حکم عدم برای گزاره ی اثبات نشده، درست یا نادرست؟

[Leo]

قبل از شروع بحث ارجاع میدم به قوری راسل
حالا بدون توضیحات بیشتر، نظر شما چیه؟
چیزی که اثبات نشده:
1-حتما وجود نداره
2-لزوما وجود نداره
چرا؟
مزایا و معایب هر طرز فکر چیه؟ به نظر شما بهتره کدوم طرز فکر رو پیش بگیریم؟(با توجه به وجود هر دو!)
و توجه داشته باشید که این مطلب، جزو بدیهیات همه مکاتب فکری فلسفی نیست.

 

[Nemesys]

من خودم به فلسفه خیلی علاقه ای ندارم. مثل دروس تعلیمات دینی و... چو همشون بنظرم یجور سفسطه هستند. دلیل های قانع کننده ای تا حالا از هیچکدومشون نگرفتم. به علوم تجربی و اینکه خودم بشینم به یه موضوع انقدر فکر کنم و برای خودم دلیل بیارم که راضی بشم بیشتر علاقه دارم.
اما بنظرم توی جهانی به این بزرگی احتمال هرچیزی وجود داره...

 

[stanly1]

چه موقع میگیم چیزی وجود داره؟ وقتی دلیلی برای اثباتش داشته باشیم.مثلا میگیم شیر وجود داره چون اونو تجربه کردیم.
اما وقتی دلیلی براش نداریم چی؟ در اینصورت درسته که میتونیم بگیم "ممکنه" بعدا کشف بشن،ولی تا زمانی که دلیلی برای پذیرش یک باور نداریم،نمیپذیریمش.یعنی باهاش در "حکم عدم" رفتار میکنیم،نه اینکه بگیم مطلقا ناممکنه.ولی تا زمانی که اثبات نشده،باورش هم نمیکنیم. یک مثال:
من مدعی میشم فردا یک غول میاد و برای اینکه نکشتون،باید همه دارائیهاتونو به فلان شماره حساب بریزید!
شما میپرسید از کجا اینو میدونم؟
من جواب میدم خود دانید،فردا حسابتونو میرسه!
حالا،ایا شما بر مبنای چنین احتمالی،به شماره حسابی که میدم همه پولاتونو واریز میکنید؟
اگه انسان عاقلی باشید،معلومه که نه! توجه داشته باشید که در "عمل" دو حالت بیشتر نیست:
1-پول واریز میکنید.
2-پول واریز نمیکنید.
شما ممکنه در تئوری،وجود یا عدم وجود این غول رو مسلم فرض نکنید(یعنی اگنوستیک باشید) ولی هرگز در عمل نمیشه اگنوستیک بود؛خصوصا برای باوری مثل خدا که کل زندگی فرد رو جهت دهی میکنه.
بار اثبات بر دوش مدعیه،اگه مدعی اثبات نیاره،پذیرش باورش کاملا بی پشتوانست.نه اینکه "حتما" غلط باشه،ولی تا وقتی اثبات نشه،نباید بهش باور داشت.چون میشه هزاران چیز رو تصور کرد مثل هیولای اسپاگتی پرنده-هری پاتر-اژدهای هفت سر و...و اگه این اصل "چیز اثبات نشده حکم عدم داره" رو نپذیریم،باید به درگاه همه اونا دعا کرد!

 

[Leo]

