مادر و پدر محبوب

[Shery]

پاسخ : مادر و پدر محبوب

خب ؛ این کجا میری و اینا در حد گیر دادن که نه...

ولی خب چند روز پیش ؛ بیرون رفته بودم ؛ بهم زنگ نزدن که کی میای ؛ خب با خودم یه کم ناراحت شدم که قبلاها بیشتر اهمیت میدادن مثلا...

منظورم اینه که بپرسن کجا میرین یا کی برمیگردین چیز بدی نیست...

+ بنظرم بهتره که پدر و مادر رفتارشون جوری باشه که فرزندشون وقتی یه اشتباهی کرد یا شکست خورد (مثلا درسی)
بتونه در میون بذاره با والدینش و روی هم فکری اونا حساب کنه... نه اینکه مطرح کردن اون مشکل به جز اعصاب خوردی و سرزنش چیزی واسش نداشته باشه...

 

[mysterious queen]

پاسخ : مادر و پدر محبوب

ببینید تا یه سن خاصی پدر و مادر حق داره بپرسه کجا رفتی با کی رفتی !

الان دوست من 20 سالشه ! مامانش همیشه ازش میپرسه کجا میری ؟ با کی ؟ کی برمیگردی ؟ پسره از خونه فراریه!

خب این بچه ( ؟! ) نمیتونه استقلال داشته باشه ! شخصیتش کامل نمیشه ! چون همش بهش دستور میدن!

درسته که بخاطر دلسوزیه ! اما بعضی دلسوزی ها الکیه ! من از اول دبیرستان ازم سوال نکردن کجا میری ! فقط گفتن مواظب باش!

تا الانم برام مشکل جدی ای پیش نیومده ! چون میبینم پدر و مادر به من و تصمیم هام اهمیت میدن .

درسته که نباید هرکاری رو به اسم تجربه انجام داد ، اما تجربه از انجام کار نشأت میگیره !

بله، پرسیدن رو تا یه سنِ خاصی "حق" داره اما برایِ نگران بود و اهمیت دادن سنِ خاصی مطرح نیست و باید با روش‌هایِ مختلف این کار رو انجام داد.
در موردِ پسر 20 ساله کاملن حق باشماست و پدر و مادر روشِ مناسبی رو انتخاب نکردن.
این "مواظب باش" هم خودش می‌تونه معنایِ نگران بودن و اهمیت دادن داشته باشه.
اهمیت دادن به تصمیم ها و اجازه‌یِ کسبِ تجربه دادن خیلی خوبه و خیلی مُهم؛ خدا رو شکر من هم از این حیث هیچ وقت مشکل نداشتم اما گاهی سرِ آدم بدجور به سنگ می‌خوره!
و البته یه ذره به این قضیه‌یِ "کجا رفتی و فلان" مربوطه.

در موردِ تجربه هم اسمِ هر "حماقتی" تجربه نیست. منظورِ من این حماقت‌ها بود؛ باید ‌بلدباشیم گاهی از تجربه‌هایِ بقیه استفاده کنیم تو چیزایی که سرش حرف زیاده.
و البته خودِ تجربه‌کردن و سر به سنگ خوردن هم خیلی مُهمه، اما بهتره که پدر و مادر حوزه‌یِ سربه سنگ‌خوردن رو در نظر داشته‌باشن که یه فاجعه‌یِ عظیم رُخ نده در این‌جا!

 

[.:$_$:.]

پاسخ : مادر و پدر محبوب

خب تفاوتهای فردی است هر کسی احساساتش رو یه جوری بیان میکنه نه تنها پدر و مادر بلکه فرزندان هم باید خیلی وقتا باید این تفاوت ها رو در نظر بگیرن و پدرو مادرشون رو بشناسن و باهاشون کنار بیان....این دوستی که میگن مادرش وقتی میره بیرون مرتب سوال و جوابش میکنه باید اینم درنظر بگیره که ممکنه مادرش نگرانش باشه و این طوری این نگرانی رو بروز میده...خب در این صورت این ما هستیم که باید با این مورد منصفانه برخورد کنیم و باهاش کنار بیایم.
موضوع اینه که بچه های امروز این تفاوت ها رو در نظر نمیگیرن و فقط به ظاهر امر توجه دارن...نمیشه پدر و مادر رو مجبور کرد به خواست ما رفتار کنند و احساساتشون رو بروز بدن....بلکه باید ریشه یابی کرد و شناخت از والدین رو بیشتر کرده و کارهاشون رو اونجوری که درسته تعبیر کرد.
درک کردن فقط وظیفه پدر و مادر نیستا....هیچ انسانی هم کامل نیست و بعضی جاها ضعفهایی هم داره..فرزندی که خصوصیات پدر و مادرش رو نشناسه و درک نکنه، چطوری مادر و پدر قابل قبولی برای فززندانش خواهد بود

 

[Bahar_R]

پاسخ : مادر و پدر محبوب

مادر وپدر همینکه برای فرزندشون زحمت میکشن تانیازهاشوبرطرف کنند چه موفق بشن چه نشن برای فرزندشون بهترین پدرومادردنیاهستند....

البته این رو در نظر بگیرین که مثال های زیادی هست از خانواده هایی که مثلا از نظر مالی خیلی وضعشون بده و به تعداد زیاد بچه دار میشن و حتی با اینکه بچه هاشون رو دوست دارن و میخوان نمی تونن نیاز های مادی یا حتی عاطفی بچه رو به خوبی برطرف کنن. به نظرم خانواده هایی مثل این که یه بچه ای رو بدون توجه به اینکه تا آخر عمرش بدبخت خواهد بود وارد دنیا می کنن نمیشه بهشون گفت پدر و مادر خوب و بچه شون حق داره گله مند باشه که "وقتی نمی تونستین از پس نگه داری من بر بیاین چرا منو به دنیا آوردین"