نگیر ازم خودتو
همه شب نالم چون نی که غمی دارم
من گلی پژمرده بودم گر تو را صد رنگ و بو بود
من دلم سخت گرفتهست از این میهمانخانهی مهمانکش روزش تاریک
ای که بیتو خودمو تک و تنها میبینم
من خالی از عاطفه و خشم
تو بزرگی مثل اون لحظه که بارون میزنه
هزار آینه میزاره بر سر راه تماشا
میخونم به هوای تو پریچه
هیچکی زیر این گنبد کبود
نازنین من با تو تا ابد یارم