چه موقع میگیم چیزی وجود داره؟ وقتی دلیلی برای اثباتش داشته باشیم.مثلا میگیم شیر وجود داره چون اونو تجربه کردیم.
اما وقتی دلیلی براش نداریم چی؟ در اینصورت درسته که میتونیم بگیم "ممکنه" بعدا کشف بشن،ولی تا زمانی که دلیلی برای پذیرش یک باور نداریم،نمیپذیریمش.یعنی باهاش در "حکم عدم" رفتار میکنیم،نه اینکه بگیم مطلقا ناممکنه.ولی تا زمانی که اثبات نشده،باورش هم نمیکنیم. یک مثال:
من مدعی میشم فردا یک غول میاد و برای اینکه نکشتون،باید همه دارائیهاتونو به فلان شماره حساب بریزید!
شما میپرسید از کجا اینو میدونم؟
من جواب میدم خود دانید،فردا حسابتونو میرسه!
حالا،ایا شما بر مبنای چنین احتمالی،به شماره حسابی که میدم همه پولاتونو واریز میکنید؟
اگه انسان عاقلی باشید،معلومه که نه! توجه داشته باشید که در "عمل" دو حالت بیشتر نیست:
1-پول واریز میکنید.
2-پول واریز نمیکنید.
شما ممکنه در تئوری،وجود یا عدم وجود این غول رو مسلم فرض نکنید(یعنی اگنوستیک باشید) ولی هرگز در عمل نمیشه اگنوستیک بود؛خصوصا برای باوری مثل خدا که کل زندگی فرد رو جهت دهی میکنه.
بار اثبات بر دوش مدعیه،اگه مدعی اثبات نیاره،پذیرش باورش کاملا بی پشتوانست.نه اینکه "حتما" غلط باشه،ولی تا وقتی اثبات نشه،نباید بهش باور داشت.چون میشه هزاران چیز رو تصور کرد مثل هیولای اسپاگتی پرنده-هری پاتر-اژدهای هفت سر و...و اگه این اصل "چیز اثبات نشده حکم عدم داره" رو نپذیریم،باید به درگاه همه اونا دعا کرد!

قبل از هر چیز بگم که من اصلا هدفم کشوندن بحث به سمت خداشناسی نیست.
خب بله حرف شما درسته. ولی بهتر نیست اینقدر صفر و یکی نگاه نکنیم؟ اگه مردمِ چند صد سال پیش با این طرز تفکر که " چون اثبات نشده زمین کرویه پس جوری رفتار میکنیم که صافه" پیش میرفتن،(با توجه به اینکه هر کسم اثبات میکرد آتیشش میزدن ) هیچ وقت استرالیا یا آمریکا کشف میشدن؟ یا یه مثال دیگه، اگه مردم چند صد سال پیش نمیتونستن اثبات کنن نفت ماده ی سودمندیه و چون یه حس انزجار داشتن دورش میریختن، فکر نمیکنید یه کم بیش از حد ضرر میکردن؟ فکر نمیکنید بهتره همیشه یه آپشن(هرچند کوچیک) داشته باشیم؟(بازم میگم اصلا قصد ندارم بکشونم سمت خداشناسی)
و در مورد جمله آخر،
بله فرد بهتره به چیز اثبات نشده اتکا نکنه، ولی ما میتونیم مشخص کنیم کسی که اتکا میکنه کار اشتباهی میکنه؟ شاید کار خوب و خوب تره.

 

[dr.namingstuff]

نه میشه از خودش استفاده کرد نه از عکس نقیضش

 

[stanly1]

قبل از هر چیز بگم که من اصلا هدفم کشوندن بحث به سمت خداشناسی نیست.
خب بله حرف شما درسته. ولی بهتر نیست اینقدر صفر و یکی نگاه نکنیم؟ اگه مردمِ چند صد سال پیش با این طرز تفکر که " چون اثبات نشده زمین کرویه پس جوری رفتار میکنیم که صافه" پیش میرفتن،(با توجه به اینکه هر کسم اثبات میکرد آتیشش میزدن ) هیچ وقت استرالیا یا آمریکا کشف میشدن؟ یا یه مثال دیگه، اگه مردم چند صد سال پیش نمیتونستن اثبات کنن نفت ماده ی سودمندیه و چون یه حس انزجار داشتن دورش میریختن، فکر نمیکنید یه کم بیش از حد ضرر میکردن؟ فکر نمیکنید بهتره همیشه یه آپشن(هرچند کوچیک) داشته باشیم؟(بازم میگم اصلا قصد ندارم بکشونم سمت خداشناسی)
و در مورد جمله آخر،
بله فرد بهتره به چیز اثبات نشده اتکا نکنه، ولی ما میتونیم مشخص کنیم کسی که اتکا میکنه کار اشتباهی میکنه؟ شاید کار خوب و خوب تره.

