زمان خارج شدن از دنیای زیرین برگرده و از اومدن ائورودیکه مطمئن شه.

Wait for Me ("If you wanna walk out of hell...")
Wait for Me (Reprise)

[HERMES, spoken]
And if you turn around to make sure she's coming too
Then she goes back to Hadestown and ain't nothing you can do

[EURYDICE, spoken]
But why?

[HERMES, spoken]
Why build walls, make folks walk single file?
Divide and conquer's what it's called​

برای اورفئوس منطقی نیست شرایط هادس. فکر می‌کنه یه تله‌ست ولی هرمس بهش می‌گه که تله‌ای نیست و یه امتحان و تسته. با ریپرایز wait for me موزیکال دیگه کم کم داره با پایانش نزدیک میشه. و از دراماتیک بودن و اوج موسیقی آهنگ مشخصه. هر تیکه لیریک مهم و قشنگه برام و این آهنگ از همه سختتر بود برام که کل متن رو کپی پیست نکنم اینجا. :‌)) پس تصمیم گرفتم هیچ قسمتیش رو نذارم و پیشنهاد بدم حتما خودتون از اول تا آخرش رو گوش بدید.

به این نقطه از این داستان که می‌رسیم، شک برای ما هم پر میشه مثل پرسیفونه که میگه Think they'll make it؟ اگه داستان اورفئوس رو بدونید نتیجه رو همین الان هم می‌دونیم. البته تا اینجا داستان میچل تغییر زیادی در روایت یونانی داده پس شاید هم نمی‌دونیم... مگه نه؟

Doubt Comes In

[EURYDICE and WORKERS]
Orpheus
Are you listening? Are you listening
I am right here
We are all right here
And I will be to the end Will be to the end
And the coldest night Coldest night
Of the coldest year Coldest year
Comes right before the spring Comes right before the spring​

... مگه نه؟ اورفئوس تنهاست و صدای ائورودیکه رو نمی‌شنوه فقط صدای fates ته مغزشو می‌شنوه. doubt comes in. کل این آهنگ حس اضطراب و ترس و شک مخاطب رو هی بیشتر و بیشتر می‌کنه تا لحظات پایانی ترانه. غم و سوگواری اصلی موزیکال در دو ترک بعدی میان ولی در لحظات پایانی این آهنگ که اورفئوس برمی‌گرده و می‌بینه ائورودیکه تمام مدت پشتش بوده از تراژیک‌ترین حس‌هاییه که در کوتاه‌ترین مدت ممکن بهم القا شده. در بین هیچ آهنگ، موزیکال و حتی هیچ مدیوم دیگه‌ای به این سرعت حس تأسف کل وجودم رو فرا نگرفته.

Road to Hell (Reprise)

[HERMES, spoken]
And that is how it ends​

رسیدیم به آخر. هرمس از اولش هشدار داد که این یه داستان قدیمیه. یه داستان غمگین و یه تراژدی. حتی اگه اونم نمی‌گفت از اسم ترک هم مشخص بود. با آهنگ جز تند و سرزنده‌ش گول خوردیم. توی ریپرایز road to hell سوگ هرمس مشخصه و کم کم شروع می‌کنه به تکرار داستان و ترانه‌ی اول. می‌تونیم حرف‌های ائورودیکه از آهنگ‌های اولی انگار که قراره داستان روی لوپ هی تکرار بشه.

'Cause here’s the thing
To know how it ends
And still begin to sing it again
As if it might turn out this time
I learned that from a friend of mine​

یه سری داستان‌ها هی تکرار میشه. هی آدمای جدیدی میان می‌خوان اقتباس کنن. هی خودمون دوست داریم دوباره و دوباره و دوباره ببینیمشون و بشنویمشون. داستان‌هایی که پایانشون رو می‌دونیم و باز هم ازش سیر نمی‌شیم. Hadestown سال‌هاست برای من یه همچین داستانیه. ولی در خود موزیکال هم برای هرمس همینه. داستان و شعر قدیمی‌ای که هی تکرار می‌کنه با وجود غم زیادی که ازش داره. شاید دفعه بعدی فرق کنه. اما این دفعه اون دفعه نبود.

خب به آخر موزیکال رسیدیم. البته نه وایسا. مثنکه یه ترک دیگه هم هست.

We Raise Our Cups

یه پاراگراف طولانی هی نوشتم و پاک کردم و نوشتم و پاک کردم و نوشتم و پاک کردم. به این نتیجه رسیدم که لیریک ترانه آخر خودش از هر متنی که من بنویسم قشنگ‌تر و ساده‌تر منظورو می‌رسونه. شاید بعدا بیام ادیت کنم و خودم چیزی بنویسم ولی برای الان این برام کافیه.

[PERSEPHONE]
Pour the wine and raise a cup
Drink up, brothers, you know how
And spill a drop for Orpheus
Wherever he is now

[PERSEPHONE & EURYDICE]
Some birds sing when the sun shines bright
Our praise is not for them

[PERSEPHONE]
But the ones who sing in the dead of night
We raise our cups to them

[PERSEPHONE & EURYDICE]
Wherever he is wandering
Alone upon the earth
Let all our singing follow him

[PERSEPHONE]
And bring him comfort

[COMPANY, PERSEPHONE & EURYDICE]
Some flowers bloom where the green grass grows
Our praise is not for them
But the ones who bloom in the bitter snow
We raise our cups to them

[COMPANY]
We raise our cups and drink them up

[PERSEPHONE]
We raise 'em high and drink 'em dry

[COMPANY]
To Orpheus and all of us

[PERSEPHONE]
Goodnight, brothers, goodnight​

جعبه متن مخفی: پی‌نوشت

+ احتمالا بعدها که اینترنت وصل شد و خواستم عکس اضافه کنم حرف‌های جدید هم بنویسم. فقط امیدوارم دیگه پاک نکنم چون کمرم شکست تا نوشتمش. :‌)) یه مشکل بزرگ هم این بود که موقعی که راجع به هر ترک می‌خواستم یه چیزی بنویسم اون آهنگ رو repeat بود و هی می‌خواستم ادامشو گوش بدم. :‌))
+ خب ظاهرا سمپادیا لیمیت ۱۰۰۰۰ حرف در یک پست داره امیدوارم چیزی اون وسط با کپی کردنام حذف نشده باشه. :‌))