پرنیا - ۱۶۸۲۸

شروع موضوع توسط Pan ‏2019/8/24 در انجمن آلبوم موسیقی

  1. Pan

    Pan Plain Jane Fat Ass

    ارسال‌ها:
    349
    امتیازات:
    +5,423 / -129
    نام مرکز سمپاد:
    فرزانگان
    شهر:
    بجنورد
    سال فارغ التحصیلی:
    97
    خب بالاخره تصمیم گرفتم این تاپیکو بزنم که توش راجع به موزیکال‌ها حرف بزنم. (و احتمالا بعضا از جاز و شاید بعضی آهنگای به خصوص ولی بیشتر همین موزیکال‌ها :-")

    + از اونجایی که کلا از لیست کردن خوشم میاد بعد فرستادن نظراتم راجع به هرچیز ویرایش می‌کنم دونه دونه به لیست اضافه می‌کنم و احتمالا اون چیزایی که مطمئنم ازشون خواهم نوشت:-"

    + ترکیبی از توضیح دربارشون و نظر خودم و نکاتی که برام جالب بودند.
     
    • لایک لایک x 5
    • تاپیک خوب تاپیک خوب x 3
  2. Pan

    Pan Plain Jane Fat Ass

    ارسال‌ها:
    349
    امتیازات:
    +5,423 / -129
    نام مرکز سمپاد:
    فرزانگان
    شهر:
    بجنورد
    سال فارغ التحصیلی:
    97
    Hadestown
    "لا لا لا لا لا لا لا"
    [​IMG]
    خواستم با این جمله شروع کنم که "این موزیکال یکی از مورد علاقه‌هامه" ولی بر بی معنی و بدیهی بودنش پی بودم. موزیکال‌ها برای من مثل فیلم نیستن که نگاه کنم یا گوش بودم و خوشم بیاد یا نه و بعد تا دوباره دیدن کلا یادم بره. در واقع آلبوم‌های cast recordings همشون رو دارم و به طور مدارم گوششون میدم پس منطقا همه اونایی که گوش میدم مورد علاقمن و کلا هم چیزی نیستن که اگر مورد علاقه‌ی آدم نباشن بتونه گوش بده. شاید بهتر باشه بگم که hadestown یکی از عزیزترین‌هاست در قلبم و دلیل اینکه اول انتخابش کردم این بود که برای پست اولم می‌خواستم راجع به کلیت موزیکال‌ها هم حرف بزنم و از چرایی علاقه‌مند بودن بهشون بگم و hadestown واقعا اون حسی که از یک موزیکال انتظارشو دارم در من ایجاد میکنه. و البته شوی برادویش جدید هم هست برای 2019 و البته از 12 نامزدی تونی امسالش 8 تاش رو برد. ایناش زیاد مهم نیست حالا.

    مطمئن نیستم از کجا شروع کنم پس همیجوری مینویسم. hadestown دو تا از اسطوره‌های یونان رو ترکیب کرده، پرسفونه و هادس و اورفئوس و اوریدیسه (البته با خیلی تغییرها). محوریت داستان روی داستان اینا و hadestown و خیلی چیزهای دیگه مثل عشق و امید و فقر و طمع و حتی خود هنر میچرخه و میشه استعاره‌های زیادی ازش در آورد از جمله کاپیتالسیم و حتی گرمایش جهانی! با اینکه از اینها هم حرف‌های زیادی داشتم ولی هرجور حساب کردم از حوصله این تاپیک خیلی خارجه و من موقع حرف زدن از موزیکالا در اینجا بیشتر میخوام راجع به موسیقیشون و داستان هم تا حدی فقط باز هم در خدمت موسیقی ازش حرف بزنم. و البته این نکته رو باید بگم که تجربه‌ی این‌ها در یک تئاتر برادوی قطعا یک چیز دیگست! ولی از اونجایی که اکثرمون دسترسی به همچین چیزی نداریم نزدیک ترین چیز بهش bootlegهاشون (فیلم‌برداری غیرقانونی) و آلبوم‌های cast recording هستش.