اگه دلیلی برای اثبات این موضوع نداشتن،موجه بودن!
اما موضوع اینجاست که اونا سرانجام تونستن اثباتش کنن.اگه دارید به رد شدن ابتدایی نظریات علمی و تائید دوبارشون استناد میکنید؛باید بگم که این تئوری ها فقط وقتی پذیرفته شدن که اثباتی موجه داشتن.ممکنه نظریه ریسمانها درست در بیاد ولی تاالان چون اثبات نشده جز پارادایمهای علمی هم نیست.خصوصا این اواخر به همین دلیل،طرفدارانش رو به کاهشن.
اما قوری راسل،غول و...اثبات نشدن،پس باور بهشون احمقانست.
مگر اینکه طی ازمایشهایی اشکارسازی بشن.

 

[CPHM]

قبل از هر چیز بگم که من اصلا هدفم کشوندن بحث به سمت خداشناسی نیست.
خب بله حرف شما درسته. ولی بهتر نیست اینقدر صفر و یکی نگاه نکنیم؟ اگه مردمِ چند صد سال پیش با این طرز تفکر که " چون اثبات نشده زمین کرویه پس جوری رفتار میکنیم که صافه" پیش میرفتن،(با توجه به اینکه هر کسم اثبات میکرد آتیشش میزدن ) هیچ وقت استرالیا یا آمریکا کشف میشدن؟ یا یه مثال دیگه، اگه مردم چند صد سال پیش نمیتونستن اثبات کنن نفت ماده ی سودمندیه و چون یه حس انزجار داشتن دورش میریختن، فکر نمیکنید یه کم بیش از حد ضرر میکردن؟ فکر نمیکنید بهتره همیشه یه آپشن(هرچند کوچیک) داشته باشیم؟(بازم میگم اصلا قصد ندارم بکشونم سمت خداشناسی)
و در مورد جمله آخر،
بله فرد بهتره به چیز اثبات نشده اتکا نکنه، ولی ما میتونیم مشخص کنیم کسی که اتکا میکنه کار اشتباهی میکنه؟ شاید کار خوب و خوب تره.

به نظر من حرف شما در حالت کلی درست است و اطمینان کامل به عدم وجود چیزی در صورتی که توسط علم و منطق رد نشده باشد غیرعاقلانه است(بماند که در تاریخ علم چیزهایی رد شدند و بعدا کشف شدند...) و یک فرد منطقی باید توانایی قبول واقعیت, هرچه که باشد, را داشته باشد(یک کمدین آتیست درباره وجود خدا به جالبی می گفت که اگر خدا همین الان خدا ظهور کند من خیلی راحت میگم: "آ اشتباه کردم...حیف شد!")
اما توجه به یک اصل برای شخص من مهم است, با وجود اینکه در چند بسیاری از شرایط مختلف, احتمال الف صفر و احتمال ب یک نیست, ولی ممکن است احتمال الف یک دهم و ب نه دهم باشد و تحت چنین شرایطی طرز فکر من, عقاید من و اعمال من بر اساس احتمالات است و ب را درست در نظر می گیرم و الف را غلط مگر اینکه درستی آن اثبات شود. (علت این ترجیح ممکن است نوعی عملگرایی فلسفی باشد)
هنگامی کا فرد دیگری به علل مختلف بین الف و ب, الف را که به نظر من احتمالا غلط است انتخاب می کند, احتمال غلط بودن او بیشتر است لذا شاید همین باشد که می گویند اعتقاد به چیزی با احتمال درستی پایین احمقانه است چون احتمالا غلط است(البته اشتباه بودن ربطی به حماقت ندارد بلکه اگر بدانیم که الف احتمالا غلط است ولی باز به آن اعتقاد داشته باشیم حماقت است)