سمپادیا

سلام خوبی ؟
من اینجا رو چک نکرده بودم متأسفانه و عذر میخوام که دیر دارم جواب میدم.
ببین...
بحثش مفصله ولی دنیایی که داریم اینطوریه که ۶۰ درصد در کنترل نیست حدوداً ولی ۴۰ درصد هست.
و این دو تا رابطه تنگاتنگی با هم دارن

یعنی در یک محیط پویایی هستیم، برای مثال من واقعاً از خانواده و دایره دوستانم ناراحت بودم و خیلی از لحاظ فکری باهاشون اختلاف داشتم و زندگی رخوت باری هم تجربه میکردم در کنارشون، منتها با هزار بدبختی اومدم شریف و تونستم یک کار بخور و نمیری داشته باشم، دوست‌های جدیدی پیدا کردم و خانواده کمرنگ و کمرنگ تر شدن، دوستایی که دوستشون نداشتم رو کنار گذاشتم و چیزی که برام موند آدم‌هایی هستند که دوستشون دارم، کارم بهتر شد همینطور روحیه‌م و خب الان حس می‌کنم مقصر دونستن و قربانی دونستن خودم اشتباه بوده

چون کافی بود کار پیدا می‌کردم یا تلاش میکردم از اندک آدم هایی که دوستشون داشتم کمک بخوام، دنیای ما شاید همش تحت کنترل ما نباشه ولی بخشیش هست.