    بوتلگ‌هارو من بعضا نگاه میکنم ولی معمولا بعد از گوش دادن به آلبوم و اگر خوندن خلاصه توی ویکیپدیا برای درک کلی داستان بس نبود! البته دیدن عکس‌های ست و لباس‌ها و کلا دیدن حرکت و نوع بازیگری هم خیلی به عمیقتر فهمیدن اون موزیکال کمک میکنه. ولی اینا هم مهم نیست اینارم گفتم که بگم کاری ندارم باهاشون در واقع. تمرکز این تاپیک فقط رو آلبوم‌هاست. در واقع من به این آلبوم‌ها به چشم یه جور ultimate concept album نگه میکنم! بیشترین فرقی که با کانسپت آرت‌ها دارن اولا اینه که داستان‌ها مشخص‌تر و لیترال‌تر هستن معمولا و دوما ریکوردینگ‌های موزیکال‌ اکثرا احساس بازیگر رو سعی میکنن نشون بدن که البته این فقط فرقش با کانسپت آلبوم نیست کلا فرق ترک‌های موزیکال با همه‌ی آهنگ‌های دیگست. و اینم فقط بگم که اسپویل شدن برام زیاد مفهومی نداره تو این تاپیک پس اگر واقعا اسپویل شدن براتون مهمه با احتیاط بخونین!

    بگذریم برسیم به اصل مطلب. hadestown عزیز! این موزیکال نوشته‌ی anais mitchell اول در 2006 موزیکالش پخش شد و بعد از چند سال موزیکال‌های song cycle در 2010 یک کانسپت آلبوم ازش اومد با همکاری خواننده‌هایی مثل bon iver و ani difranco. در 2016 در وورکشاپ‌های off-broadway اجرا شد و نهایتا در 2019 به برادوی اومد. حالا با توضیح فرق انواع اینا حوصلتونو سر نمیبرم ولی خلاصش اینکه در طی سال‌ها تغییرات زیادی داشته. سبک موسیقیش هم از جاز نیو اورلینز تا فولک و پاپ و ایندی میره. خب دیگه حوصلم سر رفت برم سر آهنگاش:))

    + یه موضوع بی‌ربط: من مطمئن نیستم چرا همه علاقه به آپلود به پیکوفیل دارن و هیچ جای دیگه نه من چون خودم ترجیح میدم اول آهنگارو گوش بدم بعد اگه خوشم اومد دانلود کنم یه جا دیگه آپلود کردم که شما هم اول بتونین گوش بدین. و البته اینکه آخر مطلب هم لینک دانلود زیپ کل آلبوم رو میذارم اگه خوشتون اومد از تعداد زیادی از آهنگا اونو دانلود کنین.

    ترکا از آهنگ Road to Hell شروع میشه که یه حالت مقدمه چینی و معرفی افراد با راوی‌گری هرمسه (راستی فکر کنم یادم رفت بگم هرمسم توش هست:)) ولی نقشش بیشتر راویه) این آهنگ جاز بسیار قشنگیه و صدای دوست‌داشتنی Andre de shields عزیز قشنگ آدمو دعوت میکنه به ادامه داستان به نظرم اگر هیچکدوم از بقیه ترکارو هم خواستین گوش ندین اینو گوش بدین. و البته شاید بهتره داستانو با روایت خود هرمس معرفی می‌کردم:
    It's a love song
    It's a tale of a love from long ago
    It's a sad song
    But we're gonna sing it even so
    It's an old song
    It's an old tale from way back when
    And we're gonna sing
    We're gonna sing
    We're gonna sing it again!

    یه قسمت خیلی مهم از داستان ترانه‌ایه که اورفئوس مشغول نوشتنشه. زمان سختی برای زندگیه و وقتی اورفئوس فقیر، ساده و ایده‌آل‌گرا عاشق اوریدیسه واقع‌بین میشه برای راضی کردن اوریدیسه میگه وقتی که این ترانه تموم کنه میتونه زمان‌های خوش و بهار رو برگردونه. اول یه ذره از اینو تو ترک wedding song میشنویم ولی ترانه‌ای که همش در حال تکمیل شدنه رو در سه ترک epic میشنویم.

