از بعد سقوط ساسانیان تا هلاکو مغول(رحمت الله علیه) چیزی به نام ایران در مقام سیاسی حکومتی وجود نداشت و همه فلات ایران زیر پرچم خلیفه الله بود. این هلاکو بود که فلات ایران رو از زیر یوغ خلیفه اسلام بیرون کشید و چون عاشق ساسانیان بود و خودش رو وارث اونها میدونست نام ایران زمین( زمین به جای شهر) رو به این جغرافیا برگردوند.
ایرانیت (ērīh, ērīgīh) در اصل یه ethno-religion شبیه یهودیتعه و از دل مزدیسنا بیرون اومده (ērānšahr= قلمرو و سرزمین مردمان ایر=آریایی=زرتشتی). چون دو قرن بعد از ورود دین مبین به فلات ایران، موج اسلام آوردن ایرانی تبارها(اون هم عمدتا توسط خود عجم نه عرب) شروع شد، ایرانی بودن هم به مرور زمان کمرنگتر شد. اگه کتب اسلامی تو اون هفتصد سال رو نگاه کنی زمانی که راجب ایران حرف میزنن ازش به عنوان قلمرویی که با حمله اسلام نابود شده و پایان پیدا کرده حرف میزنن نه چیزی که همین الانم وجود داره. حتی اکثر شاعرای فارسی هم از همه جا اسم میارن به جز ایران. چون ایران تو اون برهه هنوز ریشه دینیش رو حفظ کرده بود و صرفا به بهدینان مربوط میشد نه تاجیک(مسلمان ایرانی تبار). خیلی از این شعرا رو اگه ایرانی خطاب میکردی احتمالا فحشت میدادن چون فکر میکردن که بهشون گفتی مجوس و آتش پرست و کافر!
دلیل یاس و ناامیدی عجم هم به خاطر مغول نیست آنچنان. دلیل اصلی اش ورود ترکها به فلات ایرانه. دو قرن بعد از اسلام اکثریت نزدیک به مطلق فلات ایران به مزدیسنا وفادار مونده بود تا اینکه بخشی از این ایرانی ها تصمیم گرفتن در ازای تاراج زدن به دین و هویت ایرانی برای رسیدن به قدرت در حکومت اسلامی، دینشون رو عوض کنن. همین گروه هم بودن که اسلامیزه کردن فلات ایران روانجام دادن.(نه عرب. عرب اتفاقا ترجیحش این بود که ایرانی مسلمون نشه تا بتونه جزیه بگیره.)
تو اون دوره منحوس iranian intermezzo هم در اکثر مواقع این تاجیک های خردهخلیفه، صرفا سگ خلیفه بودن و استقلالی نداشتن. هدف اصلیشون مسلمون کردن مجوس، برای قدرتگیری بیشتر تو جهان اسلام بود. فقط مشکل این بود که تاجیک خاکبرسر با این همه خیانت و خوش رقصی که انجام داد و خیال کرده بود که میتونه با تیشه زدن به ایران به قدرت برسه، قدرت رو به همون برده ترک زیر دستش (که خودش مسلمونش کرده بود) باخت. دلیل اصلی یاس موالی به خاطر مغول ها نیست. به خاطره اینه که این همه تلاش کرد، دین و هویت و شرف و همه چیزش رو فروخت، اکثریت فلات ایران رو مسلمون کرد تا به قدرت برسه که ترک این فرصت رو ازش گرفت.
روشنفکرای دوره مشروطه هم چون تحت تاثیر موج ناسیونالیسم قرن 18و 19 بودن شروع کردن به ایرانیزه کردن حکومت های بعد اسلام ایران. از جمله سلجوقیه و خوارزمشاهیان (و بدتر از همه صفویه ملعون). و طبق یه ریبرندینگ بینظیر، ترکی که از تاجیک متنفر بود و به هر نحوی که میتونست، خونش رو میریخت و غارتش می کرد رو تبدیل کردن "ایرانیان در حال دفاع از میهن خویش در برابر دشمن مغول". که از پایه بی اساس بود.
اوضاع خوبی هم تو 7 قرن اول اسلام اگر وجود داشت برای ترک و عرب بود نه عجم. هلاکو خلافت اسلامی رو در هم شکست و استقلال رو بعد از هفتقرن به فلات ایران برگردوند. به خاطر توجهش به ساسانیان، در دوره حکومتش کتاب های زیادی در مورد دوران باستان نوشته شد، و هم بهدینای ایران تونستن یه نفس راحت بکشن. آتشکده های جدید تاسیس کنن و کتب پهلوی و اوستایی رو دوباره رونویسی کنن و کپی کنن. اکثر کتب دینی زرتشتی که الان به ما رسیده تاریخ رونویسیش مال دوره ایلخانیه.
کسی که باید غصه حمله مغول رو بخوره اسلامگرای سنیعه نه ایرانی. این حمله در مجموع برای ما خیر و برکت بود. مقصر اصلی فلاکت مملکت ما و مردمانش، اول از همه عجم خائنه و دوم قزلباش صفوی. نه مغول بیچاره یا حتی عرب.