    Epic I
    Epic II
    Epic III

    هرمس به اورفئوس میگه که ملودی "لا لا لا لا لا لا لا" از زمان‌ها خیلی قدیمه مربوط به عشق هادس به پرسیفونه. حالا البته لا لا نوشتن خیلی مسخره به نظر میاد وقتی ملودیشو نمیتونین بشنوین:)) (ولی اینکه هرکس میتونه اینو یه جوری تو مغزش بخونه هم جالبه نه؟) تا حالا عاشق نشدم. ولی حس میکنم وقتی عاشق بشم این دقیقا ملودی‌ایه که بخوام بخونم همونطور که هادس وقتی پرسیفونه رو میبینه شروع میکنه به خوندن.
    And there were no words for the way that you felt So you opened your mouth and you started to sing La la la la la la la...

    یه جا شنیدم که میگفت در موزیکال‌ها وقتی احساسات دیگه در کلمات عادی نمیگنجن شروع به خوندن میکنن و وقتی دیگه اون هم جواب نمیده شروع به رقصیدن که البته همین نکتست که به نظرم فقط صوت موزیکال کمه. و البته دلیلی که برای من همیشه داستان‌های موزیکال‌ها عمیقترین و خالص‌ترین احساس‌ها رو در من ایجاد کردن و بزرگترین تأثیرهارو روم گذاشتن اینه که انگار احساس خالص رو فشرده‌سازی کردن و برات میخوننش! تنها مدیوم دیگه‌ای که اینجوری تأثیری رو من ممکنه بذاره در کمال تعجب بازی‌ها هستند که برعکس موزیکال‌ها slow burn هستند و طول میکشه که تاثیرشونو روت بذارن ولی وقتی احساسات کوچک و در لحظه‌ی ساعت‌ها بازی جمع میشه باز هم حس عمیقی ایجاد میکنه. (حالا البته راجع به کلیت مدیوم‌ها حرف زدم بدیهتا از مدیوم‌های دیگه هم بعضا چنین حسی داشتم و باز هم بدیهتا تمام موزیکال‌ها و بازی‌ها چنین تأثیری روم ندارن)

    یه نکته‌ی دیگه اینه که این اپیکا در طی اجراهای مختلف داستان بیشترین تغییرو کردن شعراشون که البته بجا به نظرم میاد که آهنگ‌هایی که شخصیت داستان خودش همواره درحال نوشتن و تغییر دادنه ترانه‌نویس پشتش هم همیشه مشغول تغییرش باشه. اونطور که خوندم میگفت که در حد یک کتاب جدا میتونه فقط آهنگهای مختلف اینو انتشار بده! من حرفی نمیخوام از اجراهای دیگه بزنم چون از این بیشتر از همه خوشم میاد و بیشتر هم گوش دادم (هرچند اول اینو گوش نداده بودم) ولی فقط راجع به همین مورد به خصوص epic پیشنهاد میدم برین بقیه ورژناشونم گوش بدین چون احساس میکنم واقعا شعرهای خیلی قشنگی بودن که به نسخه برادوی نرسیدن. من دیگه حال آپلود نداشتم چون به کست ریکوردینگ اصلی هم مربوط نبود حالا اگه واقعا علاقه داشتین تو یوتیوب و اسپاتیفای هست.:))

    خب حس میکنم کم کم یه ذره بیشتر باید وارد جزئیات داستان بشم تا الان انگار پرت و پلا برا خودم تفت میدادم مشخص نبود چی میگم.:)) خلاصه بخوام بگم که اولش که با همون عاشق اوریدیسه شدن اورفئوس شروع میشه. پرسیفونه دیر میاد بالا و البته زودم برمیگرده به خاطر هادس، هادسم اون دنیای زیرین یه شهر صنعتی‌مانند داره میسازه و داره دورش دیوار میسازه که به زبان خودش دشمنو دور نگه داره که فقره. به خاطر این فصلای دنیای بالا به هم ریخته و زندگی سخته و اورفئوس هم فکر میکنه این به خاطر اینه که خدایان عشقشون رو فراموش کردن و داره اون آهنگ رو مینویسه که اینو به یادشون بیاره. ولی وقتی خیلی مشغول اینه و حواسش پرته و طوفان داره میاد و هادس هم از شکایت‌های پرسیفونه خسته شده و میگه میره یکیو پیدا کنه که از شهر امنش راضی باشه میاد اوریدیسه رو میبینه و اوریدیسه هم برای محافظت از خودش قبول میکنه با هادس بره دنیای زیرین و البته تو قراردادش تا ابد اونجا بمونه. (مثل کارگرهای دیگه‌ای که همه مشغول کارن در شهر هادس)

    اورفئوس وقتی بالاخره به خودش میاد و اینو میفهمه با راهنمایی هرمس پیاده میره به اونجا و بعد یه سری اتفاق دیگه که اونجا میوفته (!:))) آخرش آهنگش رو برای هادس میخونه و تحت تاثیرش میذاره. هادس بین دوراهی میمونه که بذاره با اوریدیسه بره و کنترل کارگراشو از دست بده (چون اوناهم میخوان برن) یا هم نذاره بره که بی‌قلب به نظر میاد پس تصمیم میگیره بذاره برن ولی با یه شرط. در کنار هم نمیتونن برن. اورفئوس جلوتر میره و اوریدیسه دنبالش بیاد و اگر یک لحظه هم اورفئوس به عقب نگاه کنه که ببینه واقعا داره دنبالش میاد اوریدیسه رو محکوم به در شهر هادس موندن میکنه. ماجرا هم اینجوری ختم میشه که در آخرین لحظه شک اورفئوس رو در بر میگیره و به عقب نگاه میکنه و همین دیگه به هم نمیرسن. :)) فهمیدین چی شد؟:)) هیچوقت استوری تلر خوبی نبودم! حالا فقط خواستم یه کلیتی از داستانو بگم. جزئیاتو نادیده گرفتم تا حد زیادی.

    یه نکته‌ای که توجهمو جلب کرد این بود که وقتایی که خداها میخوندن نسبتا جاز بیشتری داشت و نمیدونم این صرفا تصادفی بود یا از قصد ولی اگر عمدی بود واقعا آفرین جاز برای ما mere mortals نیست برای همون خدایانه!:)) البته هادس کمتر اینجوری بود بیشتر پرسیفونه و هرمس. و اینکه پرسیفونه عزیزم که توسط amber grey عزیزترم اجرا میشه قطعا و یقینا مورد علاقه‌ترین قسمت داستانن برام. شوخ بودن هرمس و جدی بودن هادس کاملا قابل پیشبینی بود برام ولی sassy اجرا کردن پرسیفونه کاملا برام نو بود و اینکه گفتم چقدر امبر گری خوب میخونه؟ اینا ترکای امبر گری و بازم تکرار میکنم از مورد علاقه‌ترین ترکام(یه چیزی میگم تا الان متوجه شدین که ترتیب آلبوم رو دنبال نمیکنم دیگه؟):

    Livin' It On Top
    Way Down Hadestown
    Our Lady of the Underground

    هادس توسط patrick page بازی میشه که صدای بمش همونجور که باید رعشه در بدن آدم میندازه ولی آدمو بهت زده و جذب خودش میکنه. مثلا در Hey. Little Songbird که اوریدیسه رو ترغیب میکنه باهاش بیاد به دنیای زیرین و Why We Build the Wall که توضیح میده چرا دیوار میسازن و شهر هادسو جدا میکنن. لازم میدونم اینم بگم که این آهنگ از 2006 تغییری نکرده و ربطی به ترامپ نداره.:| یه جا خوندم که میخواستن برای برادوی یه ذره مرتبط ترش کنن که در نهایت پشیمون شدم و من خوشحالم که به همین حالتی که هست هم به همون دلیلی که خودشون گفتن که اینه که میخواستن یه چیز کلی‌تر و متعلق به تمام زمان‌ها باشه و دلیل دیگه هم اینکه دیگه واقعا حالم داره به هم میخوره هر چیزی از آمریکا در میاد و نگاه میکنم یه ربطی باید به ترامپ داشته باشه:-" اگه فقط یه دلیل برای تمدید نشدن ریاست جمهوری ترامپ داشته باشم همینه.:))

    چند ترک پایانی خیلی نفس‌گیره. به ترتیب:

    Wait for Me (Reprise) l
    Doubt Comes In
    Road to Hell (Reprise) l
    We Raise our Cups

    و البته شاید عزیز بودن این موزیکال برام همون دلیلیه که هی این داستانو تکرار میکنیم با اینکه پایانشو میدونیم و هرمس میگه:
    'Cause here’s the thing
    To know how it ends
    And still begin to sing it again
    As if it might turn out this time
    I learned that from a friend of mine

    به نظرم این میتونه به خیلی چیزها برگرده ولی اولین چیزی که به ذهنم رسید عشق بود که با این که پایان تلخشو میدونیم و میشنویم هی تکرارش میکنیم به امید اینکه این بار به سرانجام خوبی برسه. و نه لزوما عشق رومانتیک هر عشقی.

    See, Orpheus was a poor boy
    But he had a gift to give
    He could make you see how the world could be
    In spite of the way that it is
    Can you see it?
    Can you hear it?
    Can you feel it like a train?
    Is it coming?
    Is it coming this way?

    اینو بعدش میگه و این به نظرم به هنر بیشتر از همه چی ربط داره و اینکه باعث میشه اون چیزی که میتونه باشه رو ببینیم و با امید به زندگی ادامه بدیم و پرسیفونه برای اورفئوس میخونه:
    Some birds sing when the sun shines bright
    Our praise is not for them
    But the ones who sing in the dead of night
    We raise our cups to them
    و
    Some flowers bloom
    Where the green grass grows
    Our praise is not for them
    But the ones who bloom in the bitter snow
    We raise our cups to them

    پس در لحظات سخت مهمه که امید داشته باشیم و با قدرت ادامه بدیم.

    خب دیگه خیلی حرف زدم با اینکه هیچی نگفتم و بسه دیگه.:)) تازه از استعاره‌ها و صحنه خود تئاتر حرفی نزدم و البته آرچتایپ‌های داستان در اون صورت خدا میدونه چقدر میشد! و البته هنوز حس میکنم خیلی حرف دارم ولی مطمئنم هر چقدر دیگه هم حرف بزنم باز کم میاد هم از زیاد بودن حرفا هم از ناتوانی من در بیانشون و اینکه در نهایت هر چقدرم حرف بزنم اون حس موسیقی رو نمیتونم توصیف کنم. حالا اگر چیز خیلی به خصوصی یادم اومد پستو بروزرسانی میکنم دیگه کلا همین خاصیتش خوبه که میتونه تکمیل بشه!

    + یک چیزی که الان یادم اومد این بود که چقدر ولی در epic ii به اینکه معشوقم رو در نصف سال نبینم فکر کردم و چقدر ناراحت شدم به حال هادس ولی خب خدا بودن هم مشکل داره دیگه!:))
    + chant هم گوش بدین چون خوبه و چون آپلودش کرده بودم و یادم نمیاد چه حرفی براش داشتم پس همینجوری میذارم.:)) و اینکه آهنگای بیشتری داره و همشون هم احساسات آدمو برمی‌انگیزن پس اگر خواستین یک جا زیپشو دانلود کنین اینم لینک که البته ظاهرا الان نیست ولی هنوز مشخصا نزده حذف شده یا نه چند روز دیگه چک میکنم اگه هنوز نبود یه لینک دیگه براش پیدا میکنم.

    We raise our cups and drink them up
    We raise 'em high and drink 'em dry
    To Orpheus and all of us
    Goodnight, brothers, goodnight
     
    • لایک لایک x 6